ECLI:NL:RBROT:2025:9257, Rechtbank Rotterdam, 30-07-2025, ROT 24/5387 — RBROT:2025:9257
Samenvatting
Boete opgelegd aan verzamelcentrum voor vervoer rund dat daarvoor niet geschikt was omdat het kreupel was. De rechtbank ziet geen reden om te twijfelen aan de conclusies van de toezichthoudend dierenartsen. Het rund stond op het moment van die vaststelling door de toezichthouders nog niet in de wagen of op de laadklep maar naar het oordeel van de rechtbank moet in dit geval het verzamelen en beschikbaar houden ervan in verband met het laden en het aanbieden voor de exportcertificering worden aangemerkt als een met het verplaatsen per vervoermiddel samenhangende activiteit en dus als vervoer in de zin van de Transportverordening.
Betrokken advocaten
mr. M.N. Versteegen
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:8931, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 15-12-2025, 25/2560
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:CBB:2025:567, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 01-10-2025, 24/453
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:4407, Raad van State, 17-09-2025, 202202632/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:10792, Rechtbank Rotterdam, 10-09-2025, ROT 23/7350
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROT 24/5387
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. S. Veling
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een inwoner van Rotterdam vond de aanslag voor zijn parkeervergunning over 2022 te hoog. Zijn argument: er zijn in zijn wijk te weinig parkeerplaatsen, waardoor hij onvoldoende gebruik kan maken van de vergunning. Hij maakte op 8 maart 2022 bezwaar. De heffingsambtenaar van de gemeente Rotterdam verklaarde dat bezwaar op 17 maart 2023 ongegrond. Daartegen stelde de man op 15 maart 2023 beroep in bij de rechtbank Rotterdam, die de zaak op 15 oktober 2026 behandelde. Volgens de rechtbank doet de parkeerdruk niet ter zake. De gemeente mag de belasting heffen van iedereen die een parkeervergunning aanvraagt, en dat had de man gedaan. De aanslag stond op zijn naam en was voor het juiste bedrag opgelegd. Klachten over het aantal parkeerplaatsen kunnen die bevoegdheid niet beperken. De man had bovendien gevraagd om twintig soorten stukken, van parkeerdrukonderzoeken tot ruwe meetgegevens en interne correspondentie. De rechtbank vond dat hij niet had uitgelegd waarom die stukken relevant zouden zijn voor de vraag of de aanslag mocht worden opgelegd. Ook zijn beroep op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en op het recht op een eerlijk proces in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens bleef zonder gevolg. De rechtbank vond de stellingen te weinig uitgewerkt om als beroepsgrond te behandelen. De man klaagde ook dat hij niet was gehoord in bezwaar. De rechtbank oordeelt dat de gemeente de hoorplicht niet heeft geschonden. De man had de gemeente gevraagd om binnen 14 dagen te beslissen, maar stuurde dat verzoek per e-mail naar een adres dat niet van de heffingsambtenaar was. Daardoor kwam het met vertraging aan. Hij is zelf professioneel gemachtigde en kent de gang van zaken bij de gemeente, aldus de rechtbank. Door zelf zo'n korte termijn te stellen, nam hij de gemeente de mogelijkheid om in overleg een hoorzitting te plannen. De heffingsambtenaar stelde een hoorzitting voor op 14 of 15 maart 2023, bood daarna 15 of 16 maart aan en was bereid de zitting telefonisch te houden. Dat was volgens de rechtbank voldoende. De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn is overschreden: het bezwaar werd ingediend in maart 2022 en de uitspraak volgt in november 2026. De man had om € 3.000 immateriële schadevergoeding gevraagd, € 500 voor elk half jaar. Dat bedrag krijgt hij niet. Bij een gering financieel belang is er geen recht op zo'n vergoeding, en de Hoge Raad heeft die grens in belastingzaken in 2024 verhoogd van € 15 naar € 1.000. De rechtbank rekent het financiële belang hier op nul, omdat de man zijn standpunt tegen beter weten in heeft ingenomen. Hij is zelf professioneel gemachtigde en wordt bijgestaan door een juridisch adviesbureau, en had dus moeten weten dat zijn argument over de parkeerdruk de aanslag niet kon verlagen. De rechtbank volstaat daarom met de constatering dat de termijn is overschreden. Ook de gevraagde dwangsom van de man voor het te laat beslissen op zijn bezwaar wijst de rechtbank af. Daarvoor is een schriftelijke ingebrekestelling nodig, en een e-mail naar het verkeerde adres voldoet daar niet aan. De gemeente moet bedacht zijn op schriftelijke ingebrekestellingen, maar niet op een bericht aan een van de vele duizenden e-mailadressen van de gemeente. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af. De aanslag blijft in stand. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Een man uit Rotterdam met medische klachten vroeg zijn gemeente om een elektrische fiets als voorziening op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). Hij heeft weinig energie en kan volgens hem maximaal 500 meter lopen, op slechte dagen minder. Een elektrische fiets had hij nodig om boodschappen te doen, naar medische afspraken te gaan en zijn sociale contacten te onderhouden. Het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam wees de aanvraag op 17 april 2025 af. Na bezwaar bleef het college bij die afwijzing, met een besluit van 20 oktober 2025. De man stelde daarop beroep in bij de rechtbank Rotterdam, die de zaak op 5 oktober 2026 op zitting behandelde. De man voerde aan dat het college te weinig gewicht had gegeven aan zijn beperkte loopafstand. Ook kan hij lopend slechts een paar boodschappen meenemen. Online boodschappen bestellen lukt niet, omdat hij niet digitaal vaardig is. Het openbaar vervoer is voor hem geen optie, omdat hij dat maar sporadisch kan betalen en al schulden heeft. Verder wees hij op een adviesbrief bijzondere bijstand van 4 maart 2019, waarin hem werd aangeraden in beweging te blijven. De rechtbank oordeelt dat het college de aanvraag terecht heeft afgewezen. Een gemeente verstrekt alleen een maatwerkvoorziening als iemand zijn beperkingen niet zelf, met hulp uit zijn omgeving of met een algemene voorziening kan verminderen of wegnemen. Volgens de rechtbank kan de man het openbaar vervoer lopend bereiken: er ligt een metrostation op 350 meter en een bushalte op 400 meter van zijn woning. Het college mocht daarom stellen dat hij zich met het openbaar vervoer zelfstandig kan verplaatsen en dus zelfredzaam is en kan participeren. Dat een elektrische fiets het bereiken van zijn bestemmingen gemakkelijker maakt, verandert dat niet. Het college hoeft geen voorziening te verstrekken die het alleen comfortabeler maakt om bestemmingen te bereiken. Ook zijn beperkte draagcapaciteit, zijn gebrek aan digitale vaardigheden, zijn geldzorgen en het advies om in beweging te blijven leiden niet tot een ander oordeel. Het college wees tijdens de zitting bovendien op andere mogelijkheden: de man kan kosteloos terecht bij de huizen van de wijk voor computer- en bewegingscursussen en hij kan een vergoeding aanvragen voor zijn kosten van het openbaar vervoer. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De afwijzing van de elektrische fiets blijft dus staan. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Een man uit de regio Rotterdam wil buitengewoon opsporingsambtenaar worden. Daarvoor heeft hij een verklaring omtrent gedrag met politiegegevens nodig, een VOG P. Die verklaring laat zien dat iemands justitiële verleden geen bezwaar vormt voor een functie waarin hoge integriteit vereist is. De staatssecretaris van Justitie en Veiligheid weigerde de verklaring. De man ging daartegen in verzet, en de rechtbank Rotterdam moest beoordelen of die weigering standhoudt. De weigering rustte op twee justitiële gegevens. In november 2024 was een zaak wegens bedreiging voorwaardelijk geseponeerd, met een proeftijd tot 3 januari 2026. In oktober 2021 was een zaak wegens belediging van een ambtenaar in functie voorwaardelijk geseponeerd, een proeftijd die in oktober 2022 afliep. Daarnaast stonden er vijf politieregistraties op zijn naam uit de jaren 2021 tot en met 2024: een ruzie tussen de man, toen conducteur, en twee reizigers, een melding van mishandeling, een melding van vernieling van een deur, een ruzie in de relationele sfeer en een melding dat hij bijna een agent omver reed bij een stopteken. Bij een deel daarvan is nooit