ECLI:NL:RBROT:2024:1125, Rechtbank Rotterdam, 16-02-2024, C/10/672123 / KG ZA 24-46 — RBROT:2024:1125
Samenvatting
Kort geding. Opheffing beslag. Dwangsomgeschil. Toewijzing. Beoordeling van de inhoud van de verplichtingen waarop een dwangsom is gesteld en of dwangsommen zijn verbeurd. Verjaring. Artikel 611g Rv.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2025:1884, Hoge Raad, 12-12-2025, 24/04031
Hoge Raad · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:6050, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 10-09-2025, BRE 24/6995 en 24/7472
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
ECLI:NL:GHDHA:2024:2533, Gerechtshof Den Haag, 22-10-2024, 200.339.985/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBROT:2024:3602, Rechtbank Rotterdam, 18-04-2024, C/10/676300 / KG ZA 24-256
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/10/672123 / KG ZA 24-46
Procedure
Kort geding
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. P.F.G.T. Hofmeijer-Rutten
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man raakte in 2022 betrokken bij een verkeersongeval. De verzekeraar van de tegenpartij heeft erkend aansprakelijk te zijn. Wat partijen verdeeld houdt, is of de klachten die de man nu nog heeft echt door dat ongeval komen, en of het medisch dossier compleet genoeg is om dat te beoordelen. Daarom vroeg hij de kantonrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopig deskundigenonderzoek te bevelen. Dat is een onderzoek door onafhankelijke deskundigen vóórdat er een hoofdprocedure is, zodat partijen weten waar ze aan toe zijn. De verweerder voerde op de zitting aan dat de kantonrechter niet bevoegd zou zijn, omdat de schade naar verwachting hoger is dan € 25.000. De kantonrechter wees dat verweer af. Een bevoegdheidsverweer moet volgens de wet al in het verweerschrift staan en was te laat gedaan. Ook had de rechter geen reden om de zaak uit eigen beweging door te sturen naar de handelskamer, zeker nu partijen het inmiddels eens waren over de invulling van het onderzoek. Partijen spraken af dat eerst een neuroloog de man onderzoekt en daarna een psychiater. De psychiater mag pas beginnen nadat hij het definitieve rapport van de neuroloog heeft ontvangen, en moet dat rapport meewegen. Beide deskundigen hebben toegezegd het onderzoek uit te voeren. De kantonrechter nam de vragen over die partijen hadden afgesproken, de zogenoemde IWMD-vraagstelling uit 2025. Daarin wordt onder meer gevraagd naar de klachten van de man, de diagnose, zijn beperkingen, de vraag of nog verbetering of verslechtering te verwachten is, en hoe zijn situatie zou zijn geweest zonder het ongeval. Op gezamenlijk verzoek kwamen er twee instructies bij. De deskundigen moeten beoordelen of de beschikbare medische informatie voldoende is en, zo niet, welke aanvullende informatie nodig is. Ook krijgen ze te horen dat de man sinds medio juli een paar uur per week als Uber Eats-bezorger werkt en bestellingen per fiets bezorgt, wat hem volgens hemzelf veel moeite kost. De neuroloog begrootte zijn onderzoek op € 7.287,23 inclusief btw, de psychiater op € 11.495 inclusief btw. Partijen hadden geen bezwaar tegen die bedragen. De rechter stelde het voorschot daarom vast op in totaal € 18.782,23. Omdat de verzekeraar de aansprakelijkheid voor het ongeval heeft erkend en partijen dit zo hebben afgesproken, moet zij dat voorschot betalen. Wie de kosten uiteindelijk draagt, wordt pas na het onderzoek bepaald, in een eventuele bodemprocedure. De kantonrechter beval het deskundigenonderzoek, benoemde de neuroloog en de psychiater en gaf de verzekeraar twee weken na ontvangst van de nota van het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak om € 18.782,23 voor te schieten. De deskundigen moeten binnen drie maanden na de start van hun onderzoek hun definitieve rapport inleveren en partijen de kans geven op de conceptrapporten te reageren. Alle verdere beslissingen houdt de rechter aan.
