Geen vijfde woning in buitengebied Voorne aan Zee: rechter steunt weigering omgevingsvergunning — RBROT:2026:12560
weigering omgevingsvergunning buitenplanse omgevingsplanactiviteit voor extra woning in buitengebied
Eiser / verzoeker
eiser (aanvrager omgevingsvergunning)
Verweerder / gedaagde
college van burgemeester en wethouders van Voorne aan Zee
Het beroep tegen de weigering van de omgevingsvergunning voor een levensloopbestendige woning is ongegrond en het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen.
- Bij een buitenplanse omgevingsplanactiviteit heeft het college beleidsruimte; de rechter toetst alleen of het in redelijkheid kon oordelen dat het plan niet past bij een evenwichtige toedeling van functies aan locaties.
- Het college mocht wijzen op restrictief provinciaal en gemeentelijk beleid voor woningbouw in het buitengebied.
- Ongebruikte woningruimte in een ander bouwvlak hoeft niet naar het bouwvlak van eiser te worden overgeheveld.
- Uitgegeven huisnummers voor een mogelijke mantelzorgwoning en een schuur maken geen gelijk geval met een vergunningaanvraag voor een woning.
- Zonder onrechtmatig besluit komt de rechtbank niet toe aan het verzoek om schadevergoeding.
Samenvatting
Een man wilde op een perceel in het buitengebied van de gemeente Voorne aan Zee een levensloopbestendige woning bouwen, een huis dat geschikt is om er tot op hoge leeftijd te blijven wonen. Het probleem: volgens de regels die voor die plek gelden, mogen er in het betreffende bouwvlak maximaal vier woningen staan, en die vier staan er al. Het college van burgemeester en wethouders wees zijn aanvraag voor een omgevingsvergunning daarom op 21 mei 2024 af, en bleef daar op 12 juni 2025 na zijn bezwaar bij.
Sinds de invoering van de Omgevingswet op 1 januari 2024 heeft elke gemeente een omgevingsplan, waarin de oude bestemmingsplannen voorlopig zijn opgenomen. Voor dit perceel geldt nog het bestemmingsplan Buitengebied, met de bestemming Wonen en een maximum van vier wooneenheden. Vast stond dat het bouwplan daarmee in strijd was. De gemeente kan in zo'n geval toch een vergunning verlenen, maar alleen als het plan past bij een evenwichtige toedeling van functies aan locaties, het begrip waarmee de Omgevingswet een goede ruimtelijke ordening aanduidt. Het college heeft daarbij beleidsruimte, en de rechter toetst alleen of het college in redelijkheid tot zijn besluit kon komen.
De man voerde aan dat zijn plan niet in strijd was met het provinciale beleid en dat elke uitbreiding van het aantal woningen in tijden van woningnood zou moeten worden omarmd. Verder vond hij dat het college had moeten onderzoeken of een ongebruikte bouwmogelijkheid in een ander bouwvlak, waar vijf woningen zijn toegestaan maar er vier staan, naar zijn bouwvlak kon worden overgeheveld. Het bestemmingsplan zou volgens hem destijds bovendien per vergissing verkeerd zijn vastgesteld. Ten slotte beriep hij zich op het gelijkheidsbeginsel, omdat bij twee andere adressen in de buurt wel extra huisnummers waren uitgegeven.
De rechtbank Rotterdam gaf het college gelijk. Het college kon wijzen op de omgevingsvisie van de provincie Zuid-Holland, die woningbouw vooral binnen bestaand stads- en dorpsgebied wil, en op het gemeentelijk beleid dat terughoudend is met woningbouw in het buitengebied en het open landschap wil beschermen. Het perceel ligt minstens een kilometer van de bebouwde kom, en dus niet in of aan de rand van een dorp. De man had zijn stelling over het provinciale beleid niet onderbouwd, en zijn mening dat extra woningen altijd welkom moeten zijn, neemt de beleidsruimte van het college niet weg.
Ook het overhevelen van bouwruimte uit een ander bouwvlak hoefde het college niet te overwegen. Dat elders een woning minder is gebouwd dan mag, rechtvaardigt niet dat die ruimte naar dit bouwvlak gaat, en het zou de eigenaar van dat andere perceel kunnen benadelen. Van een vergissing bij het vaststellen van het bestemmingsplan bleek niets, en dat plan staat bovendien vast. Het beroep op gelijke behandeling faalde ook: bij het ene adres ging het mogelijk om een vergunningsvrije mantelzorgwoning zonder omgevingsvergunning, bij het andere om een schuur met een industriële functie bij een agrarisch bedrijf. Een huisnummer betekent nog geen bouwvergunning voor een woning.
De man klaagde nog dat hij het verweerschrift in de bezwaarfase pas na de hoorzitting had ontvangen, maar hij had niet uitgelegd welk gevolg dat moest hebben, en van nadeel bleek niet. Omdat het besluit niet onrechtmatig was, kwam de rechtbank ook niet toe aan zijn verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en wees het verzoek om schadevergoeding af. De man krijgt het griffierecht niet terug en geen vergoeding van zijn proceskosten.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2026:10774, Rechtbank Rotterdam, 02-09-2026, ROT 26/1193
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2026:7440, Rechtbank Rotterdam, 04-06-2026, ROT 26/3788
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBROT:2026:7469, Rechtbank Rotterdam, 01-06-2026, ROT 23/3737 V
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2026:7704, Rechtbank Rotterdam, 22-05-2026, ROT 26/3326
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
ROT 25/5709
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. C. Vogtschmidt
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.