Gevelbouwer Bijlbouw moet Niemann € 99.663 betalen: Qualanod-kwaliteit van gevelprofielen nooit afgesproken — RBROT:2026:12482
betaling van facturen voor geanodiseerde aluminium gevelprofielen en non-conformiteit
Eiser / verzoeker
Manfred J.C. Niemann Nederland B.V.
Verweerder / gedaagde
Bijlbouw B.V.
Bijlbouw moet Niemann vijf facturen van samen € 99.662,93 met handelsrente betalen; de tegenvorderingen van Bijlbouw worden afgewezen en zij betaalt € 8.582,37 aan proceskosten
- Betaling aan een derde zonder instemming van de schuldeiser vermindert de schuld aan die schuldeiser niet
- Opschorting faalt omdat Bijlbouw geen nakoming verlangt en zich in feite blijvend van haar betalingsplicht wil bevrijden
- Boetebeding in de inkoopvoorwaarden geldt alleen bij te late levering, niet bij gestelde kwaliteitsgebreken
- Partijen zijn niet overeengekomen dat de anodiseerlaag aan de Qualanod-eisen voldoet; alleen gestandaardiseerde kleur, voorbewerking en dikte waren bedongen
- Alle vijf facturen van samen € 99.662,93 toegewezen en alle tegenvorderingen afgewezen
Samenvatting
De twee torens van het vastgoedproject Octagon in de binnenstad van Leiden kregen een gevel van geanodiseerd aluminium: aluminium met een elektrochemisch aangebrachte beschermlaag tegen corrosie. Gevelbouwer Bijlbouw uit Alblasserdam bestelde in november 2022 voor dat project 1.000 kamprofielen in de kleur lichtbrons bij aluminiumhandelaar Manfred J.C. Niemann Nederland, met wie het al 25 jaar samenwerkte, voor € 172.000 exclusief btw. Normaal liet Bijlbouw het anodiseren apart doen door Alumet, een bedrijf met het Qualanod-keurmerk. Dit keer liet Niemann de profielen produceren én anodiseren door een Turkse fabriek die dat keurmerk niet had. Niemann had dat telefonisch uitdrukkelijk gezegd, en Bijlbouw ging akkoord, wat een lagere prijs opleverde. Na een test door de fabriek gaf Niemann twintig jaar garantie.
In de zomer van 2023, toen de profielen al werden gemonteerd, vroeg hoofdaannemer Van Eesteren aan Bijlbouw om te bevestigen dat de profielen aan de Qualanod-eisen voldeden. Bijlbouw wilde dat in het garantiecertificaat zien, maar Niemann herhaalde dat de fabriek niet gecertificeerd was. Bijlbouw nam de laatste leveringen in ontvangst, monteerde ze, schakelde een gevelexpert in en liet de laatste factuur van € 52.044,64 onbetaald. Ook vier facturen uit twee andere leveringen bleven open. Niemann stapte naar de rechtbank Rotterdam en eiste in totaal € 99.662,93. Bijlbouw eiste op haar beurt een boete van € 20.819,32, € 17.265,77 schadevergoeding en verklaringen dat Niemann tekort was geschoten en zekerheid moest stellen voor toekomstige schade.
De rechtbank wees alle verweren van Bijlbouw af. Een bedrag van € 11.951,30 dat Bijlbouw uit eigen beweging aan een coatingbedrijf had betaald voor werk dat Niemann verschuldigd was, mocht zij niet aftrekken, omdat Niemann daar nooit toestemming voor had gegeven. Opschorten van betaling kon niet, omdat dat alleen bedoeld is om nakoming af te dwingen. Bijlbouw vroeg Niemann helemaal niet om nieuwe profielen en gaf zelf toe dat ze dat niet van plan was: zij wilde zich in feite blijvend van haar betalingsplicht bevrijden. De boete uit haar eigen inkoopvoorwaarden geldt alleen bij te late levering, en daarvan was geen sprake. Volledige vergoeding van advocaatkosten komt alleen bij misbruik van procesrecht in beeld.