In het geschil tussen het Groningse AMS (Automooring Solutions) en het Amerikaanse Eagle LNG over afgeleverde afmeersystemen in de Bahama's mag Eagle LNG een tweede vennootschap uit de AMS-groep, AMS IP, in de procedure betrekken. Dat heeft de rechtbank Rotterdam beslist in een tussenvonnis in een incident, een zijprocedure binnen de hoofdzaak. De zaak draait om een vaststellingsovereenkomst die partijen in januari 2024 sloten. AMS vordert in de hoofdzaak dat Eagle LNG de laatste tranche van € 276.750,00 laat vrijgeven uit een escrow, een rekening waarop een derde geld bewaart tot aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Daarnaast eist AMS wettelijke handelsrente en € 3.158,75 aan buitengerechtelijke incassokosten. Volgens AMS is de installatie in de Bahama's afgerond en zijn de systemen op 18 mei 2024 in gebruik genomen. Eagle LNG betwist dat en stelt dat de systemen ondeugdelijk zijn en dat de commissioning, het in bedrijf stellen van de installatie, niet is voltooid. Zelf eist Eagle LNG in reconventie een schadevergoeding van USD 29.461.179,44. In het incident wilde Eagle LNG AMS IP als extra partij in de reconventie betrekken, op grond van artikel 118 Rv. AMS IP is een zustervennootschap van AMS en houdt de intellectuele eigendomsrechten. Ook zij is partij bij de vaststellingsovereenkomst. Eagle LNG stelt dat AMS IP haar verplichtingen niet nakomt, onder meer het beschikbaar stellen van software en IE-rechten, en dat levering van werkende systemen daarvan afhangt. AMS verzette zich daartegen. Zij wees erop dat het arrest van de Hoge Raad van 20 maart 2020, waarop Eagle LNG zich beroept, speelde in een zaak over de vennoten van een vennootschap onder firma en volgens haar niet verder reikt. De rechtbank ziet geen reden om de rechtsregel uit dat arrest zo eng uit te leggen. In literatuur en lagere rechtspraak bestaat volgens de rechtbank geen eensgezindheid, en recente uitspraken geven artikel 118 Rv juist een ruimere strekking. Doorslaggevend vindt de rechtbank dat een beperkte toepassing niet past bij een doelmatige procesvoering. Vervolgens toetst de rechtbank of de vorderingen samenhangen en of de proceseconomie met behandeling in één procedure is gediend. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. In conventie en in reconventie, ook tegen AMS IP, gaat het om de vraag of de vaststellingsovereenkomst is nagekomen. Dat daarbij andere verplichtingen spelen, verandert dat niet. Het alternatief is een aparte procedure tegen AMS IP met een verzoek tot voeging, en dat kost tijd en geld. De vertraging door de oproeping is volgens de rechtbank betrekkelijk klein. Het argument van AMS dat AMS IP alleen is opgericht om IE-rechten te houden en niet bij het werk betrokken was, hoort bij de beoordeling van de hoofdzaak en kan in het incident niet worden beantwoord. De rechtbank stelt Eagle LNG daarom in de gelegenheid om AMS IP op te roepen tegen 9 december 2026 en verwijst de zaak naar de rol van die datum. De proceskosten in het incident worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. De hoofdzaak gaat verder met een conclusie van antwoord in reconventie van AMS en AMS IP, waarna op 9 februari 2027 een mondelinge behandeling volgt.
Een man die bij uitzendbureau Randstad werkte en is ontslagen, wilde dat de kantonrechter in Rotterdam zijn ontslag zou vernietigen en dat Randstad vergoedingen aan hem zou betalen. Hij procedeert zonder advocaat. Of de Rotterdamse kantonrechter de zaak wel mocht behandelen, bleek de eerste vraag die beantwoord moest worden. Die vraag had de kantonrechter al in een tussenbeschikking aan de orde gesteld. Randstad is gevestigd in Amsterdam, dus de rechtbank Amsterdam is in elk geval bevoegd. Daarnaast mag in arbeidszaken ook de rechter van de plaats terecht waar de werknemer gewoonlijk zijn werk deed. De kantonrechter vroeg de man daarom waar hij vooral werkte. Uit zijn reactie begreep de kantonrechter dat de man de laatste tijd in een plaats werkte die onder de rechtbank Zeeland-West-Brabant valt. Daarmee komen twee rechtbanken in aanmerking: Amsterdam, vanwege de vestigingsplaats van Randstad, en Zeeland-West-Brabant, vanwege de werkplek. Rotterdam is dus geen van beide. De man heeft niet aangegeven welke rechtbank zijn voorkeur heeft. De kantonrechter koos zelf. De man woont in dezelfde regio als waar hij werkte, en Randstad zit in Amsterdam. Volgens de kantonrechter is Amsterdam daarom voor alle partijen het meest logisch. Hij verwijst de zaak naar die rechtbank. De rechtbank Rotterdam stuurt de beschikking en het dossier door, en Amsterdam laat de partijen weten hoe de zaak verder gaat. Randstad was in deze fase nog niet opgeroepen. De man had ook aangekondigd dat hij wil dat de rechtbank hem later een advocaat toewijst. De kantonrechter wees erop dat de rechtbank daar niet over gaat. Hij raadde de man aan contact op te nemen met het Juridisch Loket, dat gratis juridisch advies geeft en zo nodig kan doorverwijzen naar een advocaat. De kantonrechter verwijst de zaak naar de kantonrechter van de rechtbank Amsterdam, die de ontslagzaak verder inhoudelijk moet behandelen.
Een civiele zaak die bij de kantonrechter in Rotterdam diende, is doorgeschoven naar een andere afdeling van dezelfde rechtbank: het team handel en haven. Wat er precies tussen de eiseres en de gedaagde speelt, staat niet in dit vonnis. De uitspraak gaat alleen over de vraag waar de zaak verder behandeld wordt en wat dat betekent voor de partijen. De kantonrechter had in een tussenvonnis van 10 september 2026 al laten weten dat hij van plan was de zaak te verwijzen. Beide partijen konden daarop reageren via een akte, een schriftelijke reactie op een tussenvonnis. Geen van beiden maakte bezwaar. Daarom verwijst de kantonrechter de zaak nu daadwerkelijk naar het team handel en haven van de rechtbank, op grond van artikel 71 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De verwijzing heeft praktische gevolgen. Bij het team handel en haven mogen partijen niet zelf procederen: een advocaat is verplicht, zo bepaalt artikel 79 van hetzelfde wetboek. Beide partijen worden in deze procedure nu al bijgestaan door een gemachtigde, maar zij moeten zich vanaf nu laten vertegenwoordigen door een advocaat. De zaak komt op woensdag 4 november 2026 om 10.00 uur op de rol, de lijst van zaken die op een bepaalde zitting worden ingepland. Op die zitting kan zich namens elke partij een advocaat melden. Ook financieel verandert er iets. Doordat de zaak wordt verwezen, moet de gedaagde extra griffierecht betalen, het bedrag dat partijen aan de rechtbank verschuldigd zijn om een zaak te laten behandelen. Dat bedraagt € 3.083. De gedaagde moet dit betalen binnen vier weken na de eerste roldatum bij het team handel en haven, dus na 4 november 2026. Het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak stuurt daarvoor een factuur. Inhoudelijk is er in dit vonnis nog niets beslist over het geschil zelf. De kantonrechter draagt de griffier op de processtukken en een kopie van het vonnis tijdig naar de griffier van het team handel en haven te sturen, zodat de zaak daar kan worden opgepakt. De kantonrechter verwijst de zaak dus naar de rolzitting van het team handel en haven van 4 november 2026, waar beide partijen met een advocaat moeten verschijnen, en de gedaagde moet € 3.083 griffierecht betalen.
