ECLI:NL:RBROT:2024:10026, Rechtbank Rotterdam, 20-09-2024, ROT 22/5128 — RBROT:2024:10026
Samenvatting
Omgevingsrecht. Beroep tegen het besluit tot invordering van de van rechtswege verbeurde dwangsom wegens overtreding van de grenswaarde van 70 dB(A) uit artikel 2.17 van het Activiteitenbesluit milieubeheer door eiseres. Beroep ongegrond. Het college heeft een overtreding van de grenswaarde voor het maximale geluidniveau kunnen vaststellen met onbemande metingen die nadien zijn geanalyseerd door een geluidsdeskundige. Het college heeft het rapport aan zijn besluit ten grondslag mogen leggen. De geconstateerde overschrijdingen zijn toe te rekenen aan eiseres, omdat de activiteiten die deze piekgeluiden veroorzaken, namelijk het op- en overslaan van metalen in containers door heftrucks en kranen, door eiseres worden uitgevoerd. Het college heeft voldoende gemotiveerd dat de aan de overtreding ten grondslag gelegde metingen niet zien op laad- en losactiviteiten.
Betrokken advocaten
mr. J. Wildschut
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:5857, Raad van State, 03-12-2025, 202400099/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:9638, Rechtbank Rotterdam, 08-08-2025, ROT 25/1126
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:3076, Raad van State, 09-07-2025, 202301565/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2023:10917, Rechtbank Rotterdam, 22-11-2023, ROT 22/1387
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; OmgevingsrechtZaaknummer
ROT 22/5128
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. A. Dingemanse
- dhr. mr. V. van Dorst
- dhr. mr. R.J.P. Ferwerda
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een bewoonster van een pand in Rotterdam verzocht de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel die de uitvoering van funderingsherstel aan het naastgelegen pand zou stilleggen. Zij vreesde voor schade aan haar eigen woning door de werkzaamheden, waarbij ook de grond van een souterrain zou worden afgegraven tot een hoogte van 2,6 meter. Het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam had op 13 mei 2026 een omgevingsvergunning verleend aan de eigenaar van het buurpand voor de technische bouwactiviteit. Daarbij legde het college ook een maatwerkvoorschrift op: uiterlijk drie weken voor aanvang van de werkzaamheden moest een veiligheidsplan worden ingediend en goedgekeurd, en er moest een veiligheidscoördinator worden aangesteld. Het college keurde dit veiligheidsplan op 7 juli 2026 goed. De bewoonster voerde meerdere bezwaren aan. Ten eerste betoogde zij dat voor het verdiepen van het souterrain een aparte omgevingsvergunning nodig was, omdat dat niet gelijkgesteld kon worden met funderingsherstel. De voorzieningenrechter legde dit bezwaar terzijde: de Omgevingswet staat toe dat vergunningen voor verschillende activiteiten los van elkaar worden aangevraagd, en als er voor het afgraven nog een aparte vergunning nodig zou zijn, is dat een kwestie van handhaving. Ten tweede stelde de bewoonster dat het college bij het verlenen van de vergunning over onvoldoende gegevens beschikte, met name over de constructieve opzet en de manier waarop grondverschuiving zou worden tegengegaan. De voorzieningenrechter verwierp dit. De vergunninghouder had constructietekeningen en een rapport van bouwkundig adviesburo Baas bv. overgelegd, en de rechter oordeelde dat het college op basis daarvan in redelijkheid op de aanvraag kon beslissen. De bewoonster wees ook op een rapport van aannemingsbedrijf De Hek B.V., dat kritiek had op de veiligheidsaanpak. De voorzieningenrechter stelde echter vast dat dit rapport betrekking had op het pand van de bewoonster zelf, niet op de constructie van het buurpand. Bovendien toetst de rechter bij een omgevingsvergunning voor een verbouwing alleen of aannemelijk is dat het bouwplan voldoet aan de technische bouwregels. De vraag of tijdens de uitvoering voldoende maatregelen worden genomen om schade aan omliggende panden te voorkomen, valt buiten die toetsing. Dat is eveneens een handhavingskwestie. Over het maatwerkvoorschrift oordeelde de voorzieningenrechter dat de bewoonster niet aannemelijk had gemaakt dat het college dit niet had kunnen opleggen. Klachten over de naleving van het veiligheidsplan moeten via handhaving worden aangepakt, niet via een procedure over de vergunningverlening zelf. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. De omgevingsvergunning blijft daarmee in stand en de werkzaamheden kunnen doorgaan. Er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken.
In de nacht van 15 oktober 2026 kwam omstreeks 02:12 uur een melding binnen van een explosie bij een portiek in Rotterdam. De politie zag bij aankomst lichte schade aan de portiekdeuren en een zwartgeblakerde muur. Een dag later, op 16 oktober omstreeks 03:45 uur, volgden meerdere meldingen van een tweede explosie, nu bij het pand van een bedrijf in dezelfde buurt. Omwonenden stonden in nachtkleding op straat. Voor de voordeur van het pand was het zwartgeblakerd, het glas in de deur was gebarsten en rechtsonder woedde nog een klein vlammetje. Op de deur stond de naam van het bedrijf. Gelet op de sporen leek het erop dat een fles met vloeibare brandstof en een cobra (een soort vuurwerk) de explosie had veroorzaakt. Na die tweede explosie sloot de burgemeester van Rotterdam het pand met spoed voor twee weken, op grond van artikel 174a van de Gemeentewet. Die bepaling geeft de burgemeester de bevoegdheid een bedrijfspand te sluiten als ernstig geweld of bedreiging daarmee in of vlak bij het pand de openbare orde ernstig verstoort, of als daarvoor ernstige vrees bestaat. Het bedrijf dat eigenaar is van het pand maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing op dat bezwaar. Volgens het bedrijf was de bedrijfsvoering verstoord en kon de gemachtigde geen klanten en relaties ontvangen. De voorzieningenrechter erkende daarmee een spoedeisend belang, zodat de zaak inhoudelijk kon worden beoordeeld. Over de bevoegdheid van de burgemeester was de rechter kort: twee ernstige incidenten hadden de openbare orde verstoord, dus de burgemeester mocht in beginsel sluiten. Daarna keek de rechter of de sluiting noodzakelijk en evenwichtig was. Het besluit rustte op de bestuurlijke rapportage van 16 oktober 2026. De burgemeester ging uit van een mogelijk verband tussen beide explosies. Uit het besluit zelf bleek niet wat dat verband was, maar ter zitting werd duidelijk dat de politie nog onderzoek doet naar beide incidenten en naar het verband daartussen. Ook is een buurtonderzoek gehouden. Volgens de voorzieningenrechter kon de burgemeester daarom volgen dat twee weken sluiting nodig is om dat onderzoek te doen. De rechter erkende dat de sluiting ingrijpend is voor het bedrijf. Toch woog het algemeen belang van openbare orde en veiligheid zwaarder, mede omdat omwonenden twee keer met een explosie werden geconfronteerd. De burgemeester had bovendien oog gehad voor het belang van het bedrijf door de sluiting tot twee weken te beperken. De voorzieningenrechter vond de sluiting daarom niet onevenwichtig en verwacht dat het besluit in bezwaar in stand blijft. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. Het pand blijft daardoor gesloten tot 30 oktober 2026. Het griffierecht wordt niet vergoed en er is geen proceskostenveroordeling. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Een vrouw uit Rotterdam wil haar loempiakraam kunnen neerzetten op twee plekken in de stad: bij een metrostation en aan een tweede adres. Op 5 april 2026 vroeg zij voor beide plekken een standplaatsvergunning aan. Het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam wees beide aanvragen op 8 juli 2026 af. Over de plek bij het metrostation was het college kort. Dat adres ligt in een gebied waar standplaatsen niet zijn toegestaan, en daarom kon de vergunning niet worden verleend. De tweede aanvraag werd afgewezen omdat de vrouw eerder al soortgelijke aanvragen had ingediend die ook waren geweigerd. Volgens het college had zij geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden aangevoerd die een andere beslissing rechtvaardigden. Een herhaalde aanvraag zonder nieuwe argumenten krijgt dan dezelfde uitkomst als de eerste. De vrouw is het met beide besluiten oneens. Zij maakt bezwaar tegen de afwijzingen, maar omdat die procedure tijd kost, vroeg zij de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopige voorziening. Dat is een spoedmaatregel waarmee een rechter tijdelijk iets regelt in afwachting van de uitkomst van de bezwaarprocedure. In dit geval zou het erop neerkomen dat zij alvast met haar kraam op een van de plekken zou mogen staan. Een voorlopige voorziening wordt alleen toegewezen als 'onverwijlde spoed' dat vereist. Dat betekent dat de uitkomst van de bezwaarprocedure niet kan worden afgewacht. Volgens de voorzieningenrechter is daarvan hier geen sprake. Bij de plek aan het metrostation wees de vrouw erop dat door verbouwingen vanaf november 2026 commerciële ruimten bij het station beschikbaar komen. De voorzieningenrechter vond onvoldoende duidelijk welk spoedeisend belang zij daarbij heeft. Ondanks dat zij de kans kreeg dit nader toe te lichten, onderbouwde zij het belang niet verder. Bij het tweede adres voerde de vrouw aan dat zij zonder vergunning haar kraam niet meer kan exploiteren en daardoor niet in haar levensonderhoud kan voorzien. Ook dat bleef zonder onderbouwing: zij kreeg de gelegenheid daarvoor stukken in te dienen, maar deed dat niet. Een bewering over inkomstenverlies zonder bewijs is voor de rechter onvoldoende om spoed aan te nemen. Omdat het verzoek zo duidelijk niet slaagde, deed de voorzieningenrechter uitspraak zonder zitting. De Algemene wet bestuursrecht staat dat toe wanneer een verzoek kennelijk ongegrond is. Er kwam dus geen mondelinge behandeling. De voorzieningenrechter wees beide verzoeken om een voorlopige voorziening af. Er is geen proceskostenveroordeling en het griffierecht wordt niet terugbetaald. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De bezwaarprocedure tegen de afwijzingen loopt daarmee gewoon door.