Rechter legt oud-bestuurder bouwbedrijf bestuursverbod van vijf jaar op en laat € 650.000 voorschot betalen — RBROT:2026:16087
bestuurdersaansprakelijkheid en civielrechtelijk bestuursverbod na faillissement aannemingsbedrijf
Eiser / verzoeker
de curator in het faillissement van een aannemingsbedrijf uit Den Haag
Verweerder / gedaagde
de oud-bestuurder en enig aandeelhouder van het aannemingsbedrijf
Oud-bestuurder moet het faillissementstekort betalen, met een voorschot van € 650.000, en krijgt een bestuursverbod van vijf jaar
- De man erkende dat de administratie niet op orde was en de jaarstukken niet (tijdig) waren gedeponeerd, waardoor onbehoorlijke taakvervulling en een belangrijke oorzaak van het faillissement worden vermoed.
- Ook na zijn uitschrijving als statutair bestuurder in oktober 2022 bleef hij als feitelijk beleidsbepaler aansprakelijk.
- Het beroep op matiging mislukt: het onbetaald blijven van een vordering van ruim een miljoen euro op een failliete opdrachtgever en zijn onvermogen om te betalen zijn geen grond.
- Het bestuursverbod van vijf jaar gaat in zodra het vonnis onherroepelijk is; de twee andere vennootschappen van de man worden er niet door geraakt.
- Hij moet een voorschot van € 650.000 betalen, € 5.305,06 aan beslagkosten en € 11.963,21 aan proceskosten.
Samenvatting
Een aannemingsbedrijf uit Den Haag ging in augustus 2023 failliet, en de man die het bedrijf sinds de oprichting in 2016 als enig aandeelhouder in handen had, moet daar nu zelf voor opdraaien. De curator vorderde dat hij het gehele faillissementstekort betaalt, dat bij de dagvaarding € 1.745.540 bedroeg, en dat hij vijf jaar lang geen bestuurder meer mag zijn. De rechtbank Rotterdam wees dat grotendeels toe.
De man was van 2019 tot oktober 2022 statutair bestuurder van het bedrijf. Daarna stond een ander als bestuurder ingeschreven, maar volgens de curator bleef de man feitelijk het beleid bepalen. Dat stelde de curator onbetwist, en de rechtbank nam het over. Daardoor gold de man ook voor de periode na oktober 2022 als bestuurder in de zin van de wet.
De curator verweet hem vier dingen: een administratie die niet op orde was, waardoor een naheffingsaanslag omzetbelasting van € 1.028.593 definitief werd, het niet innen van een vordering van € 614.000 op Hotel Assendelft (opgericht door twee dochters van de man), het overhevelen van activiteiten naar een dochtervennootschap waardoor een lege huls met schulden achterbleef, en het niet terugvorderen van een lening van het bedrijf aan hemzelf van € 1.186.885. De man erkende dat de administratie niet op orde was en dat de jaarstukken niet of te laat waren gedeponeerd. De overige verwijten betwistte hij.
Die erkenning was voor de rechtbank genoeg. Wie de administratieplicht of de publicatieplicht schendt, heeft zijn taak onbehoorlijk vervuld, en dan wordt vermoed dat dit een belangrijke oorzaak van het faillissement is. De man heeft dat vermoeden niet weerlegd. Op de overige verwijten ging de rechtbank daarom niet meer in.
De man deed een beroep op matiging van het bedrag. Hij wees erop dat een grote opdrachtgever failliet ging en een vordering van ruim een miljoen euro onbetaald liet. De rechtbank ziet daarin geen reden om te matigen. Het bedrijf bleef doorwerken ondanks de al langer bestaande betalingsproblemen, waardoor de man volgens de rechtbank zelf aan het oplopen van die vordering heeft bijgedragen. Over de aard en ernst van de schendingen had hij niets gesteld. Zijn stelling dat hij geen salaris trok, dat hij zich niet verrijkte en dat hij het bedrag toch nooit kan betalen, leverde evenmin een matigingsgrond op. Ook dat hij sinds oktober 2022 niet meer als bestuurder stond ingeschreven, helpt niet.
Voor het bestuursverbod voerde de man aan dat dit een te zwaar middel was en sprak hij van een 'doodsimpel faillissement'. Dat onderbouwde hij niet. De twee andere vennootschappen waarvan hij bestuurder was, kregen de kans te reageren. Hij is daar inmiddels afgetreden en een nieuwe bestuurder is benoemd, dus het verbod raakt die bedrijven niet.