De curatoren van een failliet concern eisen geld van een Brits accountantskantoor en een accountant. Volgens hen hebben zij de jaarrekeningen van 2012 en 2013 slecht gecontroleerd, waardoor die onjuiste en misleidende informatie over de financiële positie van het bedrijf bevatten. De curatoren, in 2014 aangesteld, vorderen onder meer verklaringen voor recht dat het kantoor is tekortgeschoten en dat de accountant onrechtmatig heeft gehandeld. Daarnaast willen zij € 378.730 terug aan betaalde facturen en € 466.294,96 aan kosten voor het vaststellen van schade en aansprakelijkheid. Het accountantskantoor en de accountant verweren zich in de hoofdzaak met het argument dat de vorderingen zijn verjaard of vervallen. Subsidiair stellen zij dat zij inhoudelijk niet aansprakelijk zijn. In dit tussenvonnis, een uitspraak over een deelkwestie binnen de lopende procedure, ging het alleen om een andere vraag: mogen zij voormalige topmensen van het failliete concern in de procedure betrekken? Het kantoor en de accountant wilden vijf personen oproepen in vrijwaring. Dat betekent dat je iemand in een procedure betrekt omdat je meent dat hij de nadelige gevolgen van een veroordeling moet dragen. Het gaat om de toenmalige CEO en CFO, die ook bestuurder waren, en om drie leden van de raad van commissarissen: de voorzitter, de vicevoorzitter en een lid. Het kantoor en de accountant stellen dat de primaire verantwoordelijkheid voor een deugdelijke administratie en voor het opstellen, controleren en goedkeuren van de jaarrekening bij de raad van bestuur en de raad van commissarissen lag. Die organen moesten de accountant ook tijdig van de juiste informatie voorzien. Als de jaarrekeningen afweken van de werkelijkheid, of als zij onjuist of onvolledig zijn geïnformeerd, ligt de schuld volgens hen eerst bij die bestuurders en commissarissen. Zij wijzen ook op een bepaling in hun algemene voorwaarden, waarin de opdrachtgever het kantoor vrijwaart voor vorderingen van derden. De curatoren voerden verweer. Volgens hen rust de verantwoordelijkheid voor de controle van de jaarrekening uitsluitend bij de accountants, want juist een controlerend accountant moet gebreken in de verslaglegging opmerken. Zij spreken van zelfstandige beroepsfouten. Verder stellen zij dat geen sprake is van bestuurders- en commissarissenaansprakelijkheid, dat een regresvordering op de oud-bestuurders niet is gebleken, dat de algemene voorwaarden geen grondslag voor de vordering bieden en dat een eventuele vordering op de op te roepen personen is verjaard. Ook betwisten zij de omvang van de schade. Zij hebben 50 procent van de onderzoekskosten van PwC als schade opgevoerd, omdat het rapport niet helemaal over het handelen van het kantoor en de accountant gaat. De curatoren vroegen de rechtbank bovendien om de beslissing over het vrijwaringsverzoek aan te houden tot in de hoofdzaak is beslist, of in elk geval tot het verjaringsverweer is beoordeeld. Zo zouden de oud-bestuurders niet nodeloos worden belast. De rechtbank wijst dat af. Een vrijwaringsincident moet vóór alle weren worden ingesteld en er wordt in beginsel eerst en vooraf over beslist. Het risico dat de op te roepen personen achteraf onnodig met een procedure worden belast, is te gering om daarvan af te wijken. Bovendien is het de bedoeling dat de vrijwaringsprocedure naast de hoofdzaak loopt, in beginsel gevoegd daarmee. Wacht je met beslissen, dan kan de vrijwaringsprocedure later nodeloos apart opnieuw gaan lopen. Over de vordering zelf oordeelt de rechtbank dat het voldoende is als de gedaagde genoegzaam stelt dat er een rechtsverhouding bestaat waardoor de derde de nadelige gevolgen van een veroordeling moet dragen. Dat die verhouding ook echt bestaat, hoeft in dit stadium nog niet vast te staan. Het kantoor en de accountant hebben voldoende onderbouwd dat zo'n verhouding kan bestaan. Als de oud-bestuurders en commissarissen in strijd met hun verplichtingen het kantoor en de accountant bewust onjuist hebben geïnformeerd, kunnen zij mede aansprakelijk zijn voor de schade die de curatoren vorderen. De verweren van de curatoren gaan over de inhoud van de vordering tegen de op te roepen personen. Die komen pas aan bod in de vrijwaringsprocedure in de hoofdzaak. Ook de verwijzing naar een andere zaak, waarin een vrijwaringsverzoek zou zijn afgewezen, helpt hen niet. Daar is de vordering tegen de opgeroepen personen afgewezen omdat de hoofdvordering werd afgewezen, wat erop wijst dat het vrijwaringsverzoek eerder juist was toegewezen. De rechtbank staat daarom toe dat het kantoor en de accountant de vijf personen dagvaarden tegen de rolzitting van 25 november 2026. De beslissing over de proceskosten van dit incident houdt zij aan tot de hoofdzaak is beslist. De hoofdzaak verwijst zij naar dezelfde rolzitting voor beraad over het vervolg van de procedure.