Rechtbank spreekt jongen vrij van aanranding van 10-jarig meisje: te weinig steunbewijs voor haar verhaal — RBROT:2026:14951
aanranding van een kind onder de twaalf jaar, vrijspraak wegens ontbrekend steunbewijs
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Minderjarige verdachte
Verdachte vrijgesproken van aanranding van een kind onder de twaalf; benadeelde partij niet-ontvankelijk in vordering van € 3.000 en tenuitvoerlegging van voorwaardelijke werkstraf van 10 uur afgewezen
- De verklaring van het meisje vond onvoldoende steunbewijs: van de andere aanwezigen in de kamer zijn geen verklaringen in het dossier opgenomen.
- De verklaringen van de vader en de buurvrouw zijn niet uit eigen waarneming, maar gebaseerd op wat het meisje maanden later vertelde.
- Het huilen bij het navertellen en de ongelukjes in haar broek gelden niet als steunbewijs, omdat ze niet direct na het incident zijn waargenomen of te weinig concreet zijn.
- Door de vrijspraak wordt de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard in haar vordering van € 3.000.
- De gevorderde tenuitvoerlegging van een eerdere voorwaardelijke werkstraf van 10 uur wordt afgewezen.
Samenvatting
Een toen 10-jarig meisje vertelde maanden na oudejaarsavond 2024 aan haar vader en een buurvrouw dat een jongen haar die avond in Schiedam onder haar kleding had betast. Volgens haar zat ze bij hem op schoot, terwijl er meer mensen in de kamer waren. De jongen, nu 19 jaar oud, was ten tijde van het vonnis minderjarig en werd daarom berecht door de jeugdkamer van de rechtbank Rotterdam. Hem werd ten laste gelegd dat hij met een kind jonger dan twaalf jaar seksuele handelingen heeft verricht: het onder de kleding betasten van haar geslachtsdelen.
De officier van justitie vond het ten laste gelegde bewezen. Het meisje had gedetailleerd verteld wat er was gebeurd, en dat ze bij de verdachte op schoot had gezeten, ontkende hij niet. Als steun voor haar verhaal wees de officier op haar reactie toen ze het aan haar vader en de buurvrouw vertelde: ze moest heel hard huilen. Ook kreeg ze na het incident ongelukjes in haar broek, terwijl ze al 10 jaar oud was. De officier eiste een jeugddetentie van één maand, geheel voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar, behandeling en begeleiding als bijzondere voorwaarden, en een werkstraf van 80 uur.
De rechtbank begon met de vaststelling dat zedenzaken zich vaak afspelen tussen twee personen, de aangeefster en de verdachte. Ontkent de verdachte de handelingen, dan moet haar verklaring steun vinden in bewijs uit een andere bron. Dat volgt uit artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering: bewijs kan niet alleen op de verklaring van één getuige rusten. In zedenzaken kan beperkt steunbewijs weleens genoeg zijn, maar de rechter moet dan wel behoedzaam met de verklaringen omgaan.
Volgens de rechtbank ontbrak dat steunbewijs hier. Uit de verklaring van het meisje bleek dat er op dat moment meer mensen in de kamer waren, maar van hen zit geen verklaring in het dossier. De vader en de buurvrouw hebben niet zelf gezien wat er zou zijn gebeurd. Zij hoorden het maanden later van het meisje. Dat het meisje moest huilen toen ze haar verhaal vertelde, ziet de rechtbank niet als steunbewijs. Die emotie is niet direct na het vermeende incident waargenomen maar pas maanden later. De verklaring van de vader dat het meisje na het incident ongelukjes in haar broek kreeg, is volgens de rechtbank te weinig concreet om als steun te dienen.
Daarmee was niet voldaan aan het bewijsminimum. De rechtbank oordeelde dat het ten laste gelegde niet wettig en overtuigend is bewezen en sprak de verdachte vrij.
De vrijspraak had ook gevolgen voor de rest van de zaak. Het meisje had zich als benadeelde partij gevoegd en vroeg € 3.000 aan immateriële schade, met wettelijke rente en een schadevergoedingsmaatregel. Omdat de verdachte is vrijgesproken, verklaarde de rechtbank haar niet-ontvankelijk in die vordering. Over de hoogte van de schade is dus niets beslist. De verdachte had geen kosten gemaakt om zich tegen de vordering te verweren, en die kosten stelde de rechtbank op nihil.
Ook een eerdere veroordeling kwam niet meer aan de orde. Bij vonnis van 12 januari 2024 had de kinderrechter de verdachte een voorwaardelijke werkstraf van 10 uur opgelegd voor openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen, met een proeftijd van twee jaar. De officier wilde die straf alsnog laten uitvoeren. Gelet op de vrijspraak wees de rechtbank dat af.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van het ten laste gelegde feit, verklaarde de benadeelde partij niet-ontvankelijk in haar vordering van € 3.000 en wees de gevorderde tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke werkstraf van 10 uur af.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:12872, Rechtbank Rotterdam, 03-10-2025, C/10/707532 / FA RK 25-7380
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBROT:2025:9836, Rechtbank Rotterdam, 07-08-2025, C/10/703739 / FA RK 25-5603
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Tiener krijgt jeugddetentie en voorwaardelijke PIJ-maatregel voor gewapende woningoverval
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:5955, Rechtbank Rotterdam, 05-03-2025, 10/181525-24
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
10-312875-25 en 10-283294-23
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.