Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:RBROT:2024:2689, Rechtbank Rotterdam, 29-03-2024, C/10/673601 / KG ZA 24-124 — RBROT:2024:2689

Samenvatting

KG. Vraag is of gedaagde met de verkoop van een bepaald model zitbank inbreuk maakt op het auteursrecht van één van eisers dan wel jegens eisers onrechtmatig handelt vanwege slaafse nabootsing.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. L. Varela

eiser

ARQUE Advocaten, ROTTERDAM

12 uitspraken
mr. P.A.J.M. Lodestijn

eiser

mr P.A.J.M. Lodestijn, NIJMEGEN

147 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/10/673601 / KG ZA 24-124

Procedure

Kort geding

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. P.F.G.T. Hofmeijer-Rutten
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBROT:2026:16081
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
RBROT:2026:15271
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Ravestein verliest rechtszaak over linkspan en moet MacGregor Sweden schadevergoeding betalen

Ravestein B.V., een bedrijf gevestigd in Deest, legde op 29 juni 2020 conservatoir beslag op een zogenoemde linkspan, de Linkspan Calais 10, die eigendom was van MacGregor Sweden AB. Een linkspan is een beweegbare brug die schepen verbindt met de wal, in dit geval bestemd voor de haven van Calais. Ravestein meende dat MacGregor haar intellectuele eigendomsrechten had geschonden en gebruikmaakte van haar bedrijfsgeheimen en tekeningen bij de bouw van de linkspan. Het beslag bleef liggen tot 14 augustus 2020, toen een kortgedingrechter het ophief. In de bodemprocedure lagen twee kanten van het geschil voor. Ravestein vorderde schadevergoeding van MacGregor wegens schending van intellectuele eigendom, bedrijfsgeheimen en slaafse nabootsing. MacGregor vorderde in reconventie een verklaring dat het door Ravestein gelegde beslag onrechtmatig was, en schadevergoeding voor de gevolgen daarvan. De rechtbank Rotterdam wees alle vorderingen van Ravestein af. Over de intellectuele eigendomsclaims, de bedrijfsgeheimen en de slaafse nabootsing had de rechtbank in eerdere tussenvonnissen al geoordeeld dat Ravestein het ongelijk aan haar zijde had. In dit eindvonnis werd dat oordeel vastgelegd in het dictum. Ten aanzien van de reconventionele vordering van MacGregor oordeelde de rechtbank dat het beslag inderdaad onrechtmatig was gelegd en gehandhaafd. MacGregor had gesteld dat zij door de blokkade van de linkspan schade had geleden op meerdere posten: juridische kosten, extra huur- en opslagkosten voor materiaal en opslagruimte, extra personeels- en huisvestingskosten, interne kosten, kosten voor een bankgarantie, reputatieschade en gederfde winst. Het totaal aan concrete posten bedroeg ruim € 1,5 miljoen, plus twee PM-posten. MacGregor vroeg de rechtbank om een voorschot op de schadevergoeding van € 2,5 miljoen toe te wijzen. De rechtbank weigerde dat. Ravestein had alle schadeposten gemotiveerd betwist: de aantallen gemaakte uren klopten niet, facturen sloten niet aan bij de gestelde kosten, de planning was onduidelijk en er waren aanwijzingen dat de schade deels ook zonder beslag zou zijn gemaakt. De rechtbank oordeelde dat zij zonder nadere bewijslevering niet kon vaststellen tot welk bedrag MacGregor zeker schade had geleden. Een extra schriftelijke ronde achtte de rechtbank niet efficiënt, mede omdat de procedure al jaren loopt. De schade moet worden vastgesteld in een afzonderlijke schadestaatprocedure. De proceskosten werden zorgvuldig verdeeld. Omdat een deel van de vorderingen betrekking had op handhaving van intellectuele eigendomsrechten, paste de rechtbank voor dat deel de indicatietarieven voor IE-zaken toe en wees ze een hogere proceskostenvergoeding toe dan het standaard liquidatietarief. Voor het overige deel gold het gewone liquidatietarief. MacGregor had ook aanspraak gemaakt op een volledige vergoeding op grond van de Wet bescherming bedrijfsgeheimen, maar de rechtbank oordeelde dat die wet in dit geval niet van toepassing was. Ravestein werd veroordeeld tot betaling van in totaal € 29.872 aan proceskosten aan MacGregor in de hoofdzaak en € 5.236,33 in reconventie. In een eerder incident over inzage in documenten had MacGregor aan het kortste eind getrokken, zodat MacGregor op haar beurt € 2.474,50 aan Ravestein moet betalen. Daarnaast verklaarde de rechtbank voor recht dat Ravestein aansprakelijk is voor de schade die MacGregor door het onrechtmatige beslag heeft geleden, en veroordeelde zij Ravestein tot vergoeding van die schade, nader op te maken bij staat.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Ravestein B.V. bewijst niet dat MacGregor haar ontwerptekeningen voor linkspan heeft ontvangen

Ravestein B.V., een bedrijf uit Deest dat linkspans ontwerpt en bouwt, beschuldigde het Zweedse MacGregor Sweden AB ervan haar geheime ontwerptekeningen te hebben gebruikt bij de bouw van drie linkspans voor de haven van Calais. Ravestein stelde dat haar opdrachtgever Bouygues de tekeningen van de zogeheten Ravelink had doorgegeven aan MacGregor, waarna MacGregor die zou hebben gebruikt om de linkspans goedkoper na te bouwen. MacGregor betwistte dat zij ooit de vertrouwelijke tekeningen had ontvangen. De kern van het geschil draaide om de vraag of Ravestein kon bewijzen dat MacGregor in 2016 de complete set ontwerptekeningen van haar had ontvangen. De rechtbank had Ravestein eerder opdracht gegeven dat bewijs te leveren. Om haar daarbij te helpen, werd MacGregor twee keer veroordeeld om stukken over te leggen, waaronder correspondentie met Bouygues en een wijzigingsovereenkomst uit 2018. MacGregor verstrekte die stukken in december 2024, maar maakte daarin technische tekeningen en namen van underleveranciers onleesbaar, omdat het naar eigen zeggen concurrentiegevoelige bedrijfsinformatie betrof. Ravestein was het daar niet mee eens. Zij vorderde dat MacGregor de afgeplakte tekeningen alsnog zichtbaar moest maken en stelde dat MacGregor het tussenvonnis niet volledig had nageleefd, zodat de maximale dwangsom van € 100.000 zou zijn verbeurd. De rechtbank verwierp dit standpunt. MacGregor had voldoende uitgelegd dat de afgeplakte tekeningen betrekking hadden op interface-onderdelen en een gewijzigde installatiemethode, en niet op de ontwerpen van Ravestein. Ravestein had onvoldoende concreet onderbouwd waarom die tekeningen toch van haar afkomstig zouden zijn. De stelling dat er een verband bestond tussen de sommatiebrieven die Ravestein in 2017 had gestuurd en de wijzigingsovereenkomst van veertien maanden later, noemde de rechtbank louter speculatief. Omdat Ravestein er ook na de informatieverstrekking niet in slaagde het opgedragen bewijs te leveren, wees de rechtbank alle vorderingen van Ravestein in de hoofdzaak af. Die vorderingen waren gegrond op het onrechtmatig verkrijgen en gebruiken van bedrijfsgeheimen, auteursrechtinbreuk en slaafse nabootsing. In de tegenclaim vroeg MacGregor om Ravestein aansprakelijk te stellen voor schade die was ontstaan door het in 2020 gelegde conservatoire beslag op Linkspan Calais 10. Dat beslag was in augustus 2020 door de voorzieningenrechter opgeheven. Nu vaststaat dat de vorderingen van Ravestein ongegrond zijn, is ook haar aansprakelijkheid voor de gevolgen van dat beslag een feit. Zowel jegens de eigenlijke beslagene Cargotec als jegens MacGregor, die feitelijk door het beslag werd getroffen en zich beroept op een wettelijke bepaling uit het intellectuele-eigendomsrecht. MacGregor stelde dat het beslag had geleid tot vertraging bij het transport van Linkspan Calais 10 en tot extra kosten bij de bouw van de twee opvolgende linkspans. De rechtbank achtte het voldoende aannemelijk dat er schade kan zijn geleden: de linkspan had op 16 juli 2020 moeten vertrekken maar kon pas op 1 september 2020 worden verscheept, doordat de getijdecondities na de beslagperiode niet eerder gunstig waren. Hoe groot de schade precies is, kan de rechtbank nu nog niet vaststellen, omdat het debat daarover eerder in de procedure was geparkeerd. Ravestins claim dat MacGregor de procedure misbruikte om schadevergoeding af te dwingen, wees de rechtbank af. Dat Ravestein aanvankelijk de verkeerde vennootschap dagvaardde, was begrijpelijk omdat de MacGregor-groep zelf onduidelijkheid had laten bestaan over welke entiteit de opdracht had uitgevoerd. De rechtbank verklaart voor recht dat Ravestein onrechtmatig heeft gehandeld door het beslag te leggen en te handhaven, en veroordeelt Ravestein tot vergoeding van de door MacGregor en Cargotec geleden schade, op te maken bij staat. Over een door MacGregor gevorderd voorschot op die schadevergoeding mag Ravestein zich op 1 oktober 2025 nog uitlaten. De vordering tot betaling van € 100.000 aan dwangsommen wijst de rechtbank af.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechter verbiedt merkgebruik na ontbinding licentieovereenkomst voor kledingmerk

Een coöperatie die eigenaar is van een Uniemerk voor kleding, schoeisel en hoofddeksels, stapte naar de rechter nadat een groep vennootschappen het merk bleef gebruiken terwijl de licentieovereenkomst al was beëindigd. De vennootschappen hadden in 2023 een koopovereenkomst en licentieovereenkomst gesloten voor de overname van de merkrechten, maar kwamen hun betalingsverplichtingen en informatieplichten vanaf het begin niet na. De coöperatie is via een juridische fusie in december 2023 de rechtsopvolgster geworden van het bedrijf dat de merkrechten oorspronkelijk bezat. Omdat de vennootschappen vanaf aanvang geen maandelijkse betalingen deden en ook de verplichte omzetrapportages voor de berekening van royalties uitbleven, zegde de coöperatie in november 2024 beide overeenkomsten per direct op. Daarna lanceerden de vennootschappen een nieuwe website en bleven het merk gewoon gebruiken, ook nadat ze meerdere malen formeel waren gesommeerd te stoppen. De voorzieningenrechter verwierp het argument van de vennootschappen dat de coöperatie geen partij bij de overeenkomsten was geworden. Bij een juridische fusie gaat het vermogen onder algemene titel over, en de koopovereenkomst stond de overdracht van merkrechten naar eigen goeddunken uitdrukkelijk toe. Ook het beroep op redelijkheid en billijkheid of onvoorziene omstandigheden, waarmee de vennootschappen een opzegtermijn probeerden af te dwingen, slaagde niet. De wanprestatie was fors en de opzegging was voorzienbaar. Bovendien had er al meer dan zeven maanden tussen de opzegging en de zitting gezeten. De vennootschappen hadden ook een tegenvordering ingediend. Zij stelden dat een van de bestuursters de lingerie-ontwerpen had gemaakt en dat de coöperatie die ontwerpen niet mocht gebruiken. De rechter wees deze vordering af: de vennootschappen onderbouwden onvoldoende wie de maker was en welke werken precies beschermd zouden zijn. Bovendien had de coöperatie ter zitting toegezegd de betreffende ontwerpen sowieso niet te zullen gebruiken, zodat van een dreigende inbreuk geen sprake was. De rechter legde de vennootschappen en hun twee bestuurders een reeks bevelen op. De drie vennootschappen moeten binnen drie werkdagen na betekening van het vonnis elk gebruik van het merk staken, als merk, handelsnaam, domeinnaam en in reclame-uitingen. De domeinnaam van de nieuwe website moet binnen dertig dagen op naam van de coöperatie worden gesteld en de vier social media-accounts binnen tien dagen. De twee bestuurders, die persoonlijk verantwoordelijk werden gehouden voor de inbreuken die onder hun leiding plaatsvonden, moeten elke betrokkenheid bij verdere merkschending staken. Bij overtreding van deze bevelen verbeuren zij een dwangsom van € 10.000 per overtreding, vermeerderd met € 5.000 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 500.000. Daarnaast moeten de vennootschappen klantgegevens verstrekken van verkopen na november 2024 en moet de licentienemer een omzetoverzicht aanleveren over de licentieperiode, beide op straffe van een dwangsom van € 2.000 per dag tot maximaal € 100.000. De gedaagden worden hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 14.732,57.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht