Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:RBROT:2024:12128, Rechtbank Rotterdam, 09-12-2024, AWB - 24 _6582 — RBROT:2024:12128

Samenvatting

Pw. Bijzondere bijstand. Bijbelstudie. Geen noodzaak.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. P. van Baaren

eiser

Advocatenkantoor P. van Baaren, ROTTERDAM

255 uitspraken

mr. A. Mersel

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

AWB - 24 _6582

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. M. Zoethout
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter: gespreksverslag bijstandsaanvraag is geen besluit, bezwaar Rotterdammer niet-ontvankelijk

Een Rotterdamse man vroeg op 25 augustus 2026 bij de gemeente een bijstandsuitkering aan. Op 14 oktober 2026 werd hij uitgenodigd voor een gesprek met medewerkers van de gemeente. Daarin kwamen vragen aan bod over zijn inkomsten, een uitkering uit het verleden, een vakantie en een auto. De gemeente beëindigde het gesprek voortijdig, omdat de man op veel vragen geen antwoord had. Na dat gesprek maakte de man bezwaar tegen het gespreksverslag van het college van burgemeester en wethouders van 14 oktober 2026. Hij stelde dat hem aan het einde van het gesprek mondeling was meegedeeld dat zijn aanvraag zou worden afgewezen. Die mededeling stond niet in het verslag. Het college verklaarde zijn bezwaar met een besluit van 20 oktober 2026 niet-ontvankelijk, omdat het gespreksverslag geen besluit is en er nog niet op de aanvraag was beslist. Daartegen stelde de man beroep in bij de rechtbank Rotterdam. De rechtbank besliste zonder zitting, omdat het beroep kennelijk ongegrond was. Artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk. De rechtbank gaf het college gelijk. Volgens artikel 1:3 van de Awb is een besluit een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan die een publiekrechtelijke rechtshandeling inhoudt, dus een beslissing die iets verandert in iemands rechten of plichten. Een gespreksverslag legt alleen vast welke vragen zijn gesteld en waarom het gesprek eindigde. Ongeacht wat erin staat, brengt het geen verandering aan in het recht, want er is niet mee beslist op de aanvraag voor een bijstandsuitkering. Het college had bovendien op 20 oktober 2026 schriftelijk laten weten dat nog geen besluit op de aanvraag was genomen. Omdat het gespreksverslag niet gericht was op rechtsgevolg, heeft het college het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rotterdamse voorzieningenrechter wijst verzoek om spoedmaatregel af: beroep is al ongegrond verklaard

Een man uit Rotterdam vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing in zijn beroepszaak. Het verzoek hing samen met zijn beroep tegen een besluit op bezwaar dat het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam op 20 oktober 2026 nam. Dat beroep is bij de rechtbank geregistreerd onder zaaknummer ROT 26/8412. De uitspraak maakt niet duidelijk waar het besluit zelf over ging. De voorzieningenrechter besliste zonder zitting. Dat mag op grond van artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) als het verzoek kennelijk ongegrond is. Volgens de voorzieningenrechter was dat hier het geval. De reden is dat de rechtbank op dezelfde dag, 13 november 2026, ook uitspraak deed in het beroep zelf. Dat beroep verklaarde de rechtbank ongegrond. Daarmee loopt er bij de rechtbank geen beroepsprocedure meer waaraan een voorlopige voorziening vastgekoppeld kan worden. Een spoedmaatregel is bedoeld om de periode te overbruggen totdat de rechter over de hoofdzaak beslist, en die periode was door de uitspraak in het beroep afgelopen. Het treffen van een voorlopige voorziening was daarom niet meer mogelijk. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening dan ook af. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.

Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechtbank wijst WIA-uitkering af, UWV betaalt € 1.000 voor te late beslissing op bezwaar

