Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBROT:2026:10369Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht

Voorzieningenrechter verklaart verzoek tegen CBR over rijbewijs niet-ontvankelijk — RBROT:2026:10369

connexiteitsvereiste bij verzoek om voorlopige voorziening over ongeldig rijbewijs

Eiser / verzoeker

verzoeker met ongeldig verklaard rijbewijs

VS

Verweerder / gedaagde

directie van het CBR

Voorzieningenrechter verklaart het verzoek om een voorlopige voorziening niet-ontvankelijk omdat niet is voldaan aan het connexiteitsvereiste

  • Rijbewijs bleef ongeldig omdat verzoeker de factuur voor de EMG-cursus niet had betaald
  • Verzoeker moet zich bij hernieuwde aanvraag binnen drie jaar opnieuw voor een cursus inschrijven
  • Verzoeker liet na tijdig beroep in te stellen tegen het besluit op bezwaar van 25 juni 2026
  • Zonder lopend beroep is niet voldaan aan het connexiteitsvereiste voor een voorlopige voorziening
  • Verzoek niet-ontvankelijk verklaard zonder inhoudelijke beoordeling en zonder proceskostenveroordeling

Samenvatting

Een man die zijn ongeldig verklaarde rijbewijs wilde terugkrijgen, ving bij de rechtbank Rotterdam bot op een procedureel punt: hij had verzuimd op tijd beroep in te stellen tegen het laatste besluit van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen. Daardoor kon de voorzieningenrechter zijn verzoek om een spoedmaatregel niet eens inhoudelijk beoordelen.

Het rijbewijs van de man was in december 2025 ongeldig verklaard omdat hij niet had meegewerkt aan een verplichte Educatieve Maatregel Gedrag en Verkeer, een cursus die wordt opgelegd na bepaalde verkeersovertredingen. Tegen dat besluit stelde hij beroep in en vroeg hij tevens om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de uitspraak in de hoofdzaak. Op dat eerste verzoek om een voorlopige voorziening deed de rechtbank al op 29 januari 2026 uitspraak.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Daarna liet het CBR eind april 2026 schriftelijk weten dat het rijbewijs ongeldig zou blijven, omdat de man de factuur voor de kosten van de cursus niet had betaald. Zijn dossier zou worden gesloten, en wilde hij zijn rijbewijs alsnog terug, dan moest hij zich binnen drie jaar na het besluit tot ongeldigverklaring opnieuw voor een cursus inschrijven. De man maakte hiertegen bezwaar en vroeg opnieuw om een voorlopige voorziening. Nog voordat de rechtbank op dat verzoek had beslist, nam het CBR eind juni 2026 al een besluit op zijn bezwaar. De rechtbank wees de man er begin juli 2026 uitdrukkelijk op dat hij tegen dit besluit op bezwaar apart beroep moest instellen, wilde zijn lopende verzoek om een voorlopige voorziening zich daartegen kunnen richten.

De man deed dit echter niet. Op het moment van deze uitspraak was de wettelijke termijn om beroep in te stellen tegen het besluit op bezwaar van eind juni 2026 al verstreken, zonder dat hij dat beroep had ingediend. Voor een voorlopige voorziening geldt het zogenoemde connexiteitsvereiste: zo'n spoedmaatregel kan alleen worden gevraagd in samenhang met een lopende bodemprocedure, in dit geval een beroep bij de rechtbank. Omdat er geen beroep liep tegen het besluit waarop het verzoek zich inmiddels moest richten, was aan die voorwaarde niet voldaan.

De voorzieningenrechter kon het verzoek daarom niet inhoudelijk beoordelen en verklaarde het niet-ontvankelijk, zonder dat daarvoor een zitting nodig was. Voor een proceskostenveroordeling zag de rechtbank geen aanleiding.

Betrokken advocaten

mr. E. van Pernis-van de Wal

het CBR

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

ROT 26/4321

Procedure

Voorlopige voorziening

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. P. Vrolijk
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Beveiliger houdt toestemming kwijt na mishandeling van buurvrouw; rechter vernietigt besluit, maar laat het gelden

Een vrouw die als beveiliger werkte, mag dat werk niet meer doen nadat de politie haar toestemming introk. De aanleiding was een ruzie met een buurvrouw. Volgens de buurvrouw ontstond die ruzie omdat de kleinkinderen van de vrouw bloemen plukten uit een bloembak van de buurvrouw. De vrouw sprak de buurvrouw daarop aan. Daarna zou een scheldpartij zijn ontstaan, waarbij de vrouw de woorden 'Tering Turk' zou hebben gebruikt. De vrouw zou vervolgens een flesje hebben gegooid dat het kleinkind van de buurvrouw op het hoofd raakte, en daarna aan de haren van de buurvrouw hebben getrokken. De buurvrouw deed aangifte van mishandeling en discriminatie. De officier van justitie legde de vrouw op 10 februari 2026 met een strafbeschikking een geldboete van € 250 op wegens mishandeling, met daarnaast een schadevergoeding van € 250. De verdenking van belediging met discriminatoir oogmerk werd geseponeerd wegens onvoldoende bewijs. De korpschef van de politie vond de vrouw daarna niet betrouwbaar genoeg voor het beveiligingswerk en trok op 21 april 2026 de toestemming in die zij via haar werkgever, een beveiligingsbedrijf, had gekregen. In het bestreden besluit van 13 juli 2026 hield hij daaraan vast. De vrouw ging in beroep en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een spoedmaatregel, een voorlopige voorziening, zodat zij haar werk kon hervatten. Zij voerde aan dat zij door het besluit geen inkomsten meer had en schulden had opgebouwd. De rechter nam daarom een spoedeisend belang aan. De vrouw voerde eerst aan dat zij niet goed was gehoord, omdat een advocaat van de korpschef de hoorzitting had gehouden en niet een hoorambtenaar van de politie zelf. De rechter verwierp dat. Ook een externe gemachtigde mag horen als aan de overige eisen uit de Algemene wet bestuursrecht is voldaan. De vrouw had er bovendien op de hoorzitting geen bezwaar tegen gemaakt, en de rechter zag niet hoe zij hierdoor in haar belangen was geschaad. Het geschil ging verder over de vraag of de korpschef de toestemming mocht intrekken. Dat hij daartoe bevoegd was, stond niet ter discussie. De vrouw vond de maatregel niet evenredig en vond dat hij te weinig rekening hield met haar persoonlijke omstandigheden. Volgens vaste rechtspraak is intrekking op zichzelf een toegestaan middel om de betrouwbaarheid van beveiligers te bewaken, maar de korpschef moet uitleggen waarom de maatregel in het concrete geval passend en noodzakelijk is. Dat had hij in het bestreden besluit onvoldoende gedaan: zijn overwegingen gingen vooral over de vraag of van de terugkijktermijn van vier jaar mocht worden afgeweken, en niet over de evenredigheid. De rechter zag daarin een motiveringsgebrek. De rechter oordeelde dat de intrekking inhoudelijk wel standhoudt. Een waarschuwing past volgens haar niet bij mishandeling, omdat van een beveiliger veel zelfbeheersing wordt verwacht in conflictsituaties. De vrouw wees op stressvolle omstandigheden, namelijk het overlijden van haar stiefvader in mei 2025 en haar examen in juni 2025. De rechter wees erop dat er tijd zat tussen die gebeurtenissen en de mishandeling op 25 september 2025, zodat een verband niet zonder meer valt in te zien. Ook was er minder dan een jaar verstreken sinds de strafbeschikking, dus de kans op herhaling kon niet als nihil worden gezien. Haar spijt en haar wens om snel weer aan het werk te gaan wogen niet zwaarder dan het belang van betrouwbare beveiliging. Zij had niet aannemelijk gemaakt dat zij geen ander werk kon doen en had volgens de zitting recht op een Wajonguitkering. De voorzieningenrechter verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit van 13 juli 2026 wegens strijd met artikel 7:12 van de Awb. Omdat het gebrek met de toelichting in de procedure is hersteld, blijven de rechtsgevolgen van het besluit in stand: de toestemming blijft ingetrokken en de vrouw mag geen beveiligingswerk verrichten. Het verzoek om een voorlopige voorziening wees zij af. De korpschef moet de proceskosten van € 2.802 aan de vrouw vergoeden en het betaalde griffierecht van twee keer € 200 terugbetalen.

Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Rechtbank draagt Dienst Toeslagen op binnen twee weken te beslissen op bezwaar na schikking

Een vrouw uit de regio Rotterdam wacht al jaren op een beslissing van de Dienst Toeslagen over haar bezwaar tegen een besluit van 21 augustus 2024. Met dat besluit werd haar aanvraag om compensatie afgewezen voor de toeslagjaren 2005 tot en met 2009, 2012, 2013 en 2015 tot en met 2019. Zij maakte op 13 september 2024 bezwaar, maar de Dienst Toeslagen besliste niet binnen de wettelijke termijn, die op 27 december 2024 afliep. Daarom stelde zij beroep in wegens het uitblijven van een besluit. De Rotterdamse rechtbank oordeelde zonder zitting over de zaak. De Dienst Toeslagen vond dat het beroep niet-ontvankelijk was. Volgens de dienst had de vrouw geen belang meer bij een beslissing, omdat zij op 23 december 2024 een vaststellingsovereenkomst (een schikking) met de Staat had gesloten. Daarin ontving zij € 5.000 en verleende zij de Staat finale kwijting, waarmee zij afstand deed van verdere vorderingen. De vrouw stelde dat die schikking alleen over andere besluiten ging en haar bezwaar tegen het besluit van 21 augustus 2024 niet raakte. De rechtbank gaf de vrouw gelijk. In de schikking worden alleen de vier besluiten van 14 november 2022 genoemd, waarin de jaren 2010, 2011 en 2014 werden beoordeeld. Het besluit van 21 augustus 2024 komt er niet in voor, terwijl het bezwaar daartegen bij de Dienst Toeslagen al bekend was toen de schikking werd getekend. Had de dienst ook dat besluit willen afdoen, dan lag het voor de hand dat het in de overeenkomst was genoemd. Ook de bepaling over finale kwijting voor de 'integrale beoordeling' veranderde dat niet, omdat niet aannemelijk is dat daar dit besluit onder valt. De vrouw heeft dus nog belang bij haar beroep. Over de termijn was de rechtbank kort. De Dienst Toeslagen had de beslissing met zes weken verdaagd en niet beslist voor 27 december 2024. Na de ingebrekestelling waren ruim twee weken verstreken zonder besluit, dus het beroep is gegrond. Over de dwangsom wegens het te laat beslissen hoefde de rechtbank niets vast te stellen: de dienst had al een dwangsom van € 1.442 toegekend. Bijzonder is dat de rechtbank vanwege de zeer grote omvang van de hersteloperatie toeslagen een bijzonder geval aanneemt. Normaal moet de dienst binnen 60 weken na het verstrijken van de beslistermijn beslissen, en die 60 weken waren al lang voorbij. De rechtbank vond geen sterke prikkel nodig, want de oorzaak van de structurele overschrijding ligt volgens haar bij de wetgever, die een regeling met feitelijk onhaalbare termijnen heeft aanvaard, en niet bij de organisatie van de Dienst Toeslagen. Weigerachtigheid is dus niet gebleken. Ook is het belang van de vrouw niet zo groot dat een hogere dwangsom gerechtvaardigd is. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het niet tijdig nemen van een besluit. De Dienst Toeslagen moet binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog beslissen op het bezwaar. Doet de dienst dat niet, dan verbeurt hij een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Verder moet de dienst het betaalde griffierecht van € 54 vergoeden en de proceskosten van de vrouw betalen, vastgesteld op € 467.

Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Beveiliger die met nepvuurwapen naar voetbalclub ging, blijft zonder toestemming om te werken

