ECLI:NL:RBROT:2022:11099, Rechtbank Rotterdam, 15-12-2022, 646962 / HA RK 22-1104 — RBROT:2022:11099
Samenvatting
Wrakingsverzoek toegewezen. Ter zitting is sprake geweest van een opeenvolging van een aantal feiten en omstandigheden, die bij verzoekers de vrees heeft doen ontstaan dat de rechter jegens hen niet onpartijdig was: opmerkingen aan het begin van de zitting; gesprek bij hervatting van de behandeling tussen rechter en wederpartijen; door de rechter meermalen ter zitting uitspreken dat hij het eens is met een wederpartij; door verzoekers ervaren druk tijdens de schikkingsonderhandelingen; de bij de rechter ontstane en uitgesproken irritatie jegens verzoekers en wat de rechter aan het slot heeft gezegd over de te wijzen beschikking. Gegeven deze opeenstapeling van feiten en omstandigheden is die vrees naar objectieve maatstaven gerechtvaardigd.
Betrokken advocaten
mr. N. Doorduijn
verzoeker
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOBR:2025:5909, Rechtbank Oost-Brabant, 23-09-2025, C/01/418166 / KG ZA 25-408
Rechtbank Oost-Brabant · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2025:3365, Rechtbank Midden-Nederland, 16-07-2025, C/16/588800
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:2655, Rechtbank Amsterdam, 23-04-2025, C/13/724212 / HA ZA 22-847
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:1121, Rechtbank Midden-Nederland, 12-03-2025, 588759
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
646962 / HA RK 22-1104
Procedure
Wraking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. M.C. Franken
- mw. mr. S.C.C. Hes-Bakkeren
- mw. mr.drs. E. van Schouten
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit de regio Rotterdam wacht al jaren op een beslissing van de Dienst Toeslagen over haar bezwaar tegen een besluit van 21 augustus 2024. Met dat besluit werd haar aanvraag om compensatie afgewezen voor de toeslagjaren 2005 tot en met 2009, 2012, 2013 en 2015 tot en met 2019. Zij maakte op 13 september 2024 bezwaar, maar de Dienst Toeslagen besliste niet binnen de wettelijke termijn, die op 27 december 2024 afliep. Daarom stelde zij beroep in wegens het uitblijven van een besluit. De Rotterdamse rechtbank oordeelde zonder zitting over de zaak. De Dienst Toeslagen vond dat het beroep niet-ontvankelijk was. Volgens de dienst had de vrouw geen belang meer bij een beslissing, omdat zij op 23 december 2024 een vaststellingsovereenkomst (een schikking) met de Staat had gesloten. Daarin ontving zij € 5.000 en verleende zij de Staat finale kwijting, waarmee zij afstand deed van verdere vorderingen. De vrouw stelde dat die schikking alleen over andere besluiten ging en haar bezwaar tegen het besluit van 21 augustus 2024 niet raakte. De rechtbank gaf de vrouw gelijk. In de schikking worden alleen de vier besluiten van 14 november 2022 genoemd, waarin de jaren 2010, 2011 en 2014 werden beoordeeld. Het besluit van 21 augustus 2024 komt er niet in voor, terwijl het bezwaar daartegen bij de Dienst Toeslagen al bekend was toen de schikking werd getekend. Had de dienst ook dat besluit willen afdoen, dan lag het voor de hand dat het in de overeenkomst was genoemd. Ook de bepaling over finale kwijting voor de 'integrale beoordeling' veranderde dat niet, omdat niet aannemelijk is dat daar dit besluit onder valt. De vrouw heeft dus nog belang bij haar beroep. Over de termijn was de rechtbank kort. De Dienst Toeslagen had de beslissing met zes weken verdaagd en niet beslist voor 27 december 2024. Na de ingebrekestelling waren ruim twee weken verstreken zonder besluit, dus het beroep is gegrond. Over de dwangsom wegens het te laat beslissen hoefde de rechtbank niets vast te stellen: de dienst had al een dwangsom van € 1.442 toegekend. Bijzonder is dat de rechtbank vanwege de zeer grote omvang van de hersteloperatie toeslagen een bijzonder geval aanneemt. Normaal moet de dienst binnen 60 weken na het verstrijken van de beslistermijn beslissen, en die 60 weken waren al lang voorbij. De rechtbank vond geen sterke prikkel nodig, want de oorzaak van de structurele overschrijding ligt volgens haar bij de wetgever, die een regeling met feitelijk onhaalbare termijnen heeft aanvaard, en niet bij de organisatie van de Dienst Toeslagen. Weigerachtigheid is dus niet gebleken. Ook is het belang van de vrouw niet zo groot dat een hogere dwangsom gerechtvaardigd is. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het niet tijdig nemen van een besluit. De Dienst Toeslagen moet binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog beslissen op het bezwaar. Doet de dienst dat niet, dan verbeurt hij een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Verder moet de dienst het betaalde griffierecht van € 54 vergoeden en de proceskosten van de vrouw betalen, vastgesteld op € 467.
Een beveiliger uit de regio Rotterdam ging na een bericht van zijn neef naar een voetbalclub, waar eerder een vechtpartij was uitgebroken na een beslissing van de scheidsrechter. Hij nam een ijzeren voorwerp mee dat op een vuurwapen leek, 'om anderen schrik te geven'. Op 24 november 2025 werd aangifte gedaan van bedreiging. De man werd als verdachte aangemerkt. De korpschef van de politie trok daarom op 31 augustus 2026 de toestemming in waarmee de beveiliger via zijn werkgever beveiligingswerk mocht doen. Volgens de korpschef passen zijn gedragingen niet bij iemand die moet waken voor de veiligheid van personen en goederen. De beveiliger maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing op bezwaar. Hij wilde voorlopig weer aan het werk kunnen. De voorzieningenrechter vond een spoedeisend belang aannemelijk. De man zat door het besluit zonder werk en liet onderbouwd zien dat het inkomen van zijn partner niet genoeg was voor de vaste lasten. Daarna keek de rechter naar de inhoud. Een beveiligingsorganisatie mag alleen mensen laten werken die bekwaam en betrouwbaar zijn, en de toestemming kan worden ingetrokken als daaraan getwijfeld wordt. De man ontkende dat hij het voorwerp had getoond. Dat verweer volgt de voorzieningenrechter niet. Op de vraag van de politie of hij het voorwerp aan de mensen in de kantine had laten zien, antwoordde hij: 'Ja, ik heb gepakt en gevraagd waar zijn ze'. Camerabeelden uit de kantine laten zien dat hij een voorwerp dat op een vuurwapen lijkt uit zijn tasje haalt en kort daarna terugstopt. De scheidsrechter verklaarde als getuige dat een hem onbekende man in de kleedkamer iets uit zijn tasje pakte dat op een vuurwapen leek. De stelling dat hij de situatie juist had gekalmeerd, door met de scheidsrechter te praten en daarna met zijn neef te vertrekken, wijst de rechter af. Door met zo'n voorwerp naar de club te gaan en het te tonen, dreef hij de zaak volgens de rechter op de spits. Dat hij na een kort gesprek weer wegging, maakt dit niet minder ernstig. De korpschef mocht daarom twijfelen aan zijn betrouwbaarheid en integriteit, mede omdat een beveiliger een voorbeeldfunctie heeft. De korpschef moet ook motiveren waarom intrekking in dit geval passend en noodzakelijk is. Zijn gemachtigde erkende op zitting dat uit het besluit niet blijkt dat alle belangen zijn meegewogen. Toch zegt de rechter dat daarmee niet zonder meer vaststaat dat het bezwaar een redelijke kans van slagen heeft. Zij verwacht dat de korpschef in de beslissing op bezwaar alsnog alle belangen afweegt en bekijkt of een lichtere maatregel volstaat. De belangen van de man wegen niet op tegen de ernst van het incident en het maatschappelijk belang van betrouwbare veiligheidszorg. Het gaat om zijn gemis aan werk, de negen maanden tussen het incident en het besluit, en de 25 jaar waarin hij zegt niet met de politie in aanraking te zijn geweest. De uitspraken die hij aanhaalde gaan volgens de rechter over andere situaties. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De intrekking van de toestemming voor beveiligingswerk blijft daarmee vooralsnog in stand. Er is geen proceskostenveroordeling, en tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Een beveiliger uit de regio Rotterdam mag voorlopig niet werken, omdat de politie haar toestemmingen voor beveiligingswerkzaamheden heeft ingetrokken. Zij wilde dat de rechter dat besluit tijdelijk buiten werking stelde, maar de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft haar verzoek afgewezen. De reden is niet dat het besluit juist zou zijn, maar dat zij haar spoedeisend belang niet heeft aangetoond. De korpschef van politie trok op 21 april 2026 de toestemmingen in op grond waarvan de vrouw beveiligingswerkzaamheden kon verrichten. Haar bezwaar daartegen verklaarde de korpschef op 6 augustus 2026 ongegrond. Daarop ging zij in beroep bij de rechtbank en vroeg zij tegelijk om een voorlopige voorziening. Dat is een spoedmaatregel waarmee de rechter een besluit tijdelijk kan schorsen of anderszins kan ingrijpen, in afwachting van de uitspraak in de beroepszaak. Zo'n voorziening wordt alleen getroffen als de zaak echt niet kan wachten. De vrouw voerde aan dat zij door het besluit direct in financiële nood verkeerde en haar rekeningen niet kon betalen. Als onderbouwing leverde zij twee schermafdrukken van het saldo van een bankrekening aan. De griffier van de rechtbank vond dat onvoldoende en vroeg haar op 11 september 2026 om de geldnood nader te onderbouwen. Zij moest een overzicht indienen van alle inkomsten, uitgaven en schulden van haar huishouden. Ook moest zij uitleggen hoe zij sinds de intrekking van de toestemmingen in haar levensonderhoud had voorzien. Op 23 september 2026 reageerde zij, maar opnieuw met alleen twee schermafdrukken van een banksaldo. De gestelde vragen liet zij onbeantwoord. Volgens de voorzieningenrechter blijkt uit die stukken niet van een acute financiële nood. Als die ontbreekt, neemt de rechter aan dat er geen spoedeisend belang is, en dan wordt er alleen daarom al geen voorlopige voorziening getroffen. Ook op andere wijze had de vrouw niet aannemelijk gemaakt dat haar zaak geen uitstel kon velen. Omdat het verzoek kennelijk ongegrond was, kon de voorzieningenrechter op grond van artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht zonder zitting uitspraak doen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De vrouw hoeft de proceskosten niet te vergoeden. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De beroepszaak over de intrekking zelf loopt nog en is door deze uitspraak niet beslist.