De rechtbank verklaart voor recht dat de man zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld en aansprakelijk is voor het faillissementstekort. Hij moet het gehele tekort betalen, zoals dat na de verificatievergadering vaststaat, plus de boedelschulden en faillissementskosten. Daarop moet hij nu al een voorschot van € 650.000 betalen. Het bestuursverbod van vijf jaar gaat in zodra het vonnis onherroepelijk is. In die tijd mag hij geen bestuurder of commissaris van een rechtspersoon zijn en ook niet als feitelijk beleidsbepaler optreden. Verder betaalt hij € 5.305,06 aan beslagkosten en € 11.963,21 aan proceskosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2025:11666, Rechtbank Gelderland, 22-12-2025, 460566
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2025:4629, Rechtbank Overijssel, 09-07-2025, C/08/322187 / HA ZA 24-400
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2025:6657, Rechtbank Noord-Holland, 08-07-2025, 11597373 \ EJ VERZ 25-105
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:11335, Rechtbank Den Haag, 24-06-2025, C/09/683484 KG ZA 25-323 en C/09/683493 / KG ZA 25-325
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel Recht; OndernemingsrechtZaaknummer
C/10/701956 / HA ZA 25-528
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Vastgoedbedrijf PIR verhuurde jarenlang een winkelruimte in Rotterdam aan een meubelzaak die meubels, woondecoratie en interieuraccessoires verkocht. In maart 2020 sloten beide partijen een nieuwe huurovereenkomst met een kortere opzegtermijn. Kort daarna brak de coronapandemie uit: bezoekers bleven weg uit de showroom en de omzet viel nagenoeg weg. Na de huur over maart en april 2020 nog te hebben betaald, bleef de meubelzaak in gebreke. PIR startte in juli 2020 een procedure tegen de meubelzaak om de huurachterstand te innen. Slechts twaalf dagen na betekening van die dagvaarding besloot de bestuurder van de meubelzaak, als aandeelhouder, het bedrijf te ontbinden. De bestuurder liet het vervolgens op een verstekvonnis aankomen: hij verweerde zich niet tegen de vordering van PIR, die in augustus 2020 bij verstek werd toegewezen voor een hoofdsom van € 24.799,76, opgelopen tot in totaal € 42.113,51 met rente en kosten. Omdat de meubelzaak inmiddels door liquidatie was opgehouden te bestaan, kon PIR dit bedrag niet meer bij de vennootschap zelf innen. PIR sprak daarom de (middellijke) bestuurder persoonlijk aan wegens bestuurdersaansprakelijkheid. PIR voerde eerst aan dat de bestuurder al bij het aangaan van de nieuwe huurovereenkomst in maart 2020 wist of had moeten weten dat de meubelzaak haar huur niet zou kunnen betalen. De rechtbank Rotterdam volgde dit niet: uit de jaarrekening over 2019 bleek dat het bedrijf er op dat moment financieel stabiel voor stond, en de latere betalingsproblemen waren volgens de rechtbank het gevolg van de destijds onvoorzienbare coronamaatregelen. Deze grondslag voor aansprakelijkheid ging dus niet op. Wel oordeelde de rechtbank dat de bestuurder een ernstig persoonlijk verwijt kon worden gemaakt van de manier waarop hij het bedrijf heeft geliquideerd. Hij ontbond de vennootschap vlak nadat hij op de hoogte was geraakt van de rechtszaak van PIR, en gaf daarna geen enkel inzicht in hoe de aanwezige bezittingen, met een balanswaarde van ruim € 203.000, te gelde waren gemaakt. Op zitting verklaarde hij dat showroommodellen en voorraad voor tienduizenden euro's waren verkocht en dat de opbrengst naar schuldeisers was gegaan, met voorrang voor wie 'het hardst aan de deur klopte'. Voor geen van die stellingen legde hij facturen, bankafschriften of andere administratie over. De rechtbank vond dat opmerkelijk, juist omdat PIR op dat moment al een rechtszaak had lopen en dus bepaald niet de minst zichtbare schuldeiser was. Daar kwam bij dat de bestuurder de onderneming korte tijd had overgedragen aan een voormalig werknemer, die een nieuwe vennootschap met vrijwel dezelfde naam en activiteiten oprichtte. Later nam de bestuurder die nieuwe vennootschap, inclusief de bedrijfsactiviteiten, voor een symbolisch bedrag van € 1 weer over. Volgens de rechtbank wees dit erop dat de onderneming feitelijk nooit is gestopt, maar in een andere BV is voortgezet zonder dat de oorspronkelijke, inmiddels geliquideerde vennootschap daarvoor iets ontving waarmee schuldeisers als PIR betaald hadden kunnen worden. Op deze manier bleef PIR onbetaald, terwijl de bestuurder de waarde van de onderneming voor zichzelf had behouden. De rechtbank concludeerde dat de bestuurder hiermee onrechtmatig jegens PIR had gehandeld en dat hij de schade moest vergoeden die daardoor is ontstaan, gelijk aan de onbetaald gebleven huur met rente. Zijn beroep om de schadevergoeding te matigen omdat hij geen persoonlijk voordeel zou hebben gehad en onvoldoende draagkracht zou hebben, wees de rechtbank af: hij had zijn financiële situatie op geen enkele manier onderbouwd. De rechtbank veroordeelde de bestuurder tot betaling van € 42.113,51 aan achterstallige huur met rente, € 1.375,95 aan deurwaarderskosten en € 1.196,14 aan buitengerechtelijke incassokosten. Ook moet hij de proceskosten van PIR van € 5.884,78 dragen. De apart gevorderde verklaring voor recht dat hij onrechtmatig had gehandeld, wees de rechtbank af omdat PIR daarbij naast de toegewezen betaling geen zelfstandig belang meer had.
Een vrouw die lid is van Amateur Tuinders Vereniging Ommoord (ATV Ommoord) in Rotterdam werd op 27 september 2025 per direct uit haar lidmaatschap gezet. Aanleiding was een conflict met een buurvrouw op het volkstuinencomplex en e-mails die zij daarna naar het bestuur stuurde, waarin zij een bestuurslid beschuldigde van drugsgebruik en handtastelijk gedrag. Het bestuur kwalificeerde die beschuldigingen als smaad en laster en besloot haar te royeren. Het was al de tweede keer dat de zaak voor de rechter kwam. In een eerdere kort-gedingprocedure, in november 2025, schorste de voorzieningenrechter het royement omdat het bestuur de aanleiding voor de waarschuwing niet had gedocumenteerd en het besluit onvoldoende had gemotiveerd. Voorwaarde voor die schorsing was dat de vrouw beroep zou instellen bij de Algemene Ledenvergadering (ALV) van de vereniging. Dat beroep diende op 28 februari 2026. De vrouw was zelf niet aanwezig. De ALV handhaafde het royement met 36 stemmen voor, 1 tegen en 3 onthoudingen. Daarna vroeg de vrouw het bestuur schriftelijk om een toelichting op de beslissing en om een nieuwe ALV waar zij wel bij aanwezig kon zijn. Het bestuur reageerde niet. De vrouw stapte opnieuw naar de rechter. Zij vorderde schorsing van zowel het oorspronkelijke royementsbesluit als het ALV-besluit dat het in stand hield, en eiste toegang tot haar volkstuin, herstel van de elektriciteitsaansluiting van haar tuinhuisje en opschorting van een aangekondigde ontruiming. De voorzieningenrechter stelde vast dat de bezwaren tegen het royement nog steeds onbeantwoord zijn. Een lid kan alleen worden ontzet als zij in strijd handelt met de statuten, reglementen of besluiten van de vereniging. Maar ook in deze tweede procedure maakte ATV Ommoord niet concreet aannemelijk in strijd met welke regel de vrouw precies zou hebben gehandeld. Bovendien constateerde de rechter dat het bestuur in dit geding plotseling beweerde dat de vrouw de eigendommen van haar buurvrouw had vernield, terwijl dat in de eerste procedure onbetwist was gelaten. De rechter noemde dat een poging om achteraf een dossier op te bouwen, en oordeelde dat dit niet de plek daarvoor is. Ook de behandeling bij de ALV bood geen herstel. Uit de notulen bleek alleen een kale verwijzing naar de relevante statutaire artikelen, zonder uitleg over welke concrete gedraging het royement rechtvaardigde. Een verstoorde verhouding tussen het lid en het bestuur is volgens de rechter geen grond voor ontzetting. De voorzieningenrechter schorste beide besluiten en droeg ATV Ommoord op om de vrouw binnen 24 uur na betekening van het vonnis onbeperkt toegang te geven tot het verenigingsterrein en haar volkstuin, en de elektriciteitsvoorziening te herstellen. Zolang er in een bodemprocedure geen eindvonnis is, moet de vereniging haar als volwaardig lid behandelen, de ontruiming achterwege laten en haar geen nieuwe sancties opleggen op grond van de geschorste besluiten. De schorsing geldt onder de voorwaarde dat de vrouw binnen een maand na betekening van het vonnis een bodemprocedure start waarin zij de vernietiging van het royement vordert. ATV Ommoord kreeg een dwangsom opgelegd van € 100 per dag bij niet-nakoming, met een maximum van € 5.000, en werd veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 1.459.
Een ondernemer die aannemingswerkzaamheden verrichtte voor De Woningwachter bleef zitten met onbetaalde facturen van ruim € 27.000 nadat dit bedrijf in april 2020 failliet ging. Omdat de boedel geen verhaal bood, stapte hij naar de rechter en sprak hij de bestuurders van De Woningwachter persoonlijk aan: DWW Holding B.V. als directe bestuurder, en twee indirect bestuurders via hun houdstervennootschappen. De eiser betoogde dat de bestuurders de zogeheten Beklamel-norm hadden geschonden. Die norm houdt in dat een bestuurder persoonlijk aansprakelijk is als hij namens de vennootschap verplichtingen aangaat, terwijl hij weet of had moeten begrijpen dat de vennootschap die niet meer kan nakomen. Concreet stelde hij dat de bestuurders begin 2020 geen nieuwe opdrachten meer hadden mogen verstrekken, omdat De Woningwachter al eerder moeite had gehad om externe financiering te vinden. Een eerste investeerder haakte in april 2019 af, en een tweede was in begin 2020 nog niet definitief gecommitteerd. De verschenen bestuurders verwierden zich onder meer met een beroep op verjaring: de eiser zou te laat hebben geklaagd. De rechtbank verwierp dit verweer. De verjaringstermijn van vijf jaar begon pas te lopen op 20 maart 2020, de dag waarop de eiser de bestuurders voor het eerst bij deurwaardersexploot sommeerde tot betaling. Op 6 maart 2025 stelde hij hen formeel aansprakelijk, ruim binnen die vijf jaar. Ook inhoudelijk haalde de claim de hoge drempel voor bestuurdersaansprakelijkheid niet. De rechtbank stelde vast dat de onbetaald gebleven facturen betrekking hadden op opdrachten die waren verstrekt tussen januari en februari 2020. Op dat moment was er weliswaar sprake van enige betalingsachterstand, maar die was beperkt: eerdere facturen waren uiteindelijk alsnog betaald, en pas half of eind februari 2020 liep de achterstand echt op. Bovendien beschikte De Woningwachter eind januari 2020 over een serieuze investeringsoptie: een zogeheten term sheet met een tweede investeerder was op 15 januari 2020 ondertekend. Die investeerder trok zich pas op 13 maart 2020 terug, mede vanwege de onzekerheid door de coronapandemie. Dat de bestuurders iets te verwijten viel voor het afhaken van deze investeerder, was niet gesteld of gebleken. De eiser voerde ook aan dat bestuurders in een gerelateerd faillissement een minnelijke regeling hadden getroffen na een aansprakelijkstelling door de curator, en dat de curator in het faillissement van De Woningwachter zelf zou hebben geoordeeld dat sprake was van onbehoorlijk bestuur. De rechtbank liet beide punten terzijde: zij zijn niet bepalend voor de vraag of de bestuurders een persoonlijk ernstig verwijt treft tegenover een individuele schuldeiser. De derde gedaagde, woonachtig in België, was niet in de procedure verschenen. De rechtbank stelde ambtshalve vast dat zij internationaal bevoegd was via de ankergedaagdenregel en dat Nederlands recht van toepassing was. Hoewel bij verstek in beginsel de vorderingen worden toegewezen, mag de rechter dit nalaten als de vordering ongegrond voorkomt. De rechtbank oordeelde dat ook tegen deze bestuurder onvoldoende was onderbouwd wanneer hij had geweten of had moeten begrijpen dat De Woningwachter haar verplichtingen niet meer kon nakomen. De rechtbank wees alle vorderingen van de eiser af en veroordeelde hem tot betaling van de proceskosten van DWW Holding en de verschenen medegedaagde, in totaal € 4.856,00.