Een beveiliger uit de regio Rotterdam ging na een bericht van zijn neef naar een voetbalclub, waar eerder een vechtpartij was uitgebroken na een beslissing van de scheidsrechter. Hij nam een ijzeren voorwerp mee dat op een vuurwapen leek, 'om anderen schrik te geven'. Op 24 november 2025 werd aangifte gedaan van bedreiging. De man werd als verdachte aangemerkt. De korpschef van de politie trok daarom op 31 augustus 2026 de toestemming in waarmee de beveiliger via zijn werkgever beveiligingswerk mocht doen. Volgens de korpschef passen zijn gedragingen niet bij iemand die moet waken voor de veiligheid van personen en goederen. De beveiliger maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing op bezwaar. Hij wilde voorlopig weer aan het werk kunnen. De voorzieningenrechter vond een spoedeisend belang aannemelijk. De man zat door het besluit zonder werk en liet onderbouwd zien dat het inkomen van zijn partner niet genoeg was voor de vaste lasten. Daarna keek de rechter naar de inhoud. Een beveiligingsorganisatie mag alleen mensen laten werken die bekwaam en betrouwbaar zijn, en de toestemming kan worden ingetrokken als daaraan getwijfeld wordt. De man ontkende dat hij het voorwerp had getoond. Dat verweer volgt de voorzieningenrechter niet. Op de vraag van de politie of hij het voorwerp aan de mensen in de kantine had laten zien, antwoordde hij: 'Ja, ik heb gepakt en gevraagd waar zijn ze'. Camerabeelden uit de kantine laten zien dat hij een voorwerp dat op een vuurwapen lijkt uit zijn tasje haalt en kort daarna terugstopt. De scheidsrechter verklaarde als getuige dat een hem onbekende man in de kleedkamer iets uit zijn tasje pakte dat op een vuurwapen leek. De stelling dat hij de situatie juist had gekalmeerd, door met de scheidsrechter te praten en daarna met zijn neef te vertrekken, wijst de rechter af. Door met zo'n voorwerp naar de club te gaan en het te tonen, dreef hij de zaak volgens de rechter op de spits. Dat hij na een kort gesprek weer wegging, maakt dit niet minder ernstig. De korpschef mocht daarom twijfelen aan zijn betrouwbaarheid en integriteit, mede omdat een beveiliger een voorbeeldfunctie heeft. De korpschef moet ook motiveren waarom intrekking in dit geval passend en noodzakelijk is. Zijn gemachtigde erkende op zitting dat uit het besluit niet blijkt dat alle belangen zijn meegewogen. Toch zegt de rechter dat daarmee niet zonder meer vaststaat dat het bezwaar een redelijke kans van slagen heeft. Zij verwacht dat de korpschef in de beslissing op bezwaar alsnog alle belangen afweegt en bekijkt of een lichtere maatregel volstaat. De belangen van de man wegen niet op tegen de ernst van het incident en het maatschappelijk belang van betrouwbare veiligheidszorg. Het gaat om zijn gemis aan werk, de negen maanden tussen het incident en het besluit, en de 25 jaar waarin hij zegt niet met de politie in aanraking te zijn geweest. De uitspraken die hij aanhaalde gaan volgens de rechter over andere situaties. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De intrekking van de toestemming voor beveiligingswerk blijft daarmee vooralsnog in stand. Er is geen proceskostenveroordeling, en tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.

Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Voorzieningenrechter wijst spoedverzoek beveiliger af: geldnood niet onderbouwd

Een beveiliger uit de regio Rotterdam mag voorlopig niet werken, omdat de politie haar toestemmingen voor beveiligingswerkzaamheden heeft ingetrokken. Zij wilde dat de rechter dat besluit tijdelijk buiten werking stelde, maar de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft haar verzoek afgewezen. De reden is niet dat het besluit juist zou zijn, maar dat zij haar spoedeisend belang niet heeft aangetoond. De korpschef van politie trok op 21 april 2026 de toestemmingen in op grond waarvan de vrouw beveiligingswerkzaamheden kon verrichten. Haar bezwaar daartegen verklaarde de korpschef op 6 augustus 2026 ongegrond. Daarop ging zij in beroep bij de rechtbank en vroeg zij tegelijk om een voorlopige voorziening. Dat is een spoedmaatregel waarmee de rechter een besluit tijdelijk kan schorsen of anderszins kan ingrijpen, in afwachting van de uitspraak in de beroepszaak. Zo'n voorziening wordt alleen getroffen als de zaak echt niet kan wachten. De vrouw voerde aan dat zij door het besluit direct in financiële nood verkeerde en haar rekeningen niet kon betalen. Als onderbouwing leverde zij twee schermafdrukken van het saldo van een bankrekening aan. De griffier van de rechtbank vond dat onvoldoende en vroeg haar op 11 september 2026 om de geldnood nader te onderbouwen. Zij moest een overzicht indienen van alle inkomsten, uitgaven en schulden van haar huishouden. Ook moest zij uitleggen hoe zij sinds de intrekking van de toestemmingen in haar levensonderhoud had voorzien. Op 23 september 2026 reageerde zij, maar opnieuw met alleen twee schermafdrukken van een banksaldo. De gestelde vragen liet zij onbeantwoord. Volgens de voorzieningenrechter blijkt uit die stukken niet van een acute financiële nood. Als die ontbreekt, neemt de rechter aan dat er geen spoedeisend belang is, en dan wordt er alleen daarom al geen voorlopige voorziening getroffen. Ook op andere wijze had de vrouw niet aannemelijk gemaakt dat haar zaak geen uitstel kon velen. Omdat het verzoek kennelijk ongegrond was, kon de voorzieningenrechter op grond van artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht zonder zitting uitspraak doen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De vrouw hoeft de proceskosten niet te vergoeden. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De beroepszaak over de intrekking zelf loopt nog en is door deze uitspraak niet beslist.

Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBROT:2026:13399
Rechtbank Rotterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht