Rechtbank vernietigt boete wegens onvoldoende onderzoek vervallen vergunning — RBROE:2008:BE8934
Bestuurlijke boete / Drank- en Horecawet / vervallen vergunning
Eiser / verzoeker
Eigenaar van een slijterij (naam geanonimiseerd)
Verweerder / gedaagde
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (hoofd Afdeling Bovensectorale Wetgeving en Juridische Procedures, Directie WJZ)
De rechtbank vernietigde de beslissing op bezwaar omdat het ministerie onvoldoende onderzoek had gedaan en zich ten onrechte uitsluitend op de handelsregisterinschrijving had gebaseerd.
- Aan gegevens in het handelsregister komt geen absolute bewijskracht toe in een bestuurlijke boeteprocedure; tegenbewijs is mogelijk.
- De eiser heeft het vermoeden van bedrijfsovergang voldoende ontkracht door consistent en plausibel tegenbewijs, waaronder getuigenverklaringen.
- Het ministerie had nader feitenonderzoek moeten verrichten naar de werkelijke bedrijfsvoering voordat het de boete handhaafde.
- Het bestreden besluit is vernietigd wegens schending van de zorgvuldigheidsplicht van artikel 3:2 Awb.
- De eiser kon niet worden tegengeworpen dat hij pas in beroep getuigenverklaringen overlegde, omdat het ministerie hem in de bezwaarfase op het verkeerde been had gezet.
Samenvatting
Een slijterijhouder uit Limburg ontving in mei 2007 een boete van 900 euro van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport omdat hij zijn slijterij zou exploiteren zonder geldige Drank- en Horecavergunning. Zijn oorspronkelijke vergunning, verleend in 1977, zou van rechtswege zijn vervallen omdat zijn bedrijf tussen 2000 en 2005 op naam van zijn zoon in het handelsregister stond ingeschreven.
De kern van het geschil was de vraag of de vergunning daadwerkelijk was vervallen. Onder de Drank- en Horecawet vervalt een vergunning als een jaar lang geen gebruik meer van wordt gemaakt, of als de onderneming overgaat op een ander. Omdat de vergunning persoonsgebonden is, kan een rechtsopvolger er geen gebruik van maken. Het ministerie redeneerde dat de inschrijving op naam van de zoon betekende dat de onderneming was overgegaan, waardoor de vergunning van de vader per 1 januari 2001 was verlopen.
De slijterijhouder bestreed dit gemotiveerd. Hij legde uit dat hij de zaak om persoonlijke redenen — verband houdend met een alimentatiekwestie — tijdelijk niet op zijn eigen naam wilde hebben staan, maar dat hij het bedrijf altijd zelf was blijven leiden. Zijn zoon had nooit in de zaak gewerkt. Bij de rechtbank legde hij ook schriftelijke getuigenverklaringen over die zijn lezing ondersteunden.
De rechtbank oordeelde dat aan inschrijvingen in het handelsregister weliswaar een bewijsvermoeden mag worden ontleend, maar dat dit vermoeden weerlegbaar is. Nergens in de wet staat dat aan handelsregistergegevens absolute bewijskracht toekomt in een bestuurlijke boeteprocedure. De man had zijn verhaal consistent en plausibel onderbouwd, wat voldoende twijfel zaaide over de vraag of de onderneming werkelijk was overgegaan.
Daarmee had het ministerie niet simpelweg mogen blijven vasthouden aan de handelsregisterinschrijving zonder nader onderzoek te doen naar de feitelijke bedrijfsvoering. De rechtbank stelde ook vast dat de man niet kon worden verweten dat hij pas in de beroepsfase met getuigenverklaringen kwam, omdat het ministerie hem in de bezwaarfase op het verkeerde been had gezet over wat er van hem verwacht werd.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde de beslissing op bezwaar en droeg het ministerie op een nieuw besluit te nemen. Ook moet de staat het betaalde griffierecht van 145 euro aan de man terugbetalen. Het ministerie zal bij de heroverweging alsnog grondig moeten onderzoeken wie in de bewuste periode feitelijk de leiding had over de slijterij.
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2023:2201, Rechtbank Limburg, 29-03-2023, ROE 21/1317
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBLIM:2023:2203, Rechtbank Limburg, 29-03-2023, ROE 21/1191, ROE 21/1192 en ROE 21/1235
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBLIM:2022:5652, Rechtbank Limburg, 22-07-2022, ROE 21/3291
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBLIM:2022:4362, Rechtbank Limburg, 08-06-2022, ROE 20/1637
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AWB 08 / 436
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.