De kern was of partijen hadden afgesproken dat de profielen aan de Qualanod-eisen moesten voldoen. Volgens de rechtbank niet. Bijlbouw wist dat de fabriek niet gecertificeerd was, merkte zelf op dat die standaard maar tien jaar garantie gaf, en vroeg pas om een Qualanod-vermelding nadat Van Eesteren daarom had gevraagd. Bijlbouw, met meer dan zestig jaar ervaring in gevelsystemen, had niet bedongen dat de fabriek bepaalde tests moest uitvoeren of uitslagen moest overleggen, en kon op de zitting niet uitleggen wat de codes in haar bestelling betekenden. Uit die codes volgde volgens de rechtbank alleen dat een gestandaardiseerde kleur, voorbewerking en laagdikte van 25 micrometer was gewenst, en niet gebleken is dat de profielen daaraan niet voldoen. Dat Bijlbouw tegenover haar opdrachtgever de kwaliteit niet kan aantonen, kan zij Niemann niet tegenwerpen. Blijkt de anodiseerlaag later toch tekort te schieten, dan kan Bijlbouw zich op de garantie beroepen; de kwaliteit is volgens de expert pas na ongeveer zeven jaar te beoordelen.
De rechtbank veroordeelde Bijlbouw om alle vijf facturen te betalen, samen € 99.662,93, met wettelijke handelsrente vanaf eind 2023 of begin 2024. Alle tegenvorderingen van Bijlbouw wees zij af. Bijlbouw moet daarnaast € 7.292,37 en € 1.290 aan proceskosten betalen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:6499, Rechtbank Rotterdam, 04-06-2025, C/10/689998 / HA ZA 24-1050
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOBR:2024:5537, Rechtbank Oost-Brabant, 20-11-2024, C/01/406370 / HA ZA 24-437
Rechtbank Oost-Brabant · Civiel Recht
ECLI:NL:RBLIM:2024:8284, Rechtbank Limburg, 13-11-2024, 11072158 \ CV EXPL 24-2116
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2024:3307, Rechtbank Gelderland, 29-05-2024, 413336
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/10/689998 / HA ZA 24-1050
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M. de Geus
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man die al eerder een rechter had willen wraken, probeerde nu ook de drie rechters te wraken die dat eerste wrakingsverzoek hadden behandeld. Daarmee kwam hij te laat. Wraking is bedoeld om te voorkomen dat een rechter zich nog langer met een zaak bemoeit, en dat kan niet meer als die rechter al een einduitspraak heeft gedaan. Het gaat om een verzoek dat verzoeker op 6 november 2026 bij de rechtbank Rotterdam indiende. Het richtte zich tegen mr. drs. J. van den Bos, mr. J.F. Koekebakker en mr. C. Sikkel. Zij vormden de meervoudige wrakingskamer die eerder had beslist op zijn wrakingsverzoek tegen een andere rechter, mr. M.P. van Eeden-van Harskamp. Die rechter behandelde een civielrechtelijke zaak tussen verzoeker en een derde. De nu aangezochte wrakingskamer kreeg toegang tot het dossier van die eerdere wrakingsprocedure. De rechtbank wijst erop dat de eerdere wrakingskamer op 15 oktober 2026 uitspraak had gedaan. Die beslissing was een eindbeslissing, waarmee de behandeling van het wrakingsverzoek tegen mr. Van Eeden-van Harskamp was afgerond. Het nieuwe verzoek is pas drie weken later, op 6 november 2026, ontvangen. Op dat moment behandelden de drie rechters de eerdere wrakingsprocedure dus niet meer. Daarom is het verzoek kennelijk niet-ontvankelijk en is het zonder behandeling ter zitting afgedaan, op grond van artikel 39, lid 3, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De wrakingskamer begrijpt dat verzoeker er last van heeft dat de rechtbank de uitspraak in zijn civiele zaak blijkbaar te laat heeft verzonden. Daar kan een wrakingskamer volgens de rechtbank niets aan veranderen, omdat zij niet over uitspraken kan beslissen die al zijn gedaan. Verzoeker kan over de late verzending wel een klacht indienen bij de rechtbank. De wrakingskamer verklaart verzoeker niet-ontvankelijk in zijn wrakingsverzoek. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.