Rechter kent pluimveehouders in zeven zaken losse proceskostenvergoeding toe — RBROT:2026:10565
proceskostenvergoeding na intrekking beroep tegen dierenwelzijnsboetes
Eiser / verzoeker
vier pluimveebedrijven (verzoeksters)
Verweerder / gedaagde
de staatssecretaris van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur
De rechtbank veroordeelt de staatssecretaris om in zes zaken € 2.266 en in één zaak € 934 aan proceskosten te betalen, omdat de zeven zaken niet als samenhangend worden aangemerkt.
- De rechtbank wijst de verzoeken om proceskostenveroordeling toe omdat het ministerie de boetes bij herziene besluiten van 2 april 2026 heeft herroepen
- De zeven zaken worden niet als samenhangende zaken aangemerkt omdat bezwaren en beroepen verspreid over bijna anderhalf jaar zijn behandeld
- De gemachtigde ging in elke zaak specifiek in op de eigen feiten en het specifieke bewijs, waardoor van nagenoeg identieke werkzaamheden geen sprake is
- Zes zaken leveren elk € 2.266 aan proceskosten op, de zevende zaak zonder rechtsbijstand in bezwaar € 934
- Het ministerie moet daarnaast het griffierecht per zaak vergoeden, variërend van € 385 tot € 397
Samenvatting
Vier pluimveebedrijven en de staatssecretaris van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur staan bij de rechtbank in Rotterdam tegenover elkaar, niet meer over de vraag of eerder opgelegde boetes terecht waren, maar over de vergoeding van de gemaakte advocaatkosten.
De bedrijven hadden boetes gekregen wegens overtreding van de Wet dieren, na constateringen van voetzoollaesies bij kuikens, een aandoening aan de poten die wijst op tekortschietende omstandigheden in de stal. Zij stelden beroep in tegen de beslissingen op bezwaar waarin die boetes werden gehandhaafd. Op 2 april 2026 kwam het ministerie echter terug op zijn eigen besluiten en herriep het de boetes alsnog bij herziene beslissingen op bezwaar. Daarop trokken de bedrijven hun in totaal zeven beroepen in en vroegen de rechtbank om het ministerie te veroordelen in hun proceskosten.
De rechtbank stelt vast dat het ministerie met de herziene besluiten inderdaad volledig aan de bezwaren van de bedrijven is tegemoetgekomen, zodat een proceskostenvergoeding in beginsel gerechtvaardigd is. Het echte geschilpunt is de hoogte daarvan. Volgens de regels wordt voor zogenoemde samenhangende zaken, waarin dezelfde gemachtigde optreedt en in elke zaak nagenoeg hetzelfde werk verricht, maar één vergoeding per fase toegekend, die bij meer dan drie zaken wordt vermenigvuldigd met een factor 1,5. Het ministerie vond dat alle zeven zaken zo moesten worden behandeld, omdat dezelfde gemachtigde optrad, de bezwaarschriften grotendeels op dezelfde juridische argumenten waren gebaseerd en de boeterapporten sterk op elkaar leken. Op die manier zou het ministerie voor de bezwaarfase in totaal maar ongeveer € 1.998 verschuldigd zijn.
De bedrijven waren het daar niet mee eens. Zij stelden dat de zaken juist op verschillende momenten en volledig los van elkaar zijn behandeld en gedocumenteerd, en dat het enkele feit dat het ministerie de zeven zaken op dezelfde dag heeft herzien, ze niet alsnog samenhangend maakt.
