Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBROT:2026:12499Civiel Recht

Vervoerder Cabooter aansprakelijk voor verdwenen zonnepanelen, openstaande facturen grotendeels verrekend — RBROT:2026:12499

aansprakelijkheid vervoerder voor verdwenen lading en verrekening met openstaande facturen

Eiser / verzoeker

Cabooter Logistics

VS

Verweerder / gedaagde

opdrachtgever met opslagfaciliteit voor zonnepanelen

Opdrachtgever moet Cabooter na verrekening met € 66.742 schade nog € 11.343,74 plus rente en € 888,44 incassokosten betalen; Cabooter betaalt € 7.627 proceskosten in conventie, de opdrachtgever € 2.124 in reconventie

  • Opdrachtgever slaagt in bewijs dat 26 pallets zonnepanelen in de vrachtwagen met het door Cabooter opgegeven kenteken zijn geladen
  • Cabooter schiet tekort in de resultaatsverplichting van een vervoerder om de lading op de bestemming af te leveren
  • Schade van € 108.558 beperkt tot € 3,40 per kilogram, dus € 66.742 bij 19.630 kilo
  • Opschorting en verrekening pas toegestaan vanaf het ontstaan van de schadevordering; resterende vordering van Cabooter € 11.343,74
  • Partijen worden elk in een deel van de proceskosten veroordeeld

Samenvatting

Op 15 juni 2023 meldde zich een vrachtwagen bij de opslagloods van een opdrachtgever van Cabooter Logistics, een vervoersbedrijf uit Venlo. De chauffeur kwam 26 pallets zonnepanelen ophalen; het kenteken had Cabooter zelf eerder die dag doorgegeven. Hij weigerde vooraf de vrachtbrief te tekenen, liet de lading door twee zzp'ers inladen en vertrok daarna zonder handtekening. De zonnepanelen kwamen nooit op hun bestemming aan. In een e-mail van die dag liet Cabooter nog weten de chauffeur te proberen te bereiken en terug te sturen.

Cabooter had nog € 78.057,10 tegoed van de opdrachtgever voor uitgevoerde ritten, maar die weigerde te betalen en wilde het bedrag verrekenen met de schade door de verdwenen lading. Cabooter stapte naar de rechtbank Rotterdam en eiste betaling. De opdrachtgever vorderde op haar beurt schadevergoeding. In een tussenvonnis van juni 2025 oordeelde de rechtbank al dat het om vervoersovereenkomsten ging, dat Cabooter als vervoerder moest instaan voor aflevering op de bestemming, dat er geen opzet of bewuste roekeloosheid was en dat verrekening niet contractueel was uitgesloten. De opdrachtgever moest wel bewijzen dat de 26 pallets zonnepanelen echt in de vrachtwagen met het door Cabooter opgegeven kenteken waren geladen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Daarvoor werden in december 2025 twee getuigen gehoord. Een magazijnmedewerker vertelde in detail hoe zij de chauffeur ontving, het kenteken controleerde, hem naar het laaddock liet gaan en van de zzp'ers hoorde dat de lading was ingeladen en de chauffeur weg was. In de loods stonden in die periode alleen zonnepanelen, allemaal op pallets. Een tweede getuige bevestigde dat hij die middag over de vertrokken chauffeur werd gebeld. Cabooter wees erop dat geen van beide getuigen het laden zelf had gezien en dat de zzp'ers niet meer te vinden waren, maar zag zelf af van het horen van eigen getuigen.

De rechtbank vond het bewijs geleverd. De gedetailleerde verklaring van de magazijnmedewerker, gesteund door de tweede getuige, de vrachtbrief en de e-mails van 15 juni 2023, maakte voldoende aannemelijk dat de 26 pallets zonnepanelen in de vrachtwagen waren geladen. Daarmee schoot Cabooter tekort als vervoerder. De zonnepanelen waren € 108.558 waard, maar de wettelijke aansprakelijkheid van een vervoerder is beperkt tot € 3,40 per kilogram. Bij een gewicht van 19.630 kilo kwam de schade daardoor uit op € 66.742.

De opdrachtgever mocht dat bedrag verrekenen met de openstaande facturen van Cabooter, maar pas vanaf 15 juni 2023 en tot dat bedrag. Over drie facturen die al eerder vervallen waren, liep tot die datum € 28,64 rente op. Na verrekening bleven alle facturen tot en met begin juli 2023 onbetaald weg, en hield Cabooter nog een vordering van € 11.343,74 over. De tegenvorderingen van de opdrachtgever wees de rechtbank af, omdat na verrekening niets meer resteerde.

De rechtbank veroordeelde de opdrachtgever om Cabooter € 11.343,74 te betalen, met wettelijke handelsrente vanaf augustus en september 2023, en € 888,44 aan buitengerechtelijke kosten. Omdat Cabooter in haar eigen zaak grotendeels ongelijk kreeg, moet zij de proceskosten van de opdrachtgever van € 7.627 betalen. De opdrachtgever moet op haar beurt € 2.124 aan proceskosten voor de tegenvordering aan Cabooter betalen, omdat die vordering onnodig was ingesteld.

Betrokken advocaten

mr. K.H.L. van Waasbergen

eiser

HerikLegal N.V., ROTTERDAM

52 uitspraken
mr. W. Wajer

eiser

HerikLegal N.V., ROTTERDAM

3 uitspraken
mr. G. Janssen

gedaagde

Janssen Advocatuur, 'S-GRAVENHAGE

126 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

C/10/668639 HA ZA 23-980

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank wijst wraking van drie wrakingsrechters af: verzoek kwam na de eindbeslissing

Een man die al eerder een rechter had willen wraken, probeerde nu ook de drie rechters te wraken die dat eerste wrakingsverzoek hadden behandeld. Daarmee kwam hij te laat. Wraking is bedoeld om te voorkomen dat een rechter zich nog langer met een zaak bemoeit, en dat kan niet meer als die rechter al een einduitspraak heeft gedaan. Het gaat om een verzoek dat verzoeker op 6 november 2026 bij de rechtbank Rotterdam indiende. Het richtte zich tegen mr. drs. J. van den Bos, mr. J.F. Koekebakker en mr. C. Sikkel. Zij vormden de meervoudige wrakingskamer die eerder had beslist op zijn wrakingsverzoek tegen een andere rechter, mr. M.P. van Eeden-van Harskamp. Die rechter behandelde een civielrechtelijke zaak tussen verzoeker en een derde. De nu aangezochte wrakingskamer kreeg toegang tot het dossier van die eerdere wrakingsprocedure. De rechtbank wijst erop dat de eerdere wrakingskamer op 15 oktober 2026 uitspraak had gedaan. Die beslissing was een eindbeslissing, waarmee de behandeling van het wrakingsverzoek tegen mr. Van Eeden-van Harskamp was afgerond. Het nieuwe verzoek is pas drie weken later, op 6 november 2026, ontvangen. Op dat moment behandelden de drie rechters de eerdere wrakingsprocedure dus niet meer. Daarom is het verzoek kennelijk niet-ontvankelijk en is het zonder behandeling ter zitting afgedaan, op grond van artikel 39, lid 3, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De wrakingskamer begrijpt dat verzoeker er last van heeft dat de rechtbank de uitspraak in zijn civiele zaak blijkbaar te laat heeft verzonden. Daar kan een wrakingskamer volgens de rechtbank niets aan veranderen, omdat zij niet over uitspraken kan beslissen die al zijn gedaan. Verzoeker kan over de late verzending wel een klacht indienen bij de rechtbank. De wrakingskamer verklaart verzoeker niet-ontvankelijk in zijn wrakingsverzoek. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht
RBROT:2026:16095
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht
RBROT:2026:16144
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht
Rechtbank wijst factuur van € 32.431 voor schoonmaak scheepstank af: toezegging om te betalen niet bewezen

Een binnenvaartschip, de Oostzee, liet in 2021 en in 2024 zijn tanks reinigen door Martens Havenontvangstinstallatie Vlissingen. Martens heeft de werkzaamheden nooit betaald gekregen. Het bedrijf stuurde een rekening naar de huidige eigenaar van het schip, een BV uit Vlaardingen, en spande een procedure bij de rechtbank Rotterdam aan. De eigenaar betwistte dat zij kon worden aangesproken en stelde daarnaast zelf schade te hebben geleden, omdat bij de reiniging in 2024 brandstof verloren zou zijn gegaan. In een eerder tussenvonnis van 8 april 2026 had de rechtbank de zaak al voor een groot deel beslist. De rekening voor het werk uit 2024, ruim € 39.000, lag voor toewijzing gereed. De tegeneis van de eigenaar over de verloren brandstof lag voor afwijzing gereed. Over het werk uit 2021 was nog niets beslist. Daarvoor eiste Martens € 32.431,63, maar de eigenaar had die opdracht niet zelf gegeven. Martens stelde daarom dat een vertegenwoordiger van de eigenaar, de financieel directeur van het concern waartoe de BV behoort, had toegezegd de rekening te zullen betalen. De rechtbank droeg Martens op dat te bewijzen. Martens liet drie getuigen horen. Zij vertelden over gesprekken in november 2024 en april 2025 op het kantoor in Vlaardingen. Volgens hen zei de financieel directeur dat de rekening zou worden betaald als de verzekeraar het geld had uitgekeerd, en wilde hij dat samen laten gaan met een aanbod om ook de andere tanks te reinigen. Berichten waarin hij dat zou hebben bevestigd, waren automatisch verwijderd. De directeur zelf verklaarde als getuige van de eigenaar dat hij niets had toegezegd. Het geld was volgens hem nooit binnengekomen, omdat de verzekeraar het had verrekend met andere facturen. De BV waar het om ging was een lege vennootschap die zonder geld niet kon betalen. De rechtbank vond dat Martens niet in de bewijsopdracht is geslaagd. De verklaringen van de getuigen gingen niet verder dan wat zij eerder schriftelijk hadden verklaard. Geen van hen verklaarde met zekerheid dat de directeur namens de eigenaar had toegezegd te betalen, en een van hen wist niet eens welke BV hij bedoelde. Er was dus niets wezenlijks veranderd ten opzichte van de situatie voor de bewijslevering. Zonder vaststaande toezegging ontbreekt ook de grondslag voor betaling op basis van een betalingsafspraak. De rechtbank wijst de vordering van € 32.431,63 voor het werk uit 2021 daarom af. De eigenaar moet wel de rekening van € 39.146,46 voor het werk uit 2024 betalen, met wettelijke rente vanaf 26 juni 2025. De tegeneis van de eigenaar wordt afgewezen. De eigenaar betaalt daarnaast € 7.859,88 aan proces- en beslagkosten, omdat zij al in het tussenvonnis grotendeels in het ongelijk was gesteld. De kosten van de getuigenverhoren over het werk uit 2021 zijn daarbij niet meegeteld. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht
Rechtbank onbevoegd in zaak over drie Bali-bungalows: koper geen consument

Een Belgische belegger kocht in november 2024 drie nog te bouwen bungalows in een project op West-Bali, bij een bedrijf dat in Nederland is gevestigd. De bungalows moesten uiterlijk op 14 november 2025 sleutelklaar worden opgeleverd. Dat gebeurde niet. De koper had inmiddels € 279.000 aanbetaald op de Nederlandse zakelijke bankrekening van de verkoper. Na een ingebrekestelling op 18 mei 2026 ontbond hij de overeenkomst op 27 mei 2026 per deurwaardersexploot. Hij vorderde bij de rechtbank Rotterdam € 317.013,35, bestaande uit de aanbetaling en een contractuele boete van 10 procent, plus rente en beslagkosten. De verkoper stelde dat de Rotterdamse rechter niet bevoegd is. Hij wees op een bepaling in de overeenkomst: geschillen worden voorgelegd aan de rechter in het arrondissement waar de onroerende zaak ligt, en dat is in Indonesië. De koper stelde dat hij als consument handelde. Voor consumenten geldt in de Europese bevoegdheidsregels (Brussel I bis) een beschermende regeling. Daarin kan een consument zijn wederpartij dagvaarden bij de rechter van zijn eigen woonplaats of van de woonplaats van de wederpartij. Een forumkeuze die vóór het ontstaan van het geschil is gemaakt, wordt dan opzijgeschoven als de consument daardoor slechter af is. De rechtbank stelde vast dat de beschermende regeling alleen geldt voor iemand die een overeenkomst sluit los van enige bedrijfs- of beroepsmatige doelstelling, uitsluitend om aan eigen particuliere behoeften te voldoen. Dat het niet-beroepsmatige aspect zwaarder weegt, is niet voldoende: het beroepsmatige gebruik moet zo marginaal zijn dat het in de globale context onbetekenend is. Dat de koper de bungalows als privébelegging kocht en geen belegger van beroep is, bleef onbetwist. Voor zijn koopbeslissing was echter van belang of de bungalows geschikt gemaakt konden worden voor verhuur, om zijn vermogen verder op te bouwen. De rechtbank woog daarnaast mee dat het om drie identieke bungalows op één bungalowpark gaat, op grote afstand van België. Voor zover de koper ze mede voor eigen gebruik kocht, ligt het volgens de rechtbank voor de hand dat hij hooguit één bungalow nu en dan zelf met familie zou bewonen. Daarom oordeelde de rechtbank dat de koper niet als consument handelde. De forumkeuze voor Indonesië bleef daarmee overeind. Omdat Indonesië geen lidstaat is, ging de rechtbank niet na of die keuze op grond van de Europese regels geldig is, maar toetste zij haar aan artikel 8 Rv. Dat artikel bepaalt dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht heeft als partijen bij overeenkomst een buitenlandse rechter bij uitsluiting hebben aangewezen. De rechtbank verklaarde zich onbevoegd kennis te nemen van de vorderingen. De koper moet de proceskosten van de verkoper betalen, begroot op € 3.645, vermeerderd met € 98 plus betekeningskosten als het vonnis wordt betekend. De voorwaardelijke vordering van de verkoper om de koper niet-ontvankelijk te verklaren, kwam niet meer aan de orde. De kosten van dat incident werden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht