Rechtbank wijst verzoek tot schorsing ouderlijk gezag af — RBROT:2026:10735
verzoek tot schorsing van het ouderlijk gezag en voorlopige voogdij
Eiser / verzoeker
Raad voor de Kinderbescherming, regio Rotterdam-Dordrecht (verzoekster)
Verweerder / gedaagde
de moeder en de vader (belanghebbenden)
Spoedverzoek van de Raad voor de Kinderbescherming om de ouders te schorsen in het gezag en een gecertificeerde instelling met de voorlopige voogdij te belasten, afgewezen.
- Raad wil met spoed dat de ouders worden geschorst in het gezag, zodat de dochter zonder hun betrokkenheid in het Erasmus MC kan worden opgenomen en beoordeeld
- Een behandelend arts verklaart juist dat de ouders zeer zorgzaam zijn en dat de dochter goed zelf kan aangeven wat zij wel en niet wil
- Yulius beoordeelt de dochter alsnog op 27 juli 2026, buiten aanwezigheid van de ouders, in het kader van een zorgmachtiging
- Rechtbank acht onvoldoende onderbouwd dat de bijna achttienjarige niet in staat is haar eigen belangen redelijk te beoordelen
- Eerdere rechtspraak wees al op een zorgmachtiging als passender kader dan gedwongen ziekenhuisopname; ook de psychiater zag geen grond voor een crisismaatregel
Samenvatting
Een meisje dat bijna achttien wordt, heeft ernstige gezondheidsproblemen en woont bij haar ouders, die het gezag over haar hebben. Ruim een jaar eerder was zij al eens onder toezicht gesteld, een maatregel die na een aantal maanden weer werd beëindigd. De Raad voor de Kinderbescherming vroeg de rechtbank nu met spoed om de ouders volledig te schorsen in de uitoefening van het gezag en de gecertificeerde instelling Jeugdbescherming west te belasten met de voorlopige voogdij, zodat het meisje zonder aanwezigheid of invloed van haar ouders kon worden opgenomen en beoordeeld in het Erasmus MC.
Volgens de Raad weigeren de ouders de gangbare, door richtlijnen voorgeschreven behandeling voor hun dochter en hanteren zij een zeer beschermende opvoedstijl. Zorginstelling Yulius slaagde er begin mei 2026 niet in om het meisje te spreken en te beoordelen, waardoor er lange tijd geen zicht op haar was. De ouders zouden bovendien bezoek van de behandelend psychiater weigeren en noodzakelijke medische zorg verhinderen. De Raad achtte het meisje op dat moment niet in staat om vanuit een redelijke waardering haar eigen belangen te behartigen, en vroeg de rechtbank om op het verzoek te beslissen zonder de ouders eerst te horen.
Daar stond een heel ander beeld tegenover. Een arts die het meisje kende, en die kort daarvoor, op 16 juli 2026, nog contact met haar had gehad, verklaarde dat de ouders juist zeer zorgzaam zijn en alles doen wat in hun vermogen ligt om haar gezondheid te ondersteunen. Volgens deze arts kan het meisje zelf goed aangeven wat zij wil: psychische hulp, maar geen gedwongen opname of behandeling. Op het moment van het spoedverzoek, 24 juli 2026, bevond het meisje zich bovendien niet in Nederland. De vader liet de Raad weten dat zij bereid was zich op maandag 27 juli te laten beoordelen door een deskundige van Yulius, en die afspraak vond ook daadwerkelijk plaats: een psychiater en psycholoog van Yulius spraken haar die dag, buiten aanwezigheid van haar ouders, in het kader van een beoordeling voor een zorgmachtiging. Het verslag daarvan zou binnen enkele dagen naar de officier van justitie gaan, met een zitting die nog drie tot vier weken op zich zou laten wachten.
De rechtbank wijst het verzoek van de Raad af. Zij vindt onvoldoende onderbouwd, ook gelet op de andersluidende verklaring van de arts, dat het bijna achttienjarige meisje niet in staat zou zijn haar eigen belangen redelijk te beoordelen; gezien haar leeftijd beslist zij in beginsel zelf over haar medische behandeling. Verder had de Raad ten tijde van het spoedverzoek weliswaar geen zicht op haar, maar dat zicht was er inmiddels wel dankzij het bezoek van de Yulius-behandelaren. De rechtbank wijst er bovendien op dat zij al eerder, in januari 2025, had geoordeeld dat een zorgmachtiging beter bij de situatie van het meisje past dan een gedwongen opname in een ziekenhuis. Voor de psychiater die haar op 27 juli zag, bestond kennelijk ook geen aanleiding voor een crisismaatregel. De Raad heeft naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende onderbouwd waarom een zo ingrijpende maatregel, die het meisje vlak voor haar achttiende verjaardag van haar ouders zou scheiden, wel nodig zou zijn terwijl voor een crisismaatregel geen grond wordt gezien.
De rechtbank wijst het verzoek van de Raad om de ouders in het gezag te schorsen en een voorlopige voogdij in te stellen af.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel Recht; Personen- En FamilierechtZaaknummer
C/10/723905 / FA RK 26-6077
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee meisjes van 13 en 8 jaar hebben al sinds augustus 2023 geen contact meer met hun vader. Ook tussen hun ouders is vanaf die maand helemaal geen contact meer geweest over de kinderen. De moeder vroeg de rechtbank Rotterdam daarom om haar alleen het gezag te geven en om de omgang tussen vader en dochters te stoppen. De vader liet verstek gaan: hij voerde geen verweer en kwam ook niet naar de zitting, hoewel hij daartoe behoorlijk was opgeroepen. De ouders zijn sinds februari 2020 gescheiden en hadden tot nu toe samen het gezag over hun dochters. Bij een beschikking van 6 juni 2023 was bepaald dat dit zo bleef en dat de vader zijn dochters in onderling overleg zou zien. Dat overleg kwam niet van de grond. De pogingen van de moeder om contact met de vader te krijgen mislukten, en na augustus 2023 viel het contact helemaal stil. De rechtbank vond daarom dat de omstandigheden sinds die beschikking waren gewijzigd, en dat is nodig om het gezamenlijk gezag te kunnen beëindigen. Daarna keek de rechtbank of er ook reden was om het gezamenlijk gezag daadwerkelijk te beëindigen. Volgens de rechter is dat het geval. De vader is niet betrokken bij het leven van zijn dochters en is voor de moeder onbereikbaar. Eerdere pogingen om samen een beslissing te nemen leverden veel stress op. Toen een van de meisjes met spoed moest worden geopereerd, stemde de vader er niet direct mee in, waardoor de operatie pas een paar dagen later kon plaatsvinden. Na de operatie liet hij niets van zich horen om te vragen hoe het met zijn dochter ging. Doordat hij niet meer weet wat er in het leven van de meisjes speelt, kan hij volgens de rechtbank ook niet aansluiten bij hun behoeften. Er is daardoor een onaanvaardbaar risico dat de meisjes klem of verloren raken tussen hun ouders, en het is niet te verwachten dat dit binnen afzienbare tijd verbetert. Omdat de moeder de kinderen alleen verzorgt en opvoedt, krijgt zij het gezag alleen. De moeder wilde ook dat de omgang tussen de vader en de meisjes werd ontzegd, voor onbepaalde tijd. De rechtbank benadrukt dat het voor de ontwikkeling van kinderen belangrijk is dat zij regelmatig contact hebben met beide ouders. Maar het contact is in het verleden steeds met grote tussenpozen verlopen en is daarna helemaal gestopt. Kinderen moeten kunnen rekenen op ouders die afspraken nakomen, anders ontstaan teleurstellingen die schadelijk zijn voor hun ontwikkeling. De rechtbank vindt omgang op dit moment in strijd met de zwaarwegende belangen van de kinderen. Zo wordt voorkomen dat de vader na jaren plotseling weer opduikt en omgang wil afdwingen, wat voor de meisjes verwarrend en stressvol zou zijn. De ontzegging geldt niet voor altijd. De rechtbank beperkt haar tot een jaar, korter dan de moeder vroeg. De oude omgangsregeling herleeft daarna niet vanzelf. Wil de vader dan structureel contact, dan moet hij zich tot de moeder wenden om strikte afspraken te maken. Dat kan volgens de rechtbank niet zonder hulpverlening, die moet bekijken wat er stap voor stap mogelijk is. Partijen kunnen daarvoor terecht bij het Wijkteam. De rechtbank beëindigt het gezamenlijk gezag en bepaalt dat het gezag over de twee meisjes voortaan alleen bij de moeder ligt. Dit wordt ingeschreven in het gezagsregister. De vader krijgt voor een jaar geen recht op omgang met zijn dochters. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat zij direct geldt, ook als er hoger beroep wordt ingesteld. Elke partij draagt de eigen proceskosten. Het meer of anders verzochte, waaronder de ontzegging van omgang voor onbepaalde tijd, wijst de rechtbank af.
Een vader uit de regio Rotterdam wilde het volledige saldo van de spaarrekening van zijn dochter opnemen. Het meisje is geboren in 2015 en zit in groep 7. Op die rekening stond € 10.644,91. De vader wilde het geld besteden aan een fiets, een laptop, de nieuwe inrichting van haar slaapkamer en de kosten van de orthodontist. Omdat het om het vermogen van een minderjarige gaat, kan hij daar niet vrij over beschikken en had hij toestemming van de kantonrechter nodig. Die toestemming kreeg hij maar voor een klein deel. De kantonrechter vond een fiets van € 1.200 en een laptop van € 269 in het belang van het kind en gaf daarvoor een machtiging. De opname van in totaal € 1.469 mag van de rekening, die is voorzien van een BEM-clausule. Dat is een bepaling die ervoor zorgt dat de bank alleen geld uitbetaalt als de rechter daar toestemming voor heeft gegeven. De kosten voor de nieuwe inrichting van de slaapkamer wees de rechter af. Het ging om spullen om de kamer te vernieuwen, niet om het inrichten van een kale kamer. Het meisje vertelde tijdens de mondelinge behandeling op 2 oktober 2026 dat zij de nieuwe spullen niet zelf had uitgekozen. De uitgave was bovendien hoog, meer dan € 4.000. De rechter vond het in het belang van het kind om dat bedrag nu niet uit te geven, zodat er spaargeld overblijft voor een toekomstige uitgave die zij zelf misschien liever wil. Ook kan haar smaak veranderen, en kan een kamer goedkoper worden ingericht, bijvoorbeeld met een bureau van Marktplaats. Een tweede reden speelt mee. Er komen forse kosten van een orthodontist aan. Die moeten uit het vermogen van het meisje worden betaald, voor zover de verzekering ze niet dekt, omdat de financiële situatie van de vader niet toelaat dat hij ze zelf betaalt. Zou de rechter ook de slaapkamer hebben toegewezen, dan was het hele vermogen in één keer op. Voor de orthodontist is nog geen offerte, omdat de eerste afspraak nog moet plaatsvinden. De vader kan na die afspraak met de offerte een nieuw machtigingsverzoek indienen, waarna de kantonrechter opnieuw beslist. De kantonrechter wees het verzoek toe voor een opname van € 1.469 en wees al het andere af.