De rechtbank geeft de bedrijven gelijk. Voor samenhang moeten zaken niet alleen min of meer gelijktijdig zijn behandeld, maar moet de gemachtigde er ook in elke zaak vrijwel identiek werk aan hebben gehad. Aan geen van beide is hier voldaan. De hoorzittingen in de bezwaarfase vonden verspreid over ongeveer een jaar plaats, met tussenpozen van acht maanden tot anderhalf jaar sinds de start van de bezwaarprocedures. Ook de beroepen zijn niet gelijktijdig behandeld: ze kwamen over een periode van een jaar bij de rechtbank binnen, en in geen van de zeven zaken is een zitting gehouden. Verder blijkt uit de bezwaar- en beroepschriften dat de gemachtigde in elke zaak weliswaar een vergelijkbaar juridisch betoog voerde over de bewijsvoering, maar ook telkens specifiek inging op de eigen feiten van die zaak, op het specifieke rapport van bevindingen en op het bewijs tegen de betreffende onderneming. Dat is meer dan het toepassen van een vast sjabloon, en daarmee zijn de werkzaamheden per zaak niet nagenoeg identiek geweest.
Omdat van samenhangende zaken dus geen sprake is, moet het ministerie voor elke zaak afzonderlijk de volledige proceskosten vergoeden. In zes van de zeven zaken, waarin de gemachtigde zowel in bezwaar als in beroep werkzaamheden verrichtte, komt dat neer op € 2.266 per zaak. In de zevende zaak, waarin alleen in de beroepsfase rechtsbijstand is verleend, bedraagt de vergoeding € 934. Daarnaast moet het ministerie het griffierecht terugbetalen, dat per zaak € 385 of € 397 bedroeg.
De rechtbank veroordeelt de staatssecretaris om in zes van de zeven zaken € 2.266 en in de resterende zaak € 934 aan proceskosten te betalen aan de betreffende verzoekster.
Betrokken advocaten
J.A. Brok
verzoekers
mr. A.F. Kabiri
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2026:112, Rechtbank Rotterdam, 13-01-2026, ROT 24/8429
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2025:634, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 14-11-2025, 24/541
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2025:582, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 04-11-2025, 23/1625
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:12098, Rechtbank Rotterdam, 23-10-2025, ROT 24/6922
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
ROT 25/1485, 25/2851, 25/3670, 25/8536, 25/10422, 26/61, 26/1462
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. J. Fransen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw die als beveiliger werkte, mag dat werk niet meer doen nadat de politie haar toestemming introk. De aanleiding was een ruzie met een buurvrouw. Volgens de buurvrouw ontstond die ruzie omdat de kleinkinderen van de vrouw bloemen plukten uit een bloembak van de buurvrouw. De vrouw sprak de buurvrouw daarop aan. Daarna zou een scheldpartij zijn ontstaan, waarbij de vrouw de woorden 'Tering Turk' zou hebben gebruikt. De vrouw zou vervolgens een flesje hebben gegooid dat het kleinkind van de buurvrouw op het hoofd raakte, en daarna aan de haren van de buurvrouw hebben getrokken. De buurvrouw deed aangifte van mishandeling en discriminatie. De officier van justitie legde de vrouw op 10 februari 2026 met een strafbeschikking een geldboete van € 250 op wegens mishandeling, met daarnaast een schadevergoeding van € 250. De verdenking van belediging met discriminatoir oogmerk werd geseponeerd wegens onvoldoende bewijs. De korpschef van de politie vond de vrouw daarna niet betrouwbaar genoeg voor het beveiligingswerk en trok op 21 april 2026 de toestemming in die zij via haar werkgever, een beveiligingsbedrijf, had gekregen. In het bestreden besluit van 13 juli 2026 hield hij daaraan vast. De vrouw ging in beroep en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een spoedmaatregel, een voorlopige voorziening, zodat zij haar werk kon hervatten. Zij voerde aan dat zij door het besluit geen inkomsten meer had en schulden had opgebouwd. De rechter nam daarom een spoedeisend belang aan. De vrouw voerde eerst aan dat zij niet goed was gehoord, omdat een advocaat van de korpschef de hoorzitting had gehouden en niet een hoorambtenaar van de politie zelf. De rechter verwierp dat. Ook een externe gemachtigde mag horen als aan de overige eisen uit de Algemene wet bestuursrecht is voldaan. De vrouw had er bovendien op de hoorzitting geen bezwaar tegen gemaakt, en de rechter zag niet hoe zij hierdoor in haar belangen was geschaad. Het geschil ging verder over de vraag of de korpschef de toestemming mocht intrekken. Dat hij daartoe bevoegd was, stond niet ter discussie. De vrouw vond de maatregel niet evenredig en vond dat hij te weinig rekening hield met haar persoonlijke omstandigheden. Volgens vaste rechtspraak is intrekking op zichzelf een toegestaan middel om de betrouwbaarheid van beveiligers te bewaken, maar de korpschef moet uitleggen waarom de maatregel in het concrete geval passend en noodzakelijk is. Dat had hij in het bestreden besluit onvoldoende gedaan: zijn overwegingen gingen vooral over de vraag of van de terugkijktermijn van vier jaar mocht worden afgeweken, en niet over de evenredigheid. De rechter zag daarin een motiveringsgebrek. De rechter oordeelde dat de intrekking inhoudelijk wel standhoudt. Een waarschuwing past volgens haar niet bij mishandeling, omdat van een beveiliger veel zelfbeheersing wordt verwacht in conflictsituaties. De vrouw wees op stressvolle omstandigheden, namelijk het overlijden van haar stiefvader in mei 2025 en haar examen in juni 2025. De rechter wees erop dat er tijd zat tussen die gebeurtenissen en de mishandeling op 25 september 2025, zodat een verband niet zonder meer valt in te zien. Ook was er minder dan een jaar verstreken sinds de strafbeschikking, dus de kans op herhaling kon niet als nihil worden gezien. Haar spijt en haar wens om snel weer aan het werk te gaan wogen niet zwaarder dan het belang van betrouwbare beveiliging. Zij had niet aannemelijk gemaakt dat zij geen ander werk kon doen en had volgens de zitting recht op een Wajonguitkering. De voorzieningenrechter verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit van 13 juli 2026 wegens strijd met artikel 7:12 van de Awb. Omdat het gebrek met de toelichting in de procedure is hersteld, blijven de rechtsgevolgen van het besluit in stand: de toestemming blijft ingetrokken en de vrouw mag geen beveiligingswerk verrichten. Het verzoek om een voorlopige voorziening wees zij af. De korpschef moet de proceskosten van € 2.802 aan de vrouw vergoeden en het betaalde griffierecht van twee keer € 200 terugbetalen.
Een vrouw uit de regio Rotterdam wacht al jaren op een beslissing van de Dienst Toeslagen over haar bezwaar tegen een besluit van 21 augustus 2024. Met dat besluit werd haar aanvraag om compensatie afgewezen voor de toeslagjaren 2005 tot en met 2009, 2012, 2013 en 2015 tot en met 2019. Zij maakte op 13 september 2024 bezwaar, maar de Dienst Toeslagen besliste niet binnen de wettelijke termijn, die op 27 december 2024 afliep. Daarom stelde zij beroep in wegens het uitblijven van een besluit. De Rotterdamse rechtbank oordeelde zonder zitting over de zaak. De Dienst Toeslagen vond dat het beroep niet-ontvankelijk was. Volgens de dienst had de vrouw geen belang meer bij een beslissing, omdat zij op 23 december 2024 een vaststellingsovereenkomst (een schikking) met de Staat had gesloten. Daarin ontving zij € 5.000 en verleende zij de Staat finale kwijting, waarmee zij afstand deed van verdere vorderingen. De vrouw stelde dat die schikking alleen over andere besluiten ging en haar bezwaar tegen het besluit van 21 augustus 2024 niet raakte. De rechtbank gaf de vrouw gelijk. In de schikking worden alleen de vier besluiten van 14 november 2022 genoemd, waarin de jaren 2010, 2011 en 2014 werden beoordeeld. Het besluit van 21 augustus 2024 komt er niet in voor, terwijl het bezwaar daartegen bij de Dienst Toeslagen al bekend was toen de schikking werd getekend. Had de dienst ook dat besluit willen afdoen, dan lag het voor de hand dat het in de overeenkomst was genoemd. Ook de bepaling over finale kwijting voor de 'integrale beoordeling' veranderde dat niet, omdat niet aannemelijk is dat daar dit besluit onder valt. De vrouw heeft dus nog belang bij haar beroep. Over de termijn was de rechtbank kort. De Dienst Toeslagen had de beslissing met zes weken verdaagd en niet beslist voor 27 december 2024. Na de ingebrekestelling waren ruim twee weken verstreken zonder besluit, dus het beroep is gegrond. Over de dwangsom wegens het te laat beslissen hoefde de rechtbank niets vast te stellen: de dienst had al een dwangsom van € 1.442 toegekend. Bijzonder is dat de rechtbank vanwege de zeer grote omvang van de hersteloperatie toeslagen een bijzonder geval aanneemt. Normaal moet de dienst binnen 60 weken na het verstrijken van de beslistermijn beslissen, en die 60 weken waren al lang voorbij. De rechtbank vond geen sterke prikkel nodig, want de oorzaak van de structurele overschrijding ligt volgens haar bij de wetgever, die een regeling met feitelijk onhaalbare termijnen heeft aanvaard, en niet bij de organisatie van de Dienst Toeslagen. Weigerachtigheid is dus niet gebleken. Ook is het belang van de vrouw niet zo groot dat een hogere dwangsom gerechtvaardigd is. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het niet tijdig nemen van een besluit. De Dienst Toeslagen moet binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog beslissen op het bezwaar. Doet de dienst dat niet, dan verbeurt hij een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Verder moet de dienst het betaalde griffierecht van € 54 vergoeden en de proceskosten van de vrouw betalen, vastgesteld op € 467.
Een beveiliger uit de regio Rotterdam ging na een bericht van zijn neef naar een voetbalclub, waar eerder een vechtpartij was uitgebroken na een beslissing van de scheidsrechter. Hij nam een ijzeren voorwerp mee dat op een vuurwapen leek, 'om anderen schrik te geven'. Op 24 november 2025 werd aangifte gedaan van bedreiging. De man werd als verdachte aangemerkt. De korpschef van de politie trok daarom op 31 augustus 2026 de toestemming in waarmee de beveiliger via zijn werkgever beveiligingswerk mocht doen. Volgens de korpschef passen zijn gedragingen niet bij iemand die moet waken voor de veiligheid van personen en goederen. De beveiliger maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing op bezwaar. Hij wilde voorlopig weer aan het werk kunnen. De voorzieningenrechter vond een spoedeisend belang aannemelijk. De man zat door het besluit zonder werk en liet onderbouwd zien dat het inkomen van zijn partner niet genoeg was voor de vaste lasten. Daarna keek de rechter naar de inhoud. Een beveiligingsorganisatie mag alleen mensen laten werken die bekwaam en betrouwbaar zijn, en de toestemming kan worden ingetrokken als daaraan getwijfeld wordt. De man ontkende dat hij het voorwerp had getoond. Dat verweer volgt de voorzieningenrechter niet. Op de vraag van de politie of hij het voorwerp aan de mensen in de kantine had laten zien, antwoordde hij: 'Ja, ik heb gepakt en gevraagd waar zijn ze'. Camerabeelden uit de kantine laten zien dat hij een voorwerp dat op een vuurwapen lijkt uit zijn tasje haalt en kort daarna terugstopt. De scheidsrechter verklaarde als getuige dat een hem onbekende man in de kleedkamer iets uit zijn tasje pakte dat op een vuurwapen leek. De stelling dat hij de situatie juist had gekalmeerd, door met de scheidsrechter te praten en daarna met zijn neef te vertrekken, wijst de rechter af. Door met zo'n voorwerp naar de club te gaan en het te tonen, dreef hij de zaak volgens de rechter op de spits. Dat hij na een kort gesprek weer wegging, maakt dit niet minder ernstig. De korpschef mocht daarom twijfelen aan zijn betrouwbaarheid en integriteit, mede omdat een beveiliger een voorbeeldfunctie heeft. De korpschef moet ook motiveren waarom intrekking in dit geval passend en noodzakelijk is. Zijn gemachtigde erkende op zitting dat uit het besluit niet blijkt dat alle belangen zijn meegewogen. Toch zegt de rechter dat daarmee niet zonder meer vaststaat dat het bezwaar een redelijke kans van slagen heeft. Zij verwacht dat de korpschef in de beslissing op bezwaar alsnog alle belangen afweegt en bekijkt of een lichtere maatregel volstaat. De belangen van de man wegen niet op tegen de ernst van het incident en het maatschappelijk belang van betrouwbare veiligheidszorg. Het gaat om zijn gemis aan werk, de negen maanden tussen het incident en het besluit, en de 25 jaar waarin hij zegt niet met de politie in aanraking te zijn geweest. De uitspraken die hij aanhaalde gaan volgens de rechter over andere situaties. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De intrekking van de toestemming voor beveiligingswerk blijft daarmee vooralsnog in stand. Er is geen proceskostenveroordeling, en tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Een beveiliger uit de regio Rotterdam mag voorlopig niet werken, omdat de politie haar toestemmingen voor beveiligingswerkzaamheden heeft ingetrokken. Zij wilde dat de rechter dat besluit tijdelijk buiten werking stelde, maar de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft haar verzoek afgewezen. De reden is niet dat het besluit juist zou zijn, maar dat zij haar spoedeisend belang niet heeft aangetoond. De korpschef van politie trok op 21 april 2026 de toestemmingen in op grond waarvan de vrouw beveiligingswerkzaamheden kon verrichten. Haar bezwaar daartegen verklaarde de korpschef op 6 augustus 2026 ongegrond. Daarop ging zij in beroep bij de rechtbank en vroeg zij tegelijk om een voorlopige voorziening. Dat is een spoedmaatregel waarmee de rechter een besluit tijdelijk kan schorsen of anderszins kan ingrijpen, in afwachting van de uitspraak in de beroepszaak. Zo'n voorziening wordt alleen getroffen als de zaak echt niet kan wachten. De vrouw voerde aan dat zij door het besluit direct in financiële nood verkeerde en haar rekeningen niet kon betalen. Als onderbouwing leverde zij twee schermafdrukken van het saldo van een bankrekening aan. De griffier van de rechtbank vond dat onvoldoende en vroeg haar op 11 september 2026 om de geldnood nader te onderbouwen. Zij moest een overzicht indienen van alle inkomsten, uitgaven en schulden van haar huishouden. Ook moest zij uitleggen hoe zij sinds de intrekking van de toestemmingen in haar levensonderhoud had voorzien. Op 23 september 2026 reageerde zij, maar opnieuw met alleen twee schermafdrukken van een banksaldo. De gestelde vragen liet zij onbeantwoord. Volgens de voorzieningenrechter blijkt uit die stukken niet van een acute financiële nood. Als die ontbreekt, neemt de rechter aan dat er geen spoedeisend belang is, en dan wordt er alleen daarom al geen voorlopige voorziening getroffen. Ook op andere wijze had de vrouw niet aannemelijk gemaakt dat haar zaak geen uitstel kon velen. Omdat het verzoek kennelijk ongegrond was, kon de voorzieningenrechter op grond van artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht zonder zitting uitspraak doen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. De vrouw hoeft de proceskosten niet te vergoeden. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De beroepszaak over de intrekking zelf loopt nog en is door deze uitspraak niet beslist.