Geen WIA-uitkering voor vrouw met psychische klachten: rechtbank volgt UWV bij 21,89 procent — RBOVE:2026:5846
weigering WIA-uitkering, medische beperkingen en arbeidsongeschiktheidspercentage
Eiser / verzoeker
eiseres (aanvrager WIA-uitkering)
Verweerder / gedaagde
de Raad van bestuur van het UWV
Rechtbank verklaart het beroep ongegrond: de vrouw is 21,89 procent arbeidsongeschikt en heeft geen recht op een WIA-uitkering.
- Het UWV mag zich baseren op rapporten van verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen die zorgvuldig, consistent en navolgbaar zijn.
- Zonder waargenomen concentratieproblemen of een aandoening die die aannemelijk maakt, zijn geen beperkingen voor afleiding en persoonlijk risico nodig.
- Een eerdere keuring over het eigen werk rond een zwangerschapsverlof zegt niets over de WIA-beoordeling op de datum in geding.
- Sociaal-maatschappelijke problemen tellen voor de WIA niet mee; alleen medisch aantoonbare beperkingen door ziekte of gebrek.
- Met een arbeidsongeschiktheid van 21,89 procent blijft de vrouw onder de drempel van 35 procent.
Samenvatting
Een vrouw werkte gemiddeld 35 uur per week via uitzendbureau Start People. Vanaf maart 2021 kreeg zij een WW-uitkering, en nadat zij zich op 31 januari 2022 ziek had gemeld, volgde een Ziektewet-uitkering. Na een wachttijd die door een periode van zwangerschaps- en bevallingsverlof was verlengd, vroeg zij op 16 februari 2024 een WIA-uitkering aan, de uitkering voor wie door ziekte langdurig minder kan werken.
Het UWV wees die aanvraag op 13 juni 2024 af en handhaafde dat op 16 december 2025 in bezwaar. Volgens het UWV kan de vrouw haar eigen werk niet meer doen, maar wel functies als productiemedewerker in de industrie, assemblagemedewerker elektronische producten en assemblagemedewerker besturingskasten en panelen. Het middelste uurloon van die functies, € 14,20, vergeleken met haar oude uurloon van € 18,18, levert een arbeidsongeschiktheid op van 21,89 procent. Voor een WIA-uitkering is minimaal 35 procent nodig.
De vrouw ging in beroep bij de rechtbank Overijssel in Zwolle, die de zaak op 7 mei 2026 behandelde. Ook een psychiatrisch verpleegkundige van het FACT-team van ggz-instelling Dimence was aanwezig. De vrouw vond dat zij meer beperkt is dan het UWV aannam. Rond mei 2024 verbleef zij in een moeder-kindhuis, was het chaotisch in haar hoofd en kon zij zich slecht concentreren. Volgens haar had de verzekeringsarts beperkingen moeten aannemen voor afleiding door anderen en voor werk met een verhoogd persoonlijk risico, en vanwege haar posttraumatische stressklachten, stemmingsklachten en persoonlijkheidsproblematiek ook een beperking in het aantal werkuren. Ook had de arts informatie bij haar behandelaar Mindfit moeten opvragen, en had hij een eerdere keuring uit december 2023 moeten meewegen, waarin een verzekeringsarts concludeerde dat haar leven door ernstige stress zo overhoop lag dat zij haar eigen werk niet kon doen.
De rechtbank heropende na de zitting het onderzoek, zodat een verzekeringsarts van het UWV kon reageren op de nieuwe medische stukken. Die bleef op 18 juni 2026 bij het eerdere oordeel. Al in bezwaar waren extra beperkingen aangenomen: de vrouw is aangewezen op voorspelbaar, routinematig werk met veel structuur, regelmatige werktijden zonder nachtdiensten, en zonder intensief klantcontact of zwaar lichamelijk werk. Tijdens de spreekuren zagen de artsen geen problemen met aandacht en concentratie, en een aandoening die zulke problemen aannemelijk maakt, is niet vastgesteld. De klachten van posttraumatische stress zijn geen hoofddiagnose en maken geen ernstige indruk, en een depressie is niet gediagnosticeerd.
De rechtbank vindt de rapporten van de verzekeringsartsen zorgvuldig, inzichtelijk en navolgbaar. Zij hadden een volledig beeld van haar medische situatie. De keuring uit 2023 ging over een andere vraag, namelijk of zij haar eigen werk kon doen, en over een andere datum. De rechtbank erkent dat de vrouw al lang met zware sociale en maatschappelijke problemen kampt, maar voor de WIA tellen alleen beperkingen die rechtstreeks en medisch aantoonbaar voortkomen uit ziekte of gebrek. De geselecteerde functies passen bij haar beperkingen, en de berekening van 21,89 procent klopt.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De vrouw heeft met ingang van 6 mei 2024 geen recht op een WIA-uitkering, en zij krijgt haar griffierecht en proceskosten niet vergoed.
Betrokken advocaten
mr. C. Huidink-Lubbers
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2026:375, Rechtbank Overijssel, 28-01-2026, ak_25_2370
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2026:324, Rechtbank Overijssel, 27-01-2026, ak_25_1156
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1829, Centrale Raad van Beroep, 11-12-2025, 25/215 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2025:6799, Rechtbank Overijssel, 24-11-2025, ak_25_1894
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank OverijsselRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ZWO 26/369
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op de voormalige luchtmachtbasis Twenthe bij Enschede worden al jaren evenementen georganiseerd, van festivals tot groepskampeerplekken, op een terrein waar ook twee dassenburchten liggen. Stichting Dassenwerkgroep Twente vreest dat deze evenementen het woon- en leefgebied van de das verstoren en ging in beroep tegen de omgevingsvergunning die het college van burgemeester en wethouders van Enschede daarvoor verleende. De voormalige luchtmachtbasis werd in 2008 gesloten en wordt sindsdien herontwikkeld, onder meer tot evenementenlocatie. Twee eerdere bestemmingsplannen die dit mogelijk moesten maken, uit 2018 en 2021, werden door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vernietigd, laatstelijk in december 2023. Om het gebruik van het terrein toch een basis te geven, verleende het college op 30 december 2025 aan De Strip B.V., de exploitant van het terrein, een omgevingsvergunning voor het afwijken van het geldende bestemmingsplan. Die vergunning laat een aanzienlijk beperkter gebruik toe dan de eerdere bestemmingsplannen: 184.000 bezoekers en twee grootschalige evenementen per jaar, tegenover 500.000 bezoekers en twaalf grote evenementen die de bestemmingsplannen toestonden. De Dassenwerkgroep voerde bij de rechtbank Overijssel aan dat niet kan worden uitgesloten dat de evenementen, ook 's nachts, de vaste rust- en voortplantingsplaatsen van de das verstoren, wat een overtreding van de Wet natuurbescherming zou opleveren zonder dat daarvoor een ontheffing is verleend. Volgens de werkgroep zijn de twee bekende burchten op het terrein sinds 2023 niet meer als kraamburcht gebruikt, is het onderzoek naar de effecten onvolledig, en had het college het landelijke kennisdocument Das van BIJ12 moeten toepassen om voldoende ruime verstoringsvrije zones vast te stellen. De rechtbank volgt de Dassenwerkgroep niet. Het college mocht afgaan op onderzoeksrapporten van de deskundige bureaus TAUW en Eelerwoude, waarvan de zorgvuldigheid en conclusies niet overtuigend zijn betwist. Uit die rapporten volgt dat er rond beide burchten, binnen een straal van 500 meter, ruim voldoende foerageergebied voor de das beschikbaar en bereikbaar blijft, ook tijdens evenementen, zolang bepaalde maatregelen worden genomen: de bospercelen met de burchten worden voorafgaand aan grootschalige evenementen afgesloten voor bezoekers, buiten de bunkers bij een van de burchten mag geen verlichting worden geplaatst, en bomen en struiken in die zones mogen niet worden gekapt. Deze maatregelen zijn overgenomen in de voorschriften van de vergunning. Dat het aantal waarnemingen van dassen is afgenomen en de burchten hun functie als kraamburcht tijdelijk hebben verloren, kan volgens de rechtbank niet zonder meer aan de evenementen worden toegeschreven: het wisselen van functie tussen hoofd-, kraam- en bijburcht is een natuurlijk verschijnsel dat samenhangt met onder meer voedselaanbod, en een van de burchten had zijn functie als hoofdburcht in 2024 alweer terug. Omdat de vergunde activiteiten, mits de geadviseerde maatregelen worden nageleefd, niet leiden tot een overtreding van het verbod op het beschadigen van voortplantings- en rustplaatsen, was er ook geen verplichting om tegelijk met de omgevingsvergunning een aparte natuurvergunning aan te vragen. Het kennisdocument Das van BIJ12 is voor het college niet juridisch bindend, omdat het beleidskeuzes van de provincie betreft en niet van de gemeente. En de eerdere vernietiging van het bestemmingsplan van 2021 door de Afdeling zag op de gevolgen voor Natura 2000-gebieden, niet op de bescherming van de das, zodat de vergunning niet in strijd is met die uitspraak. Ook het bezwaar dat de maatregelen te vaag en niet handhaafbaar in de vergunning zijn opgenomen, wijst de rechtbank af: de voorschriften over het afsluiten van de boszones en het verlichtingsverbod zijn voldoende concreet en objectief afgebakend. De rechtbank verklaart het beroep van de Dassenwerkgroep ongegrond. De omgevingsvergunning voor de evenementenlocatie op het voormalige vliegveld Twenthe blijft daarmee in stand, en de Dassenwerkgroep krijgt geen vergoeding van het griffierecht of de proceskosten.
Twee natuurorganisaties, Stichting Lonnekerberg en omgeving en Stichting Lonneker Land, samen aangeduid als StiL, kwamen in beroep tegen zestien omgevingsvergunningen die de gemeente Enschede had verleend aan De Strip B.V. voor evenementen op het voormalige vliegveld Twenthe. Het gaat om uiteenlopende evenementen tussen 2023 en 2025, van een politietraining en een kofferbakmarkt tot festivals als Onder de Radar en een bedrijfsfeest. StiL vonden dat deze vergunningen niet hadden mogen worden verleend omdat niet was uitgesloten dat de evenementen schadelijke gevolgen hebben voor de omliggende Natura 2000-gebieden Lonnekermeer en Landgoederen Oldenzaal. De rechtbank Overijssel moest eerst beoordelen of StiL nog belang hadden bij een oordeel over vergunningen voor evenementen die al hadden plaatsgevonden. Voor negen van de zestien evenementen stond vast dat ze niet terugkeren, zoals eenmalige bedrijfsfeesten en filmopnames. Omdat een oordeel daarover voor StiL geen praktisch nut meer heeft, verklaarde de rechtbank de beroepen tegen die negen vergunningen niet-ontvankelijk, zonder ze inhoudelijk te beoordelen. Voor de zeven overige evenementen, waaronder Citro Classica, de Roparun, het Onder de Radar Festival en Hart voor Auto's ShowTime, gold dat ze jaarlijks terugkeren. Daarover kon een inhoudelijk oordeel nog van belang zijn voor toekomstige aanvragen, zodat StiL bij die zeven vergunningen wel procesbelang hadden. Bij de inhoudelijke beoordeling van die zeven vergunningen stond de vraag centraal of het gebiedsbeschermingsregime in de Omgevingswet in de weg staat aan de uitvoerbaarheid van de evenementen. De gemeente had zich primair op het standpunt gesteld dat zij helemaal niet hoefde te kijken naar mogelijke gevolgen voor Natura 2000-gebieden, omdat dat de bevoegdheid is van de provincie. De rechtbank volgde dat niet: ook onder de Omgevingswet moet worden getoetst of een activiteit uitvoerbaar is voordat een vergunning voor het afwijken van het omgevingsplan kan worden verleend. De rechtbank oordeelde vervolgens dat de gemeente wel degelijk een voorafgaande beoordeling van de stikstofgevolgen had laten uitvoeren, met rapporten van onderzoeksbureau TAUW die rekening hielden met de gecombineerde uitstoot van alle activiteiten op het terrein. Daarmee voldeed de gemeente aan een eerdere uitspraak van de Raad van State uit 2023, die had geoordeeld dat de exploitatie van het terrein en de evenementen gezamenlijk beoordeeld moesten worden. Toch schoot de motivering van de gemeente op een ander punt tekort: StiL hadden aangevoerd dat de verkeersbewegingen van vrachtwagens die deelnemen aan het evenement Tukker Truckers niet waren meegenomen in de berekeningen, en de gemeente kon op de zitting niet uitleggen of en hoe dat wel was gebeurd. Omdat verkeersbewegingen bepalend zijn voor de vraag of de stikstofuitstoot toeneemt, kon niet worden uitgesloten dat de evenementen significante gevolgen hebben voor de Natura 2000-gebieden. De rechtbank verklaarde de beroepen tegen de zeven vergunningen voor terugkerende evenementen daarom gegrond en vernietigde de bijbehorende besluiten wegens een motiveringsgebrek. Omdat de evenementen al hadden plaatsgevonden, hoeft de gemeente geen nieuwe besluiten op de bezwaren van StiL te nemen. De negen beroepen tegen vergunningen voor niet-terugkerende evenementen werden niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank veroordeelde de gemeente tot vergoeding van € 1.153 aan griffierecht en € 1.401 aan proceskosten aan StiL.