Rechtbank verklaart beroep campinghouder over toiletvergunning niet-ontvankelijk — RBROT:2026:10883
procesbelang bij beroep tegen tijdelijke omgevingsvergunning voor sanitair op een camping
Eiser / verzoeker
campinghouder
Verweerder / gedaagde
college van burgemeester en wethouders van Goeree-Overflakkee
Rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk omdat het procesbelang pas ter zitting is vervallen, en veroordeelt de gemeente niettemin in de proceskosten van € 907 en het griffierecht
- Gemeente verleent tijdens de beroepsprocedure alsnog een tijdelijke vergunning, maar met een kortere looptijd dan gevraagd
- Procesbelang vervalt doordat een later verleende omgevingsvergunning voor bestemmingswijziging het gebruik van de toiletten alsnog toestaat
- Procesbelang is pas ter zitting vervallen, omdat eiser pas toen kennis kon nemen van die bestemmingswijziging
- Ondanks de niet-ontvankelijkverklaring wordt de gemeente veroordeeld in de proceskosten, omdat het gebrek pas op het laatste moment is hersteld
- Proceskostenvergoeding beperkt tot de zittingsdeelname, omdat eerdere kosten al via het besluit van juli 2024 waren vergoed
Samenvatting
Een campinghouder die jarenlang procedeerde over een tijdelijke vergunning voor douches en toiletten in een landbouwschuur, krijgt van de rechtbank Rotterdam alsnog een proceskostenvergoeding, ook al wordt zijn beroep niet meer inhoudelijk beoordeeld. Zijn eigenlijke probleem was namelijk vlak voor de zitting al opgelost.
De campinghouder vroeg in april 2023 een omgevingsvergunning aan om voor een periode van twee jaar toiletten te mogen inrichten in een landbouwschuur op zijn terrein, in afwachting van de bouw van een definitief toiletgebouw. De gemeente Goeree-Overflakkee weigerde deze vergunning in juli 2023, en hield dat standpunt overeind in de beslissing op zijn bezwaar van februari 2024. De campinghouder stelde daarop beroep in bij de rechtbank.
Terwijl die procedure liep, kwam de gemeente terug op haar standpunt: in juli 2024 verleende zij alsnog een tijdelijke omgevingsvergunning voor het gebruik van de douches en toiletten, maar dan slechts tot 1 oktober 2024. De campinghouder trok zijn beroep niet in, omdat hij het niet eens was met deze korte looptijd. Ondertussen vroeg hij ook een omgevingsvergunning aan om de bestemming van zijn camping te wijzigen, zodat de landbouwschuur voortaan officieel als toiletgebouw zou mogen worden gebruikt en niet langer in strijd zou zijn met het bestemmingsplan.
Op de zitting bleek dat de campinghouder deze bestemmingswijziging vlak daarvoor daadwerkelijk had ontvangen. Beide partijen waren het erover eens dat hierdoor zijn belang bij een inhoudelijk oordeel over de tijdelijke vergunning was komen te vervallen: nu het gebruik van de toiletten niet meer in strijd was met het bestemmingsplan, had een uitspraak over de eerdere, tijdelijke vergunning voor hem geen praktisch nut meer. De rechtbank verklaarde het beroep dan ook niet-ontvankelijk, wat betekent dat zij niet meer inhoudelijk beoordeelde of de kortere looptijd van de tijdelijke vergunning terecht was.
Wel ontstond discussie over het moment waarop dit procesbelang precies was weggevallen. De gemeente vond dat dit al vóór de zitting het geval was, omdat zij in haar verweerschrift al had gemeld dat de bestemmingswijziging positief was beslist. De rechtbank volgde dat standpunt niet: de campinghouder had pas vlak vóór de zitting daadwerkelijk kennis kunnen nemen van de inhoud van dat besluit. Zolang hij de vergunning zelf niet had gezien, kon van hem niet worden verwacht dat hij zijn beroep introk. Het procesbelang is daarom volgens de rechtbank pas op de zitting zelf komen te vervallen.
Dit onderscheid is voor de campinghouder relevant, omdat het gevolgen heeft voor de proceskosten. Nu het gebrek (het ontbreken van een passende bestemming) pas op de valreep is hersteld en niet al voorafgaand aan de procedure duidelijk was, ziet de rechtbank aanleiding om de gemeente te veroordelen in de proceskosten die de campinghouder nog moest maken. Voor de eerdere fasen van de procedure, de bezwaarprocedure en het indienen van het beroepschrift, had hij overigens al een vergoeding gekregen via het besluit van juli 2024. Deze aanvullende proceskostenvergoeding ziet daarom alleen nog op de deelname van zijn gemachtigde aan de zitting, en bedraagt € 907.
De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk, bepaalde dat de gemeente het griffierecht van € 187 aan de campinghouder moet vergoeden en veroordeelde de gemeente tot betaling van € 907 aan proceskosten.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOBR:2025:2815, Rechtbank Oost-Brabant, 15-05-2025, C/01/413756 / KG ZA 25-129
Rechtbank Oost-Brabant · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2024:13242, Rechtbank Rotterdam, 16-12-2024, C/10/690116 / KG ZA 24-1134
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBOVE:2024:5687, Rechtbank Overijssel, 30-10-2024, C/08/305714/HA ZA 23 - 432
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBZWB:2024:3575, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 10-04-2024, C/02/412663 / HA ZA 23-424
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROT 24/2894
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. T.M.J. Smits
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.