Een man uit de regio Rotterdam kon de kinderalimentatie voor zijn twee kinderen niet meer opbrengen. Hij verloor zijn baan als docent, raakte deels arbeidsongeschikt en werd daarna ziek. Zijn schulden liepen op, hij kreeg een bewindvoerder en werd in maart 2025 toegelaten tot de schuldhulpverlening. Hij vroeg de rechtbank om de bijdrage te verlagen naar nul. De moeder van de kinderen wilde dat niet en vond dat het verzoek moest worden afgewezen. De ouders zijn sinds 2016 gescheiden. In hun ouderschapsplan spraken ze af dat de man € 383 per kind per maand zou betalen. Na jaarlijkse indexering was dat in 2025 € 516 per kind. Via een saneringskrediet werd op 9 september 2025 een achterstand van € 4.078,34 aan kinderbijdrage betaald, waarna de moeder finale kwijting verleende voor het restant. Dat de situatie van de man was veranderd, betwistte niemand. De rechtbank berekende daarom opnieuw wat hij kan en moet bijdragen, op basis van de behoefte van de kinderen en de draagkracht van beide ouders. De behoefte van de twee kinderen stelde de rechtbank vast op € 1.482 per maand. Het inkomen van de man bestaat uit een WIA-uitkering van € 44.400 bruto per jaar. Daar telt de rechtbank een restverdiencapaciteit bij op van € 2.818 bruto per maand, het bedrag dat een arbeidsdeskundige hem nog kan laten verdienen. De man zei dat hij door ziekte en behandelingen niet kon re-integreren, maar leverde daarover geen stukken aan. Dat was volgens de rechtbank te weinig tegenover het gemotiveerde verweer van de vrouw. Zijn draagkracht kwam daarmee uit op € 1.007 per maand, nadat de rechtbank rekening had gehouden met de aflossing van het saneringskrediet en de kosten van de bewindvoerder. De vrouw voerde aan dat de man ook zwarte inkomsten had uit een YouTube-kanaal, gitaarlessen en advertenties op Marktplaats, in totaal € 60.480. De man betwistte dat. De rechtbank liet dit buiten beschouwing, omdat de inkomsten uit zijn website verwaarloosbaar zijn en omdat al met een fictief loon wordt gerekend. De vrouw had haar berekening onderbouwd met twee uitgebreide stukken. Pas op de zitting vertelde haar advocaat, desgevraagd, dat een AI-tool die had gegenereerd. De rechtbank kon die informatie niet op waarde schatten, omdat niet duidelijk was welke opdrachten waren ingevoerd, of de cijfers op vaststaande feiten berustten en welke bronnen waren geraadpleegd. Het had volgens de rechtbank op de weg van de advocaat gelegen om de herkomst van de stukken vooraf te melden. De draagkracht van de vrouw bepaalde de rechtbank op € 1.318 per maand. Zij heeft ook een derde kind, uit haar huidige relatie, waarvoor zij een deel van de kosten moet dragen. Haar aandeel in de kosten van de drie kinderen samen is hoger dan wat ze kan betalen. Daarom wordt haar draagkracht naar verhouding over de kinderen verdeeld. Het kleine tekort van € 42 per maand legde de rechtbank bij de man, omdat hij daarvoor nog ruimte heeft. Zijn aandeel komt zo op € 683,88 per maand, afgerond € 342 per kind. De rechtbank wijst het verzoek om de bijdrage op nul te zetten af. Wel verlaagt ze de bijdrage van € 516 naar € 342 per maand per kind, met ingang van 9 september 2025. Vanaf 1 januari 2026 wordt dat bedrag ieder jaar geïndexeerd. De achterstand tot 9 september 2025 stelt de rechtbank vast op € 4.013,55 en daarvoor is de man verder niets meer verschuldigd. Heeft de vrouw sinds die datum meer ontvangen dan de man verschuldigd was, dan hoeft zij dat niet terug te betalen. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat elke partij de eigen kosten draagt.
Twee kinderen van zeven en negen jaar hebben al lange tijd geen contact met hun vader. Hun ouders zijn uit elkaar en liggen ernstig overhoop. De vader wilde eerst gezamenlijk gezag en onbegeleide omgang, maar trok tijdens de zitting zijn verzoek om gezag in en vroeg alleen nog om begeleide omgang. De rechtbank Rotterdam beslist daarover in een tussenbeschikking en houdt de zaak voor het overige aan. De zaak ligt al sinds een eerdere beschikking van 30 september 2025 bij de rechtbank. Toen vroeg de rechter de Raad voor de Kinderbescherming om bemoeienis te bieden via het traject Ouderschap in Overleg. De ouders namen daaraan deel, maar kwamen niet tot overeenstemming over gezag en omgang. De raad constateerde dat de verstandhouding tussen de ouders ernstig is verstoord, dat het vertrouwen ontbreekt en dat de communicatie niet constructief verloopt. De raad vreest dat de kinderen klem komen te zitten tussen hun ouders. De rechtbank ziet dat de kinderen last hebben van de situatie. De oudste ervaart spanning en angst rondom het contact met de vader en heeft paniekaanvallen en lichamelijke klachten gehad. De jongste is vrolijker, maar zegt zich rustig te voelen nu er geen contact is. De rechtbank kan niet vaststellen dat die problemen alleen met de vader samenhangen. Ook de manier waarop de moeder met de situatie omgaat lijkt een rol te spelen. Zij vindt het enerzijds belangrijk dat de kinderen hun vader kennen, maar zegt anderzijds dat zij hen niet meer zal dwingen en dat het initiatief bij de kinderen moet liggen. Daardoor blijft de situatie zonder contact feitelijk voortduren. Of de moeder de kinderen bewust tegen de vader opzet, kan de rechtbank niet vaststellen. Wel stelt de rechtbank vast dat zij er niet in is geslaagd ruimte te maken voor een nieuwe, positieve ervaring van de kinderen met hun vader. De rechtbank wijst op de zware taak die op de rechter rust om omgang tot stand te brengen, onder verwijzing naar een arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2014. Ook van de ouders wordt veel gevraagd: zij moeten zich tot het uiterste inspannen om contact met de andere ouder mogelijk te maken. Wachten tot de kinderen er zelf om vragen is niet genoeg, want zij zijn nog jong en kunnen een door hun ouders bepaald conflict niet zelf oplossen. De rechtbank ziet bovendien geen contra-indicatie voor contact: niets wijst erop dat de vader niet goed voor de kinderen kan zorgen of dat contact onveilig is. De raad zag contact in haar rapport van maart 2026 nog niet als optie, maar zei tijdens de zitting juist dat er nu een opening moet komen en dat begeleide omgang daarvoor een passende eerste stap is. Sinds dat rapport heeft de moeder volgens de rechtbank geen concrete stappen gezet richting contactherstel. Langer wachten verandert het negatieve beeld dat de kinderen van hun vader hebben niet. De rechtbank wil daarom dat er nu zorgvuldig begeleide stappen worden gezet. De moeder start eind oktober 2026 met de kinderen met systeemtherapie, maar de rechtbank leest in de stukken niet dat die therapie alleen over de omgang met de vader gaat. Dat opnieuw systeemgerichte begeleiding nodig wordt geacht, maakt volgens de rechtbank juist aannemelijk dat er in het gezin meer speelt. Beide trajecten kunnen naast elkaar lopen. Van de moeder verwacht de rechtbank dat zij de kinderen helpt het contact aan te gaan en hen daarin steunt. Het initiatief bij de kinderen leggen past volgens de rechtbank niet bij haar verantwoordelijkheid als ouder. Van de vader verwacht de rechtbank dat hij de aanwijzingen van de hulpverlening volgt, het tempo van de kinderen respecteert en hen niet onder druk zet. De rechtbank wijst het verzoek over het gezag af, omdat de vader dat tijdens de zitting introk. Over de omgangsregeling beslist zij nog niet definitief. Zij bepaalt dat de ouders verplicht deelnemen aan het hulpverleningstraject omgangsbegeleiding, waarvoor zij worden aangemeld via het routeringspunt van Jeugdbescherming Rotterdam Rijnmond. De ouders moeten hun telefoonnummer en e-mailadres binnen een week aan de rechtbank doorgeven. Het doel van het traject is dat de omgang tussen de vader en de kinderen wordt hersteld. De uitvoerende hulpverleningsinstantie levert een eindverslag aan. Is het traject niet of maar deels geslaagd, dan beoordeelt de raad binnen twee weken of een raadsonderzoek nodig is, en zo ja, dan rapporteert de raad binnen vier maanden. De rechtbank houdt de zaak pro forma aan tot 1 juli 2027, verklaart de beslissing tot zover uitvoerbaar bij voorraad en wijst het meer of anders verzochte af. Over de proceskosten beslist zij nog niet.