een vervolg gegeven. De procedure had een rommelig begin. De man maakte op 9 mei 2025 bezwaar tegen de afwijzing van 31 maart 2025. Omdat de staatssecretaris niet op tijd besliste, stelde hij de staatssecretaris in gebreke en ging hij op 9 oktober 2025 in beroep wegens het niet tijdig beslissen. Op 23 oktober 2025 verklaarde de staatssecretaris het bezwaar alsnog ongegrond. Dat beroep tegen het uitblijven van een besluit is daarmee zonder voorwerp geraakt en de rechtbank verklaart het niet-ontvankelijk. De man had wel belang bij beoordeling van het nieuwe besluit. De man betoogde dat de gegevens niet pasten bij het screeningsprofiel waarop zijn aanvraag was getoetst: het algemene profiel met de risicogebieden geld, goederen, diensten en proces. Zijn werkgever had niet het specifieke profiel voor buitengewoon opsporingsambtenaar gekozen. De rechtbank vindt dat het meer voor de hand had gelegen om aan dat specifieke profiel te toetsen, maar ziet geen overschrijding van de kaders van het gekozen profiel. Omdat een VOG P geldt voor functies met een hoge mate van integriteit, mocht de staatssecretaris de justitiële gegevens meewegen. Als bedreiging en belediging van een ambtenaar worden herhaald tijdens het werk als opsporingsambtenaar, kan een situatie escaleren. Daarmee is aan het objectieve criterium voldaan. De politiegegevens hoefden daarom niet meer te worden besproken. Ook het subjectieve criterium, de afweging tussen het belang van de man en de bescherming van de samenleving, pakt in zijn nadeel uit. De man wees op de lichte afdoening, het tijdsverloop en zijn wens van het werk. De rechtbank wijst erop dat de proeftijd van het meest recente sepot nog liep toen het bestreden besluit werd genomen. De periode van bijna een jaar sinds de laatste registratie is bij een terugkijktermijn van tien jaar te kort om te zeggen dat het risico voldoende is afgenomen. Zijn stelling dat hij bij elke sollicitatie tegen de registraties aanloopt, gaat niet op: voor zijn opleiding tot buschauffeur kreeg hij wel een VOG. Daarmee heeft hij ook uitzicht op een vast inkomen om zijn schulden af te betalen. De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het bestreden besluit van 23 oktober 2025 ongegrond. De man krijgt dus geen VOG P. Omdat hij het beroep wegens het niet tijdig beslissen niet ten onrechte instelde, moet de staatssecretaris het griffierecht van € 194 vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen.
Een vrouw uit de regio Rotterdam kreeg te maken met terugvorderingen van kinderopvangtoeslag over meerdere jaren. De financiële onzekerheid die dat veroorzaakte, leidde bij haar tot psychische klachten. Zij kon tijdelijk niet voor haar kind zorgen, dat daardoor een tijd bij zijn vader in het buitenland verbleef. Zij vroeg de Dienst Toeslagen om compensatie op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht) voor de toeslagjaren 2007, 2008, 2009, 2011, 2018 en 2019. De Dienst Toeslagen wees die aanvraag op 20 september 2023 af. Volgens de dienst waren de verlagingen van de toeslag het gevolg van gewone wijzigingen in het toetsingsinkomen, het aantal opvanguren en door de vrouw zelf doorgegeven stopzettingen. In 2018 was het aantal opvanguren beperkt omdat zij minder uren had gewerkt. Haar bezwaar werd op 25 november 2025 ongegrond verklaard. Daartegen stelde zij beroep in bij de rechtbank Rotterdam, die de zaak op 20 augustus 2026 op zitting behandelde. De vrouw voerde aan dat de Dienst Toeslagen te veel gewicht had gegeven aan de rechtmatigheid van de bijstellingen. De dienst had volgens haar een belangenafweging moeten maken en moeten kijken naar het gezamenlijke effect van de verlagingen over meerdere jaren. Ook had de dienst moeten uitleggen waarom de ingrijpende gevolgen voor haar gezin geen rol speelden. Voor 2008 wees zij erop dat haar inkomen ten onrechte op € 100.000 was vastgesteld, wat tot een lagere toeslag had geleid. De rechtbank erkent dat de terugvorderingen een grote impact hebben gehad op het leven van de vrouw en haar kinderen. Ook terechte terugvorderingen kunnen voor financiële problemen zorgen. Maar de Wht is alleen bedoeld voor gevallen waarin de Dienst Toeslagen institutioneel vooringenomen heeft gehandeld of de wet te hard heeft toegepast. Tussen partijen was niet in geschil dat daarvan bij deze vrouw geen sprake was. De terugvorderingen kwamen voort uit reguliere bijstellingen, die veel aanvragers van kinderopvangtoeslag treffen. De dienst had per toeslagjaar toegelicht welke beschikkingen waren genomen en op welke gronden, en de vrouw heeft dat niet weersproken. De herstelregeling dient er volgens de rechtbank niet toe om mogelijke fouten uit het verleden in de besluitvorming over kinderopvangtoeslag te herstellen. Over 2008 oordeelt de rechtbank dat het onjuist vastgestelde inkomen een kennelijke misslag van de Dienst Toeslagen was. De stelling van de vrouw dat de verlaging in 2008 plaatsvond en pas in 2011 is hersteld, volgt de rechtbank niet. De verlaging zag wel op toeslagjaar 2008, maar vond pas plaats in maart 2011 en de fout is in mei 2011 hersteld. Dat leidt niet tot de conclusie dat de afwijzing onvoldoende is gemotiveerd. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De afwijzing van de compensatieaanvraag blijft daarmee in stand. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ontvangt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
De Nederlandsche Bank (DNB) legde een bestuurder een boete van € 35.000 op omdat hij als enig bestuurder en aandeelhouder leiding gaf aan een vennootschap die van 12 juni 2020 tot 16 november 2023 zonder vergunning trustdiensten verleende. Het bedrijf stelde aan klanten een post- en bezoekadres ter beschikking en deed daarnaast ander werk voor hen. DNB wilde het boetebesluit, met de naam van de man, snel openbaar maken. De man vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een spoedmaatregel (een voorlopige voorziening) tegen die publicatie, in afwachting van zijn bezwaar. Het onderzoek van DNB begon in 2022. Op 20 januari 2022 waarschuwde DNB het bedrijf dat aanvullende diensten naast domicilieverlening vergunningplichtig kunnen zijn. De bestuurder liet DNB weten dat het bedrijf alleen een adres ter beschikking stelde. DNB stelde vast dat het bedrijf met 31 klanten een uitgebreidere overeenkomst had gesloten, waarin het bewaren van boeken en bescheiden, vertaal- en correspondentiediensten en het verwerken van post waren opgenomen. Ook bij vijf klanten met de eenvoudige overeenkomst vond DNB e-mails waarin post werd doorgestuurd met uitleg en instructies. De voorzieningenrechter oordeelt dat de overtreding voorlopig vaststaat. Het bewaren van de statuten en andere stukken van klanten hoort bij het voeren van een administratie. Het vertalen van stukken en het schrijven van begeleidende tekst bij doorgestuurde post is bijstand en geen receptiewerk, want daarvoor moet de post worden geopend en gelezen. Dat de bestuurder zijn diensten naar eigen zeggen al in 2021 had vereenvoudigd, verandert dat niet. De e-mails dateren deels van na de waarschuwing van DNB, onder meer over een naheffingsaanslag en een dwangbevel. De rechter noemt de overtreding ernstig. De bestuurder had in strijd met de waarheid verklaard dat hij alleen domicilie verleende. De boete van € 35.000 staat niet in wanverhouding tot de ernst, het verwijt en zijn draagkracht, want het basisbedrag was € 2.500.000 en DNB verlaagde de boete al fors vanwege zijn beperkte draagkracht. Over de openbaarmaking oordeelt de rechter anders. De bestuurder maakte aannemelijk dat vermelding van zijn naam hem blijvend schaadt, onder meer in zijn huidige baan en bij een toekomstige functie in de financiële sector. De doelen van publicatie, zoals het waarschuwen van de markt en van mensen die schade kunnen hebben geleden, worden al bereikt door de naam van het bedrijf te noemen. DNB heeft niet uitgelegd waarom ook de naam van de bestuurder nodig is. De voorzieningenrechter vulde de motivering van het verzoek zelf aan, omdat de man dit punt niet had aangevoerd. De voorzieningenrechter schorst het openbaarmakingsbesluit, voor zover DNB de naam van de bestuurder in het boetebesluit en het persbericht niet anonimiseert. DNB mag dus publiceren, maar zonder zijn naam. DNB moet het griffierecht van € 200 aan de bestuurder vergoeden. Een proceskostenveroordeling volgt niet, omdat de gronden tegen de boete falen en de grond voor de schorsing ambtshalve is aangevuld.