Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBROT:2026:3422Civiel Recht; Arbeidsrecht

Rechter ontbindt arbeidscontract met Duits schoonmaakbedrijf dat werknemer niet betaalde — RBROT:2026:3422

ontbinding arbeidsovereenkomst / ernstig verwijtbaar handelen werkgever / internationale arbeidsverhouding

Eiser / verzoeker

Werknemer (schoonmaker)

VS

Verweerder / gedaagde

Ö&I Clean Group GmbH en AHR Clean UG

Arbeidsovereenkomst ontbonden per 27 maart 2026; Ö&I veroordeeld tot betaling van €2.624,41 loon, €209,95 vakantietoeslag, €3.944,66 transitievergoeding en €10.000 billijke vergoeding, plus dwangsommen en proceskosten; billijke vergoeding lager dan gevraagd.

  • Kantonrechter oordeelt dat werknemer ondanks schriftelijk contract met AHR in werkelijkheid een arbeidsovereenkomst had met Ö&I als opvolgend werkgever op grond van de cao voor het schoonmaakbedrijf
  • Ö&I's handelen — geen werk geven, geen loon betalen, onbereikbaar zijn en in strijd met cao ander personeel inzetten — gekwalificeerd als ernstig verwijtbaar
  • Billijke vergoeding vastgesteld op €10.000 (in plaats van gevraagde €27.984) omdat werknemer al sinds juli 2025 elders vergelijkbaar werk en loon heeft en over eerdere periode zelfs dubbele betaling ontving
  • Ö&I veroordeeld tot aanmelding bij verplichtgesteld pensioenfonds voor periode 2 januari 2025 tot 27 maart 2026, op straffe van dwangsom van €50 per dag (max. €5.000)
  • Ö&I en AHR hoofdelijk veroordeeld tot betaling van €1.210,71 vertaalkosten kortgedingdagvaarding die eerder wegens gebrek aan onderbouwing waren afgewezen

Samenvatting

Een schoonmaker die werkte bij een a&o hostel in Rotterdam werd het slachtoffer van een Duits schoonmaakbedrijf dat hem nauwelijks liet werken, hem geen loon betaalde en volledig onbereikbaar was. De rechtbank Rotterdam gaf de man op vrijwel alle punten gelijk.

De man werkte al sinds 2018 als schoonmaker bij BoClean. Toen het Duitse bedrijf Ö&I Clean Group GmbH per januari 2025 de schoonmaakwerkzaamheden bij het hostel overnam, moest het hem op grond van de cao voor het schoonmaakbedrijf overnemen. Er werd een schriftelijk arbeidscontract gesloten, maar dat stond op naam van een onderaannemer, AHR Clean UG. In de praktijk werd de man aangestuurd door een vertegenwoordiger van Ö&I.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Vanaf het begin van de nieuwe situatie liet Ö&I hem nog maar een paar uur per week werken, en vanaf maart 2025 helemaal niet meer. Loon bleef uit. Het bedrijf meldde hem af bij het pensioenfonds en reageerde op geen enkele manier — niet op berichten van de werknemer, niet op een kort geding dat hij aanspande. Slechts twee kleine betalingen, via derden, bereikten hem. De gevolgen waren desastreus: de man zocht statiegeldflessen op straat, at uit de vuilnisbak van het hotel en raakte psychisch zo diep in de problemen dat hij naar eigen zeggen op de rand van zelfmoord stond.

Bij de rechtbank stelde hij dat hij in de werkelijkheid een arbeidsovereenkomst had met Ö&I — niet met de onderaannemer AHR. Omdat Ö&I en AHR, ondanks correcte oproeping via een Duitse deurwaarder, advertentie in de Staatscourant en aangetekende post, niet verschenen, nam de kantonrechter de stellingen van de werknemer als vaststaand aan. Ook het hostel was aanvankelijk partij in de procedure, maar betaalde alsnog het achterstallige loon over januari 2025 tot en met januari 2026, waarna de werknemer zijn vorderingen tegen het hostel introk.

De kantonrechter oordeelde dat Ö&I als werkgever had te gelden en ontbond de arbeidsovereenkomst per direct. Het gedrag van het bedrijf — geen werk geven, niet betalen, onbereikbaar zijn, personeel in strijd met de cao vervangen — kwalificeerde als ernstig verwijtbaar. De rechter verwees ook naar een NOS Nieuwsuur-reportage waaruit bleek dat Ö&I structureel arbeidsmigranten en asielzoekers ronselt en hen ver onder het minimumloon of helemaal niet betaalt. Meerdere oud-collega's van de man zouden op dezelfde manier zijn behandeld.

De kantonrechter veroordeelde Ö&I tot betaling van achterstallig loon over februari en maart 2026 (ruim €2.600 bruto), vakantietoeslag (ruim €200 bruto), een transitievergoeding van bijna €3.945 bruto en een billijke vergoeding van €10.000 bruto. Dat is minder dan de gevraagde €27.984, omdat de man al sinds juli 2025 weer voor BoClean werkt voor hetzelfde aantal uren en loon, en bovendien al dubbele betaling had ontvangen over de periode dat het hostel alsnog betaalde. De €10.000 dient als compensatie voor het persoonlijk leed én als afschrikking voor toekomstig wangedrag. Ö&I moet daarnaast loonstroken afgeven en de man opnieuw aanmelden bij het pensioenfonds, op straffe van dwangsommen. Ö&I en AHR werden hoofdelijk veroordeeld tot vergoeding van de vertaalkosten van de kortgedingdagvaarding (€1.210,71), en Ö&I draagt ook de proceskosten van deze procedure.

Betrokken advocaten

mr. J.M.P. Franx

eiser

NautaDutilh N.V., AMSTERDAM

2 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

11914156 VZ VERZ 25-6458

Procedure

Beschikking

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. C.J. Frikkee
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag

Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet. De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen. De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek. Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald. De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet

Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam. De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen. De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald. De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien. Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen. Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op. De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBROT:2026:15489
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Chauffeur boven AOW-leeftijd krijgt geen transitievergoeding of loon bij ziekte

Een 74-jarige buschauffeur van Personenvervoer Rotterdam, die kinderen met een beperking van en naar school reed, eist een transitievergoeding en achterstallig loon. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wijst beide verzoeken af en ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 december 2026. De man bereikte in 2018 de AOW-leeftijd en kwam op 7 maart 2019 in dienst. Op 30 augustus 2024 meldde hij zich ziek. De arbo-arts constateerde beperkingen bij staan en langer lopen en vond hem geschikt voor passend werk. Op 18 november 2024 meldde hij zich opnieuw ziek. Na zes weken stopte de werkgever met loondoorbetaling. Dat mag bij een werknemer die de AOW-leeftijd heeft bereikt, want voor hem geldt een loondoorbetalingsplicht van maximaal zes weken bij ziekte. Op 6 januari 2025 schreef de chauffeur dat hij zich per 13 januari hersteld zou melden, omdat hij anders geen geld meer kreeg. In dezelfde brief stond dat zijn gezondheid niet was veranderd sinds oktober 2024. De rechter ziet dat niet als een echte hersteldmelding. Ook deed de man in die brief een gedetailleerd voorstel om de arbeidsovereenkomst te beëindigen, waardoor de werkgever de indruk kreeg dat hij zelf weg wilde. De arbo-arts adviseerde op 23 januari 2025 dat de man inzetbaar was voor passend werk. De werkgever wilde eerst door de bedrijfsarts laten vaststellen wat dat werk voor hem precies was. De rechter vindt dat begrijpelijk en getuigen van goed werkgeverschap: een chauffeur moet bij de overdracht van kinderen vaak een eind lopen, en juist daar had de man beperkingen. Hij verscheen echter niet op de afspraak van 29 april 2025. Zijn brief aan de bedrijfsarts kwam niet op tijd aan, en zijn uitleg dat hij niet hoefde te komen als hij hersteld was, klopt niet met de brieven van de arbodienst. Ook vroeg hij geen deskundigenoordeel aan het UWV, terwijl hij het niet eens was met de adviezen. Welk werk passend was, is daardoor nooit vastgesteld. Volgens de rechter heeft hij daarom geen recht op loon. De werkgever vroeg ontbinding op meerdere gronden. De man voerde daar geen inhoudelijk verweer tegen en wilde zelf ook van het dienstverband af, maar zonder de transitievergoeding mis te lopen. Die vergoeding is echter niet verschuldigd als de arbeidsovereenkomst eindigt na het bereiken van de AOW-leeftijd (artikel 7:673 lid 7 onder b BW). Het beroep van de man op een beschikking van de Hoge Raad uit 2018 slaagt niet. Die uitspraak oordeelde dat deze regel geen verboden leeftijdsonderscheid oplevert, en maakt geen uitzondering voor wie pas na de AOW-leeftijd in dienst kwam. De rechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens een ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding; de andere gronden hoeven niet meer te worden beoordeeld. Hoewel de man ongelijk krijgt, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De werkgever heeft namelijk niet duidelijk uitgelegd waarom hij naar de arbo-arts moest en hem niet gewezen op de mogelijkheid van een second opinion of deskundigenoordeel. De man krijgt dus geen loon en geen transitievergoeding. De arbeidsovereenkomst eindigt per 1 december 2026 en iedere partij betaalt de eigen proceskosten.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Rechter wijst claim van € 1,56 miljoen na langdurige ziekte tegen Evides af

Een vrouw die sinds 1 mei 2016 voor drinkwaterbedrijf Evides werkte, meldde zich op 8 maart 2022 ziek en keerde nooit meer terug op de werkvloer. Evides zegde haar arbeidsovereenkomst per 1 mei 2025 op, met toestemming van het UWV, omdat zij langdurig arbeidsongeschikt was. Zij vroeg de kantonrechter in Rotterdam om een billijke vergoeding van € 1.557.815,76. Volgens haar had haar werkgever ernstig verwijtbaar gehandeld. Over de duur van het dienstverband bestond eerst discussie. De vrouw stelde dat Evides haar dienstverband bij een eerdere werkgever had overgenomen, zodat die dienstjaren moesten meetellen. De kantonrechter volgde dat niet. Zij had haar stelling niet met stukken onderbouwd en uit de arbeidsovereenkomst bleek niets van een overname. Dat zij haar leaseauto en haar klanten meenam, zag de rechter niet als aanwijzing daarvoor. Als startdatum bleef 1 mei 2016 staan. Het eerste verwijt ging over de werksfeer. De vrouw stelde dat zij in een onveilige omgeving werkte, met een angst- en afrekencultuur, en dat zij op non-actief was gesteld nadat zij over haar leidinggevende had geklaagd. Uit de stukken bleek volgens de rechter een ander beeld. Zij was medio 2021 aangesproken op haar functioneren en weigerde in november 2021 een verbetertraject. Daarna beschuldigde zij haar leidinggevende per e-mail van intimidatie en pesten. Evides organiseerde een bemiddelingsgesprek, dat de vrouw kort na aanvang afbrak, en schakelde een extern onderzoeksbureau in. Dat bureau vond onvoldoende aanwijzingen voor ongewenst gedrag. Een aangeboden tweede onderzoek door een bureau naar haar keuze liet zij liggen. De rechter oordeelde dat Evides de klacht voortvarend en serieus had opgepakt. Het tweede verwijt betrof de re-integratie. De vrouw stelde dat zij door het werk ziek was geworden en dat Evides had gedreigd haar loon stop te zetten. De rechter wees erop dat zij al psychische klachten had (PTSS en psychoses) toen zij in 2016 bij Evides begon en al twee behandeltrajecten achter de rug had. Volgens de bedrijfsarts was de arbeidsongeschiktheid deels niet werkgerelateerd en hadden werkgerelateerde factoren hooguit een verergerend effect. Een brief van het ABP, waarin een beroepsziekte aannemelijk werd genoemd, veranderde dat niet: daarin werden ook triggers uit een incident bij haar vorige werkgever genoemd, en over dat incident zei zij zelf dat het haar grootste traumatische gebeurtenis was. De aangekondigde loonopschorting vond de rechter begrijpelijk, omdat de vrouw meerdere keren niet op oproepen van de bedrijfsarts had gereageerd en Evides haar medische situatie niet kende. Haar verzoek om een andere bedrijfsarts kwam pas na afloop van de twee jaar ziekte. De overige verwijten bespreekt de rechter niet een voor een: ze misten een concrete onderbouwing of waren door het met stukken onderbouwde verweer weerlegd. De rechter wil aannemen dat de vrouw gebeurtenissen als zeer vervelend ervoer, maar sluit niet uit dat haar psychische gesteldheid haar perceptie van het gebeurde heeft gekleurd. De lat voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en wordt alleen in uitzonderlijke gevallen gehaald. Dat is hier niet gebeurd. De kantonrechter wijst alle verzoeken van de vrouw af, ook de nevenverzoeken. Beide partijen dragen hun eigen proceskosten.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht