Rechtbank: Nationale-Nederlanden c.s. moeten Intents Festival dekken voor kosten van wateroverlast — RBROT:2026:12599
dekking evenementenverzekering voor wateroverlast op festivalterrein
Eiser / verzoeker
Intents Events B.V.
Verweerder / gedaagde
Nationale-Nederlanden Schadeverzekering Maatschappij N.V., HDI Global Specialty SE, Achmea Schadeverzekeringen N.V., Liberty Mutual Insurance Europe SE en Hiscox SA
Tussenvonnis: rechtbank oordeelt dat de verzekeraars dekking moeten bieden voor watermanagement en campingtickets, en laat Intents de vordering voor gemiste inkomsten nader onderbouwen bij akte op 21 oktober 2026
- Ondergelopen festivalterrein valt onder 'alle andere mogelijke weersinvloeden' die de veiligheid van bezoekers bedreigen, niet alleen de regen zelf
- Betrokkenheid en instemming van de expert van verzekeraars voldoet aan de eis van gezamenlijke, vastgelegde besluitvorming; een formeel overheidsbesluit is niet nodig
- Opeenvolgende regenbuien gelden als één gebeurtenis direct voor het evenement
- Uitsluiting voor organisatorische problemen faalt: twintig jaar zonder wateroverlast, geen wezenlijk hogere grondwaterstand en uitzonderlijke neerslag
- Inkomstenderving is ook gedekt als het festival in beperkte vorm doorgaat, maar alleen netto; Intents moet besparingen nader onderbouwen
Samenvatting
Het dancefestival Intents in Den Donk dreigde eind mei 2024 letterlijk te verzuipen. Vanaf 24 mei regende het hevig, grote delen van de camping kwamen onder water te staan en op het parkeer- en festivalterrein ontstonden plassen van zo'n 20 centimeter diep. De organisator, Intents Events, legde rijplaten, zette pompen in, groef sleuven, huurde verder weg gelegen parkeerterreinen met pendelbussen en vroeg campinggasten hun ticket in te leveren. In totaal 2.101 bezoekers deden dat tegen vergoeding. Het festival ging van 31 mei tot en met 2 juni 2024 volgens planning door.
Intents had een evenementenverzekering afgesloten bij een groep verzekeraars, met Nationale-Nederlanden als grootste deelnemer en verder HDI, Achmea, Liberty Mutual en Hiscox. Extreem weer was meeverzekerd. Toch weigerden de verzekeraars in december 2024 te betalen. Intents stapte naar de rechtbank Rotterdam en vorderde € 801.706,45 voor het watermanagement, € 481.516,48 voor de vergoede campingtickets en € 226.492,71 aan gemiste inkomsten, telkens naar rato van ieders aandeel in de polis.
De verzekeraars voerden onder meer aan dat niet de regen zelf gevaarlijk was, maar het water dat niet kon wegstromen, en dat er geen formeel besluit van overheid of hulpdiensten lag. De rechtbank veegt die bezwaren van tafel. De polis dekt slecht weer en alle andere weersinvloeden waardoor de veiligheid van bezoekers niet meer gegarandeerd is, en een ondergelopen camping valt daar volgens de rechtbank onmiskenbaar onder. De eigen expert van de verzekeraars stelde op 28 mei 2024 vast dat nooduitgangen en wegen onbegaanbaar waren, dat er gevaar van onderkoeling bestond en dat de overheid dreigde de vergunning in te trekken. Diezelfde expert was bij het overleg over de maatregelen betrokken en stemde ermee in. Dat volstaat voor de eis van gezamenlijke besluitvorming. De opeenvolgende regenbuien gelden samen als één gebeurtenis die tot vlak voor het festival duurde.
Ook het beroep op de uitsluiting voor organisatorische problemen faalt. Volgens de verzekeraars had Intents vooraf maatregelen moeten nemen tegen de hoge grondwaterstand en lag het terrein in het laagste deel van het stroomgebied van de Voorste Stroom. De rechtbank noemt die kaart misleidend, omdat het festivalterrein juist hoger ligt. Intents organiseert het festival al twintig jaar op die plek zonder vergelijkbare problemen, de grondwaterstand in mei 2024 was niet wezenlijk hoger dan in eerdere jaren, en met regen die statistisch ongeveer twee keer per eeuw voorkomt hoefde de organisator geen rekening te houden.
De kosten van het watermanagement en de vergoede campingtickets wijst de rechtbank toe, met wettelijke rente vanaf 12 december 2024. De verzekeraars hadden niet concreet gemaakt waarom de schadebegroting van hun eigen expert niet klopte. Ook gemiste inkomsten komen in beginsel voor vergoeding in aanmerking, ook al werd het festival niet ingekort, want de polis dekt ook een festival dat in beperkte vorm doorgaat. Maar de verzekering vergoedt alleen netto inkomstenverlies, en de berekening gaat uit van gemiste omzet zonder rekening te houden met eventuele besparingen. Incassokosten wijst de rechtbank af.
In dit tussenvonnis verwijst de rechtbank de zaak naar de rol van 21 oktober 2026, zodat Intents haar vordering voor gemiste inkomsten nader kan onderbouwen of aanpassen, waarna de verzekeraars kunnen reageren. Alle verdere beslissingen houdt de rechtbank aan. Zij kondigt wel al aan dat de verzekeraars bij eindvonnis in de proceskosten worden veroordeeld, omdat zij hoe dan ook overwegend ongelijk krijgen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:196, Gerechtshof Amsterdam, 28-01-2025, 200.331.754/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2024:3326, Rechtbank Rotterdam, 03-04-2024, C/10/659343 / HA ZA 23-517
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2022:8580, Rechtbank Rotterdam, 05-10-2022, C/10/639350 / HA ZA 22-458
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2021:542, Rechtbank Midden-Nederland, 02-02-2021, C/16/501741 / HL RK 20-24
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
C/10/709433 / HA ZA 25-958
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. Th. Veling
- mw. mr. D.H. Dongelmans
- dhr. mr. E.J.W.M. van Niekerk
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een verhuurder uit Eindhoven kreeg zijn huurders voor de kantonrechter in Rotterdam omdat zij sinds eind 2024 een woning huren en de huur al langere tijd niet meer betaalden. Op het moment van de zitting was de achterstand opgelopen tot € 21.837,08, ruim 17 maanden huur. De maandelijkse huur bedraagt € 1.253,55. De verhuurder, RP Onroerend Goed, eiste betaling van de achterstand met rente en incassokosten, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning. De zaak richtte zich tegen twee huurders. Een van hen verscheen met een advocaat en erkende dat de achterstand groot is, maar verzette zich tegen ontbinding en ontruiming. Zij voerde aan dat zij te maken heeft gehad met huiselijk geweld en financieel misbruik door de andere huurder. Haar inkomen daalde, waardoor zij de huur niet meer zelfstandig kon opbrengen. Op dit moment zoekt zij een andere woning via een urgentieverklaring. De tweede huurder verscheen niet, waardoor tegen hem verstek is verleend. Omdat de eerste huurder wel was verschenen, kon de tweede niet in verzet komen, alleen in hoger beroep. De kantonrechter vond de achterstand ernstig genoeg om de huurovereenkomst te ontbinden. Bij een achterstand van meer dan drie maanden is dat doorgaans het geval, maar de rechter weegt alle omstandigheden mee. Hier woog zwaar dat de huur ook na de dagvaarding structureel niet is betaald. De kantonrechter had begrip voor de persoonlijke situatie van de huurster, maar oordeelde dat een verhuurder zo'n grote en oplopende achterstand niet hoeft te accepteren. Hij hoeft ook niet te wachten met juridische stappen tot er duidelijkheid is over een urgentieaanvraag of een andere sociale huurwoning. De incassokosten en de rente wees de rechter af. Artikel 17.2 van de huurovereenkomst bepaalt dat de huurder bij te late betaling een administratieve boete van € 10 verschuldigd is. Volgens de wet zou de huurder alleen wettelijke rente en incassokosten moeten betalen. Het opleggen van een extra boete wijkt in het nadeel van de huurder af van de wet en is daarom een oneerlijke bepaling. Daardoor kan de verhuurder zich er niet op beroepen, en ook niet op de incassokosten en rente uit de wet. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover ze voor deze zaak van belang waren. Ook een deel van de vordering voor de rest van de maand wees hij af, omdat de verhuurder niet had uitgelegd waarom de huurders die zouden moeten betalen. De huurders moeten hoofdelijk de achterstand van € 21.837,08 betalen en de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis verlaten. Tot de dag van de ontruiming betalen zij een gebruiksvergoeding van € 1.253,55 per maand. Ook worden zij hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 1.576,61. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het meteen kan worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten. Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog. In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen. De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon. Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden. De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.