ECLI:NL:RBROT:2024:6670, Rechtbank Rotterdam, 12-07-2024, 10961683 — RBROT:2024:6670
Samenvatting
Studiekostenbeding, beroepsopleiding, verplichte scholing
Betrokken advocaten
mr. R. Huijsmans-Zwijnenburg
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:19096, Rechtbank Den Haag, 24-10-2025, 25/2295
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5238, Rechtbank Midden-Nederland, 03-10-2025, UTR 25/4567
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5966, Rechtbank Midden-Nederland, 02-10-2025, 25/810
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5968, Rechtbank Midden-Nederland, 02-10-2025, 24/7901
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
10961683
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. E.I. Mentink
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een 74-jarige buschauffeur van Personenvervoer Rotterdam, die kinderen met een beperking van en naar school reed, eist een transitievergoeding en achterstallig loon. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wijst beide verzoeken af en ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 december 2026. De man bereikte in 2018 de AOW-leeftijd en kwam op 7 maart 2019 in dienst. Op 30 augustus 2024 meldde hij zich ziek. De arbo-arts constateerde beperkingen bij staan en langer lopen en vond hem geschikt voor passend werk. Op 18 november 2024 meldde hij zich opnieuw ziek. Na zes weken stopte de werkgever met loondoorbetaling. Dat mag bij een werknemer die de AOW-leeftijd heeft bereikt, want voor hem geldt een loondoorbetalingsplicht van maximaal zes weken bij ziekte. Op 6 januari 2025 schreef de chauffeur dat hij zich per 13 januari hersteld zou melden, omdat hij anders geen geld meer kreeg. In dezelfde brief stond dat zijn gezondheid niet was veranderd sinds oktober 2024. De rechter ziet dat niet als een echte hersteldmelding. Ook deed de man in die brief een gedetailleerd voorstel om de arbeidsovereenkomst te beëindigen, waardoor de werkgever de indruk kreeg dat hij zelf weg wilde. De arbo-arts adviseerde op 23 januari 2025 dat de man inzetbaar was voor passend werk. De werkgever wilde eerst door de bedrijfsarts laten vaststellen wat dat werk voor hem precies was. De rechter vindt dat begrijpelijk en getuigen van goed werkgeverschap: een chauffeur moet bij de overdracht van kinderen vaak een eind lopen, en juist daar had de man beperkingen. Hij verscheen echter niet op de afspraak van 29 april 2025. Zijn brief aan de bedrijfsarts kwam niet op tijd aan, en zijn uitleg dat hij niet hoefde te komen als hij hersteld was, klopt niet met de brieven van de arbodienst. Ook vroeg hij geen deskundigenoordeel aan het UWV, terwijl hij het niet eens was met de adviezen. Welk werk passend was, is daardoor nooit vastgesteld. Volgens de rechter heeft hij daarom geen recht op loon. De werkgever vroeg ontbinding op meerdere gronden. De man voerde daar geen inhoudelijk verweer tegen en wilde zelf ook van het dienstverband af, maar zonder de transitievergoeding mis te lopen. Die vergoeding is echter niet verschuldigd als de arbeidsovereenkomst eindigt na het bereiken van de AOW-leeftijd (artikel 7:673 lid 7 onder b BW). Het beroep van de man op een beschikking van de Hoge Raad uit 2018 slaagt niet. Die uitspraak oordeelde dat deze regel geen verboden leeftijdsonderscheid oplevert, en maakt geen uitzondering voor wie pas na de AOW-leeftijd in dienst kwam. De rechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding; de andere gronden hoeven niet meer te worden beoordeeld. Hoewel de man ongelijk krijgt, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De werkgever heeft namelijk niet duidelijk uitgelegd waarom hij naar de arbo-arts moest en hem niet gewezen op de mogelijkheid van een second opinion of deskundigenoordeel. De man krijgt dus geen loon en geen transitievergoeding. De arbeidsovereenkomst eindigt per 1 december 2026 en iedere partij betaalt de eigen proceskosten.
Een vrouw die sinds 1 mei 2016 voor drinkwaterbedrijf Evides werkte, meldde zich op 8 maart 2022 ziek en keerde nooit meer terug op de werkvloer. Evides zegde haar arbeidsovereenkomst per 1 mei 2025 op, met toestemming van het UWV, omdat zij langdurig arbeidsongeschikt was. Zij vroeg de kantonrechter in Rotterdam om een billijke vergoeding van € 1.557.815,76. Volgens haar had haar werkgever ernstig verwijtbaar gehandeld. Over de duur van het dienstverband bestond eerst discussie. De vrouw stelde dat Evides haar dienstverband bij een eerdere werkgever had overgenomen, zodat die dienstjaren moesten meetellen. De kantonrechter volgde dat niet. Zij had haar stelling niet met stukken onderbouwd en uit de arbeidsovereenkomst bleek niets van een overname. Dat zij haar leaseauto en haar klanten meenam, zag de rechter niet als aanwijzing daarvoor. Als startdatum bleef 1 mei 2016 staan. Het eerste verwijt ging over de werksfeer. De vrouw stelde dat zij in een onveilige omgeving werkte, met een angst- en afrekencultuur, en dat zij op non-actief was gesteld nadat zij over haar leidinggevende had geklaagd. Uit de stukken bleek volgens de rechter een ander beeld. Zij was medio 2021 aangesproken op haar functioneren en weigerde in november 2021 een verbetertraject. Daarna beschuldigde zij haar leidinggevende per e-mail van intimidatie en pesten. Evides organiseerde een bemiddelingsgesprek, dat de vrouw kort na aanvang afbrak, en schakelde een extern onderzoeksbureau in. Dat bureau vond onvoldoende aanwijzingen voor ongewenst gedrag. Een aangeboden tweede onderzoek door een bureau naar haar keuze liet zij liggen. De rechter oordeelde dat Evides de klacht voortvarend en serieus had opgepakt. Het tweede verwijt betrof de re-integratie. De vrouw stelde dat zij door het werk ziek was geworden en dat Evides had gedreigd haar loon stop te zetten. De rechter wees erop dat zij al psychische klachten had (PTSS en psychoses) toen zij in 2016 bij Evides begon en al twee behandeltrajecten achter de rug had. Volgens de bedrijfsarts was de arbeidsongeschiktheid deels niet werkgerelateerd en hadden werkgerelateerde factoren hooguit een verergerend effect. Een brief van het ABP, waarin een beroepsziekte aannemelijk werd genoemd, veranderde dat niet: daarin werden ook triggers uit een incident bij haar vorige werkgever genoemd, en over dat incident zei zij zelf dat het haar grootste traumatische gebeurtenis was. De aangekondigde loonopschorting vond de rechter begrijpelijk, omdat de vrouw meerdere keren niet op oproepen van de bedrijfsarts had gereageerd en Evides haar medische situatie niet kende. Haar verzoek om een andere bedrijfsarts kwam pas na afloop van de twee jaar ziekte. De overige verwijten bespreekt de rechter niet een voor een: ze misten een concrete onderbouwing of waren door het met stukken onderbouwde verweer weerlegd. De rechter wil aannemen dat de vrouw gebeurtenissen als zeer vervelend ervoer, maar sluit niet uit dat haar psychische gesteldheid haar perceptie van het gebeurde heeft gekleurd. De lat voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en wordt alleen in uitzonderlijke gevallen gehaald. Dat is hier niet gebeurd. De kantonrechter wijst alle verzoeken van de vrouw af, ook de nevenverzoeken. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.
Een financieel directeur van Bilfinger Thermeq werd na ruim achttien jaar dienst weggestuurd zonder dat hij ooit met zijn vertrek had ingestemd. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam oordeelt dat het bedrijf ernstig verwijtbaar heeft gehandeld en vernietigt de opzegging. De man werkte sinds 2007 bij de rechtsvoorganger van Bilfinger Thermeq en werd per 1 januari 2025 Financial Director van de Business Unit Mechanical, een eenheid met een omzet van ongeveer 200 miljoen euro. Zijn salaris bedroeg € 13.000 bruto per maand. Op 26 november 2025 sprak het bedrijf hem tijdens een bezoek aan een vestiging in de Verenigde Staten aan op vermeend disfunctioneren en overhandigde het hem een vaststellingsovereenkomst met een vertrekregeling. Hij zei juridische bijstand te zullen zoeken en tekende niet. Op 12 december 2025 maakte het bedrijf intern bekend dat hij vertrok en dat een opvolger zijn werk overnam. In een brief van 17 december 2025 stelde het bedrijf dat de man zich blijkbaar in de overeenkomst kon vinden, omdat hij niet inhoudelijk had gereageerd. Per 1 april 2026 stopte het zijn salaris, en op 23 april 2026 liet het weten dat de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig was geëindigd. De kantonrechter wijst het standpunt van het bedrijf af dat sprake was van een beëindiging met wederzijds goedvinden. Een beëindigingsovereenkomst moet schriftelijk worden aangegaan en de man heeft niets ondertekend. Zijn zwijgen en het feit dat hij juridisch advies zou inwinnen kunnen volgens de rechter niet als aanvaarding gelden. Hoe het bedrijf dat uit de reactie van zijn advocaat kon afleiden, noemt de rechter 'een raadsel'. De brief van 23 april 2026 mocht de man opvatten als een eenzijdige opzegging. Omdat hij niet instemde, er geen dringende reden was en het UWV geen toestemming gaf, is die opzegging niet rechtsgeldig en wordt zij vernietigd. De man heeft daarom recht op doorbetaling van zijn loon vanaf 1 april 2026, met wettelijke verhoging van 50 procent en wettelijke rente. Het bedrijf moet ook € 1.120 netto terugbetalen dat het ten onrechte had ingehouden voor privégebruik van de leaseauto, en rente betalen over een bonus van € 42.681,75 bruto die al netto was uitbetaald. Ook het voorwaardelijke verzoek van het bedrijf om de arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens disfunctioneren haalt het niet. Het bedrijf overlegde geen beoordelingsverslagen of andere stukken waaruit blijkt dat de man op zijn functioneren is aangesproken, terwijl hij de verwijten uitvoerig en met bewijsstukken weerlegde. Een deel van de problemen kwam volgens het bedrijf zelf pas aan het licht nadat de opvolger het werk had overgenomen. Een serieuze herplaatsingsinspanning bleef bovendien uit. Wel is de arbeidsverhouding inmiddels verstoord, en dat erkennen beide partijen. Op die grond wordt de arbeidsovereenkomst voorwaardelijk ontbonden, per 1 mei 2027. De rechter rekent die verstoring het bedrijf zelf aan. Het bood een vaststellingsovereenkomst aan wegens disfunctioneren dat niet is gebleken, benoemde binnen enkele weken een opvolger, sloot het werkaccount af, bleef volhouden dat een overeenkomst was gesloten en stopte uiteindelijk het salaris. Het verwijt dat de man geen kort geding om tewerkstelling begon, noemt de rechter 'zeer onterecht', omdat zijn positie feitelijk onmogelijk was gemaakt. Voor het geval het bedrijf zijn ontbindingsverzoek niet intrekt, moet het een transitievergoeding van € 121.495,23 bruto betalen en een billijke vergoeding van € 100.000 bruto. Die laatste vergoeding is bedoeld als compensatie voor het ernstig verwijtbaar handelen en moet ook afschrikken. Het concurrentie- en relatiebeding vervalt, en het bedrijf moet een bruto-netto specificatie verstrekken. Tot 30 oktober 2026 kan het bedrijf zijn verzoek intrekken. Doet het dat, dan blijven de loonbetaling en de proceskosten van € 1.298 voor zijn rekening. De proceskosten in de eerste zaak zijn begroot op € 2.051. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.