Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBROT:2024:13227Strafrecht

ECLI:NL:RBROT:2024:13227, Rechtbank Rotterdam, 24-12-2024, 10/205136-24 — RBROT:2024:13227

Samenvatting

Gevangenisstraf 36 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk, wegens verkrachting zestienjarige dochter (ex)partner, meermalen gepleegd over een periode van ca. 5 maanden. Verdachte heeft zijn pedagogische rol en het psychische overwicht dat hij over het 20 jaar jongere slachtoffer had misbruikt voor zijn eigen, seksuele behoeften.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. C. Mohr

verdachte

Mohr Advocaat, MAASTRICHT

36 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

10/205136-24

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. G.P. van de Beek
  • mw. mr. F.M. Van Peski
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter mag zich verschonen in strafzaken over criminele organisatie na eerdere procesafspraken met medeverdachte

Een Rotterdamse strafrechter heeft een paar weken geleden de zaak behandeld van een man die wordt verdacht van deelname aan een criminele organisatie. In die zaak waren procesafspraken gemaakt tussen het openbaar ministerie en de verdachte, en de meervoudige kamer waarvan de rechter deel uitmaakte bevestigde die afspraken. Op 16 november 2026 zou dezelfde rechter drie strafzaken behandelen tegen medeverdachten uit dezelfde organisatie, over hetzelfde feitencomplex in dezelfde periode. Ook in die drie zaken waren procesafspraken gemaakt. De rechter vond dat hij daardoor niet meer vrij stond om die zaken te behandelen en diende op 12 november 2026 een schriftelijk verzoek in om zich te mogen verschonen. Verschoning is het middel waarmee een rechter zich terugtrekt uit een zaak om zijn onpartijdigheid te waarborgen. Over zo'n verzoek beslist niet de rechter zelf, maar een aparte verschoningskamer van de rechtbank. Die kamer kreeg toegang tot stukken uit de dossiers van de drie strafzaken en tot de procesafspraken uit de eerder behandelde zaak. De verschoningskamer ging uit van de regel dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Dat vermoeden wijkt alleen bij uitzonderlijke omstandigheden die zwaarwegende aanwijzingen geven dat de rechter vooringenomen is of dat de vrees voor vooringenomenheid bij een partij objectief gerechtvaardigd is. De kamer zag geen aanwijzing dat de rechter zelf niet onpartijdig zou zijn. Voor de vraag of de vrees voor partijdigheid objectief gerechtvaardigd is, woog zij de aangevoerde omstandigheden samen met het feit dat de rechter zelf om verschoning vroeg. Die combinatie vormt volgens de kamer op zichzelf een zwaarwegende aanwijzing. De verschoningskamer wees het verschoningsverzoek daarom toe. De rechter neemt de behandeling van de drie strafzaken, die op 16 november 2026 zouden beginnen, dus niet meer waar.

Rechtbank Rotterdam·
Strafrecht
Rechter wijst ontneming van € 795.755 af: cadeaubonnen taalschool zijn niet het wederrechtelijk voordeel

Een taalschool in de regio Rotterdam kreeg overheidsgeld voor het geven van taalcursussen en gaf haar cursisten daarbij cadeaubonnen. Volgens de rechtbank Rotterdam mocht dat niet: het geld was bedoeld voor onderwijs, niet om cursisten mee te lokken en de eigen marktpositie te verbeteren. De eigenaar van de school en zijn compagnon wisten dat vanaf 24 augustus 2018. Het bedrijf had van de overheid een betaling ontvangen voor in totaal 6.229 facturen van € 1.250. De eigenaar werd daarvoor eerder veroordeeld, onder meer voor deelname aan een criminele organisatie en voor het feitelijk leidinggeven aan het opzettelijk en wederrechtelijk aanwenden van overheidsgeld voor andere doeleinden dan waarvoor het was verstrekt. Dat vonnis van 18 november 2025 is nog niet onherroepelijk, omdat de officier van justitie hoger beroep heeft ingesteld. De ontnemingszaak ging daarna een eigen weg. Een ontneming is een aparte procedure waarin de rechter bepaalt hoeveel geld een veroordeelde wederrechtelijk heeft verdiend en dat moet terugbetalen aan de staat. De officier van justitie wilde € 795.755 ontnemen. Dat bedrag kwam zo tot stand: zij ging ervan uit dat cursisten gemiddeld € 350 aan cadeaubonnen kregen. Bij 6.229 betaalde facturen kwam ze zo op € 2.180.150 aan uitgegeven bonnen. Daarvan rekende zij 36,5 procent toe aan de verdachte, op basis van de winstverdeling in het vennootschapscontract met zijn compagnon. Aftrekbare kosten waren er volgens haar niet. De verdediging vond dat er geen geld uit een strafbaar feit was verkregen. Subsidiair vroeg zij om matiging van het bedrag. Ook voerde zij aan dat uitgaven buiten de pleegperiode niet mochten meetellen en dat de redelijke termijn was overschreden. De rechtbank ging in de redenering van de officier van justitie niet mee. Het kopen van cadeaubonnen met overheidsgeld is volgens de rechtbank de strafbare gedraging zelf: rechtmatig verkregen geld werd voor een onrechtmatig doel gebruikt. Dat bedrag is daarom niet het voordeel dat uit het strafbare feit voortkomt. Het voordeel ontstond pas daarna, bijvoorbeeld in de vorm van extra cursisten en een sterkere marktpositie door de bonnen. Dat de verdachte en zijn compagnon zo wederrechtelijk voordeel hebben gehad, vond de rechtbank wel aannemelijk. Die winst is alleen niet te schatten met de gegevens in het dossier. De rechtbank noemde als mogelijke methode een vergelijking van de groei van de taalschool met die van andere, vergelijkbare scholen sinds de bonnen werden uitgedeeld. Daarvoor ontbrak de informatie. Aanhouding van de zaak om de officier van justitie een nieuwe berekening te laten maken, was ook denkbaar. De rechtbank zag daar om procedurele redenen van af, omdat de ontnemingszaak nauw samenhangt met de strafzaak, waarvan de uitkomst in hoger beroep mede bepalend is voor de grondslag van de berekening. De rechtbank wijst de vordering tot ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel af. De verdachte hoeft dus niets te betalen.

Rechtbank Rotterdam·
Strafrecht
Man krijgt 40 uur taakstraf voor bedreiging en mishandeling van ex, vrijspraak van verkrachting

Een 61-jarige man uit de regio Rotterdam is bijna dertig jaar getrouwd geweest met zijn vrouw. Eind oktober 2024 vertelde zij hem dat ze wilde scheiden. In de weken daarna bleven zij nog in dezelfde woning wonen, tot 4 december 2024. In die periode sprak hij haar toe met woorden als 'Al moet ik je helemaal overhoop steken, met 26 messen, prima, idioot'. Op 4 december 2024 raapte hij hondenpoep op in een stuk keukenpapier, drukte haar met zijn andere hand tegen een deur en smeerde de poep tegen haar hoofd en haar. De rechtbank Rotterdam sprak de man in een meervoudige strafkamer op 10 november 2026 vrij van de ernstigste verdenkingen. De officier van justitie eiste vier jaar gevangenisstraf voor alle tenlasteleggingen, samen met een contact- en gebiedsverbod. Alleen de bedreiging en de mishandeling kwamen bewezen. Voor de bedreigingen was geen bewijsdiscussie: de man bekende en de verdediging bepleitte geen vrijspraak. Bij de mishandeling erkende hij zelf dat hij zijn vrouw met beide handen van zich af duwde terwijl hij het keukenpapier met poep vasthad. Haar verklaring vond steun in zijn eigen verklaring en in foto's en video's waarop de rode verkleuring rond haar borst en de poep in haar haar te zien zijn. De verdediging had voorwaardelijk gevraagd om de vrouw alsnog als getuige te horen. De rechtbank wees dat af: de verdediging had ruim anderhalf jaar de tijd gehad om dit te vragen en deed dat niet, en haar verklaring was niet het enige bewijs. Van belaging sprak de rechtbank hem vrij. Hij belde en appte vaak, belde eenmaal aan bij de videodeurbel en plaatste twee keer een AirTag in haar auto. Volgens de rechtbank speelde dit zich af in een paar weken na het nieuws over de scheiding, toen hij vragen had en zij nog samen in huis woonden en kinderen hadden. Dat maakt het in de ogen van de rechtbank geen stelselmatige inbreuk op haar persoonlijke levenssfeer, hoe onverkwikkelijk de AirTag ook was. Ook van verkrachting is hij vrijgesproken. Voor de periode na 1 juli 2024, toen de zedenwetgeving veranderde, was niet vast te stellen dat er nog seksueel contact was geweest. Voor de periode daarvoor maakte de vrouw de beschuldigingen niet concreet met data of momenten. Eén geluidsfragment was met zekerheid te dateren, op 30 juni 2024. Daarop is te horen dat de man op seks aandringt en dat de vrouw regelmatig zegt dat ze niet wil, maar ook 'ja prima' en 'prima zo, schiet op'. Of de ten laste gelegde handelingen toen plaatsvonden en of dat onder dwang gebeurde, kon de rechtbank daaruit niet opmaken. Het bezit van seksuele beelden was ook niet bewezen: niet te zeggen was of hij die op de ten laste gelegde datum had, noch of ze heimelijk waren opgenomen. Bij de strafmaat woog mee dat de man een blanco strafblad heeft. De reclassering zag een laag risico op partnergeweld op korte termijn en een hoog risico op lange termijn, en signaleerde dat hij weinig reflecteert op zijn eigen aandeel. Strafverhogend was dat de feiten plaatsvonden binnen het huwelijk nadat de vrouw de scheiding had aangekondigd. Een voorwaardelijk strafdeel of een contact- en gebiedsverbod achtte de rechtbank niet nodig, omdat hij sinds de feiten geen contact meer zocht. De rechtbank veroordeelde hem tot een taakstraf van 40 uur. Door aftrek van het voorarrest hoeft hij nog 34 uur te verrichten. Doet hij dat niet goed, dan volgt 17 dagen vervangende hechtenis. De schorsing van zijn voorlopige hechtenis is opgeheven en de in beslag genomen spullen, waaronder de AirTag, gaan terug naar de rechthebbende. De vordering van de vrouw (€ 2.500 materiële en € 25.000 immateriële schade) werd niet-ontvankelijk verklaard, omdat de man werd vrijgesproken van de feiten waarop zij vooral steunde en het verband met de schade voor het overige niet was vast te stellen.

Rechtbank Rotterdam·
Strafrecht
Rechtbank legt 6 maanden cel op voor kinderporno en dierenporno op telefoons, minder dan de eis

Op twee telefoons van een man uit de regio Rotterdam vond de politie 272 foto's en video's met kinderporno en 92 met dierenporno. Het materiaal stond er in een periode van bijna negen jaar op, van 28 juli 2015 tot en met 11 februari 2025. In het materiaal met kinderen komen kinderen van zeer jonge leeftijd voor. De man bekende de feiten bij de politie. De rechtbank veroordeelt hem tot een gevangenisstraf van 6 maanden, waarvan 5 maanden voorwaardelijk, en een taakstraf van 180 uur. De officier van justitie had meer gevorderd: 8 maanden gevangenisstraf, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 5 jaar, en een taakstraf van 240 uur. Hij verweet de man dat hij van het bezit een beroep of gewoonte had gemaakt. De rechtbank volgt hem daarin niet. Uit het dossier blijkt niets over hoe vaak en op welke manier de man het materiaal verwierf. Het materiaal was bovendien niet geordend in mappen of op een andere manier vastgelegd. En de hoeveelheden van 272 en 92 bestanden over bijna negen jaar wijzen volgens de rechtbank niet op een gewoonte. Dat onderdeel van de tenlastelegging is daarom niet bewezen, voor beide feiten. De rechtbank noemt het bezit van kinderporno ernstig. Wie zulk materiaal downloadt en bewaart, speelt volgens het vonnis een actieve rol in het in stand houden van de uitbuiting van kinderen, omdat het misbruik wordt vastgelegd en verspreid. Ook het bezit van dierenporno is volgens de rechtbank kwalijk, gelet op het belang om dieren tegen exploitatie en misbruik te beschermen. De man was niet eerder veroordeeld voor soortgelijke feiten, dus het strafblad leidt niet tot een hogere straf. De man kwam niet naar de zitting, ook al wist hij ervan. De behandeling van zijn zaak was meerdere keren aangehouden om hem de kans te geven aanwezig te zijn. De rechtbank kon daardoor alleen rekening houden met wat in het dossier staat. De reclassering signaleerde in twee rapporten een verstoorde seksuele ontwikkeling. Zij kon seksuele deviantie of preoccupatie niet uitsluiten. Het NIFP stelde in 2017 al een reactieve hechtingsstoornis en persoonlijkheidsproblematiek met antisociale trekken vast. De man vond het een passende oplossing om op het darkweb materiaal te zoeken voor zijn eigen behoeftebevrediging. Hij heeft zijn eerdere reclasseringstoezicht afgerond en krijgt nog ondersteuning van het Leger des Heils bij wonen en financiën. Bij de straf let de rechtbank op wat in vergelijkbare zaken wordt opgelegd, onder meer volgens de oriëntatiepunten van de rechters. Een deels onvoorwaardelijke gevangenisstraf met een taakstraf vindt zij passend. De straf is lager dan geëist omdat de gewoonte niet is bewezen. Aan het voorwaardelijke deel verbindt de rechtbank de voorwaarden die de reclassering adviseerde. De man moet zich melden bij de reclassering, zich laten behandelen door De Waag of een soortgelijke zorgverlener, en digitale omgevingen mijden waar hij kinderporno kan tegenkomen of waar over seks met minderjarigen wordt gepraat. Hij mag geen virtuele machines, versleutelprogramma's of een VPN gebruiken, tenzij de reclassering toestemming geeft. Zijn digitale apparaten mogen maximaal ongeveer drie keer per jaar worden gecontroleerd. De rechtbank veroordeelt de man tot 6 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar, met aftrek van voorarrest, en tot een taakstraf van 180 uur. Verricht hij die taakstraf niet goed, dan volgt 90 dagen vervangende hechtenis.

Rechtbank Rotterdam·
Strafrecht
Rechter wijst ontneming van € 1,4 miljoen af in zaak over cadeaubonnen voor taalcursisten

Een taalschool die overheidsgeld ontving voor het geven van cursussen, gaf haar cursisten cadeaubonnen om meer cursisten aan te trekken en haar marktpositie te verbeteren. De bonnen werden betaald uit het overheidsgeld dat de school kreeg. De rechtbank Rotterdam oordeelde eerder dat dit niet mocht en dat de twee eigenaren van de school dat vanaf 24 augustus 2018 ook wisten. Nu moest de rechtbank beslissen of de oprichter, een man geboren in Syrië, het geld dat hij hieraan zou hebben overgehouden aan de staat moet afdragen. Het Openbaar Ministerie wilde dat via een ontnemingsmaatregel. In de strafzaak veroordeelde de rechtbank de man op 18 november 2025 voor deelname aan een criminele organisatie, feitelijk leidinggeven aan het gebruik van vervalste geschriften en feitelijk leidinggeven aan het aanwenden van overheidsgeld voor een ander doel dan waarvoor het was verstrekt. De feiten speelden in verschillende periodes in 2018 en 2019. De officier van justitie is tegen dat vonnis in hoger beroep gegaan, dus het is nog niet onherroepelijk. Omdat de rechtbank in de strafzaak tot een ander oordeel kwam dan de officier in haar requisitoir had bepleit, hield zij de ontnemingszaak eerst aan. Daarna wisselden de officier en de verdediging in een aantal schriftelijke rondes hun standpunten uit, en op 29 september 2026 volgde de zitting. De officier van justitie rekende voor dat de school gemiddeld € 350 aan cadeaubonnen per cursist uitgaf. Bij 6.229 ingediende facturen van € 1.250 die de status 'betaald' hadden, kwam zij uit op € 2.180.150 aan cadeaubonnen. Volgens de winstverdeling in het VOF-contract (de samenwerkingsovereenkomst tussen de twee eigenaren) kwam 63,5 procent daarvan voor rekening van de man, oftewel € 1.384.395. Dat bedrag wilde zij van hem ontnemen. De verdediging vond primair dat de vordering niet-ontvankelijk of af te wijzen was, omdat er geen geld uit een strafbaar feit was verkregen. Subsidiair vroeg zij om matiging van het bedrag, meer subsidiair om uitgaven buiten de pleegperiode buiten beschouwing te laten, en ten slotte om matiging omdat de redelijke termijn zou zijn overschreden. De rechtbank volgt de berekening van de officier niet. Het geld dat aan de cadeaubonnen werd besteed, is volgens de rechtbank de strafbare gedraging zelf: rechtmatig verkregen geld werd voor een onrechtmatig doel gebruikt. Het voordeel in de zin van artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht ontstond pas daarna, bijvoorbeeld in de vorm van extra cursisten en een betere marktpositie. De rechtbank vindt aannemelijk dat de man en zijn medeverdachte wederrechtelijk voordeel hebben gehad. Dat voordeel is alleen niet te schatten op basis van het bedrag aan cadeaubonnen. De rechtbank noemt andere manieren om het voordeel te berekenen, zoals het vergelijken van de groei van de taalschool met die van vergelijkbare scholen na het uitdelen van de bonnen. Daarvoor ontbreekt de informatie in het dossier, en ook andere aanknopingspunten voor een betrouwbare schatting zijn er onvoldoende. De rechtbank had de zaak kunnen aanhouden zodat de officier een nieuwe berekening kon maken. Zij ziet daar om procesredenen van af: de ontnemingszaak is nauw verbonden met de strafzaak, waarin het hoger beroep nog loopt en de uitkomst mede bepaalt hoe het voordeel moet worden berekend. De rechtbank wijst de vordering tot ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel af. De man hoeft dus niets te betalen.

Rechtbank Rotterdam·
Strafrecht