Een pedagogisch medewerkster uit de regio Rotterdam meldde zich op 15 februari 2022 ziek en vroeg in november 2023 een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Die uitkering is bedoeld voor mensen die door ziekte of een gebrek langdurig niet kunnen werken. Het UWV wees de aanvraag af, omdat zij volgens het instituut met passend werk nog genoeg kon verdienen. De vrouw vond dat het UWV haar klachten niet goed had onderzocht en stapte naar de rechter. Het UWV beoordeelde de aanvraag in 2024 met een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige. Daaruit volgde dat de vrouw haar eigen werk niet meer kon doen, maar wel andere functies, zoals administratief medewerker en archiefmedewerker. Het inkomen in die functies lag volgens het UWV 18,89 procent lager dan wat zij zonder ziekte zou verdienen. Dat is minder dan de grens van 35 procent verlies aan verdienvermogen die nodig is voor een WIA-uitkering. In bezwaar paste het UWV de beperkingen van de vrouw enigszins aan en schrapte het één geschikte functie, omdat die te veel uren vroeg. Het verlies aan verdienvermogen werd daarmee vastgesteld op 23,58 procent. Het bezwaar bleef daarom ongegrond. Het bestreden besluit op bezwaar dateert van 2 september 2025. In beroep voerde de vrouw aan dat het onderzoek niet zorgvuldig en niet volledig was. Haar ziektebeelden zijn volgens haar niet in samenhang beoordeeld, de bijwerkingen van haar medicijnen en haar vermoeidheid zijn niet onderzocht, en haar oogklachten zouden nauwkeurig werk in de functies bemoeilijken. Ze kon volgens haar geen vier uur per dag en twintig uur per week werken. Ze vroeg de rechtbank daarom een onafhankelijk deskundige te benoemen en deed een beroep op uitspraken van de Centrale Raad van Beroep waarin een deskundige over vermoeidheid is aangesteld. De rechtbank volgde haar daar niet in. Volgens de rechtbank draait de WIA om objectief vast te stellen beperkingen bij het uitvoeren van passende arbeid, niet om ervaren klachten. Uit de rapporten van de artsen blijkt dat alle klachten, diagnoses en ook de medicatie en vermoeidheid zijn betrokken in de beoordeling. De verzekeringsarts zag bij het onderzoek geen afwijkingen in de aandacht en de vrouw kan autorijden. Voor haar oogklachten had zij geen medische stukken overgelegd. Het infuus dat zij noemde, kreeg zij pas na de datum waarop haar arbeidsongeschiktheid wordt beoordeeld. Ook de vermoeidheidsvragenlijst die zij overlegde, ging over de periode na die datum. Er was volgens de rechtbank geen medische reden om haar uren verder te beperken, en dus ook geen aanleiding om een deskundige te benoemen. Wel kreeg de vrouw gelijk over de duur van de procedure. De totale procedure, gerekend vanaf het bezwaarschrift van 11 maart 2024 tot de uitspraak, duurde twee jaar en acht maanden. Dat is acht maanden meer dan de redelijke termijn van twee jaar. Omdat het UWV te laat op het bezwaar beslist heeft, ligt die overschrijding bij het UWV. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, zodat de afwijzing van de WIA-uitkering in stand blijft. Het UWV moet de vrouw wel € 1.000 schadevergoeding betalen voor de overschrijding van de redelijke termijn, en haar proceskosten van € 934 vergoeden.

Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechter wijst herhaald spoedverzoek om bijzondere bijstand voor verhuizing af

Een man uit de regio Rotterdam kreeg te horen dat hij uit zijn woning moet. Voor de verhuizing en de inrichting van een nieuwe woning vroeg hij bij de gemeente bijzondere bijstand aan, een aanvullende uitkering voor noodzakelijke kosten die iemand zelf niet kan betalen. Het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam wees die aanvragen op 21 september 2026 af. Daarbij hoorde een foutieve motivering, maar de uitkomst bleef volgens het college dezelfde. Volgens het college waren de verhuiskosten al betaald. Voor de inrichtingskosten had de man kunnen sparen. Een bijzondere omstandigheid die toch bijstand rechtvaardigt, zag het college niet. Het college gaf ter zitting in een eerdere procedure ook toe dat de motivering van het besluit over de verhuiskosten niet klopte en niet aansloot op de onderliggende rapportage. Ook die kosten had de man volgens het college kunnen sparen. De man maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt zolang de bezwaarprocedure loopt. Dat verzoek werd op 12 oktober 2026 afgewezen. Op 16 oktober 2026 diende hij een herhaald verzoek in. Omdat dat verzoek kennelijk ongegrond was, deed de voorzieningenrechter uitspraak zonder zitting. Volgens vaste rechtspraak blijft een eerder voorlopig oordeel in beginsel gelden totdat op het bezwaar is beslist. Dat verandert alleen bij ernstige onvolkomenheden in de eerdere uitspraak of bij een belangrijke wijziging van de feiten. De man voerde aan dat er inmiddels een zitting over de ontruiming van zijn woning op 9 november 2026 gepland stond. Zijn bankrekeningen stonden op € 71 en € 600, waarvan een deel gereserveerd was voor basisvoorzieningen. Daarnaast was hij het oneens met de draagkrachtberekening, omdat hij sinds mei 2026 een bijstandsuitkering ontvangt. Een busje huren was volgens hem niet mogelijk, omdat hij geen hulp had bij het verplaatsen van zware spullen. De voorzieningenrechter zag hierin geen nieuwe feiten die de man eerder niet kende of kon kennen, en geen omstandigheden van na de eerste uitspraak die een herhaald verzoek rechtvaardigen. Al eerder was geoordeeld dat een louter financieel belang niet genoeg is voor een voorlopige voorziening: daarvoor is een acute financiële noodsituatie nodig. Dat de man zijn nieuwe woning niet volledig kan inrichten voordat hij intrekt, maakt die noodsituatie niet. Over de verhuizing had hij niet aannemelijk gemaakt waarom hij niet goedkoper kon verhuizen. De stukken die hij nu overlegde, waaronder de bankafschriften en de kennisgeving van de ontruimingszitting, veranderden dat niet. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening daarom af als kennelijk ongegrond. Een proceskostenveroordeling volgde niet. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.

Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBROT:2026:15404
Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht