Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBROT:2026:8587Civiel Recht; Arbeidsrecht

Ontslag op staande voet niet onverwijld gegeven, werkneemster krijgt ruim € 9.000 — RBROT:2026:8587

ontslag op staande voet / onverwijldheidseis / billijke vergoeding

Eiser / verzoeker

Wellens & Goedhart Bewindvoering B.V. als bewindvoerder van werkneemster

VS

Verweerder / gedaagde

Werkgever (café in Oudenhoorn)

Verweerster veroordeeld tot betaling van € 5.000 billijke vergoeding, € 754,33 transitievergoeding, € 3.501,77 gefixeerde schadevergoeding en € 837,81 buitengerechtelijke incassokosten aan de werkneemster.

  • Het ontslag op staande voet was niet rechtsgeldig omdat de werkgever niet onverwijld heeft gehandeld: het onderzoek begon te laat en duurde te lang.
  • Al in mei 2025 had de werkgever concrete vermoedens over sigarettenhandel en misbruik van bedrijfsspullen, maar pas eind juni werden camerabeelden bekeken.
  • De werkneemster heeft recht op een billijke vergoeding van € 5.000 bruto, waarbij de kleine dorpsgemeenschap en het tijdelijke contract zijn meegewogen.
  • Naast de billijke vergoeding zijn ook de transitievergoeding (€ 754,33) en de gefixeerde schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging (€ 3.501,77) toegewezen.
  • De vraag of de aan het ontslag ten grondslag gelegde gedragingen feitelijk hadden plaatsgevonden, hoefde niet beoordeeld te worden.

Samenvatting

Een vrouw die als vakkracht en bedrijfsleider werkte bij een café in Oudenhoorn, werd op 23 juli 2025 op staande voet ontslagen. Haar werkgever verweet haar een reeks ernstige gedragingen: het onbeheerd achterlaten van het café, gratis weggeven van eten en drinken, onbevoegden toegang geven tot de kassa, zelf niet betalen voor eigen consumpties, producten meenemen naar huis, het café na sluitingstijd langer openhouden, handelen in sigaretten tijdens werktijd en onzorgvuldig omgaan met een auto, telefoon en laptop die de werkgever haar ter beschikking had gesteld.

De vrouw legde zich neer bij het ontslag, maar stapte naar de kantonrechter voor een billijke vergoeding, een transitievergoeding en een gefixeerde schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging. Haar bewindvoerder, Wellens & Goedhart Bewindvoering B.V. uit Zevenbergen, trad op als formele procespartij.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De kantonrechter kwam niet toe aan de vraag of de verweten gedragingen daadwerkelijk hadden plaatsgevonden. Het ontslag sneuvelde al op de eis van onverwijldheid: een ontslag op staande voet moet niet alleen gebaseerd zijn op een dringende reden, maar de werkgever moet ook onmiddellijk handelen zodra hij kennis krijgt van die reden.

Die onmiddellijkheid ontbrak. Al eind december 2024 merkte de werkgever problemen met de kas. In de periode daarna werd de vrouw meerdere keren aangesproken. Op 14 mei 2025 meldde zij zich ziek, en op diezelfde dag stuurde de werkgever haar een mail over het meenemen van een fles wijn en over de handel in sigaretten, twee van de redenen die later ook in de ontslagbrief zouden staan. Desondanks begon de werkgever pas eind juni 2025 met het bekijken van camerabeelden, terwijl de vrouw na 12 mei al niet meer had gewerkt en er dus geen nieuwe incidenten meer konden zijn geweest. Een weigerachtige houding van de werkneemster om in gesprek te gaan was eerder een reden om wél met onderzoek te beginnen dan om dat uit te stellen, aldus de kantonrechter.

Bovendien duurde het onderzoek zelf bijna een maand, terwijl niet gesteld of gebleken was dat het meer had omvat dan het bekijken van camerabeelden. De werkgever gaf geen verklaring voor die lange duur. De kantonrechter concludeerde dat het ontslag daarmee niet onverwijld was gegeven en dus niet rechtsgeldig was.

Bij het bepalen van de hoogte van de billijke vergoeding hield de kantonrechter rekening met de bijzondere omstandigheid dat de vrouw in hetzelfde dorp woont als het café. De gevolgen van een onterecht ontslag op staande voet zijn in een kleine gemeenschap doorgaans groter en langduriger, mede omdat de verweten gedragingen haar reputatie kunnen blijven schaden. Anderzijds had de vrouw een tijdelijk contract tot 1 oktober 2025 en werd het, gelet op de verhoudingen tussen partijen, niet aannemelijk geacht dat dit verlengd zou zijn. Dat drukte de vergoeding omlaag ten opzichte van het gevraagde bedrag.

De kantonrechter veroordeelde de werkgever tot betaling van een billijke vergoeding van € 5.000 bruto, een transitievergoeding van € 754,33 bruto en een gefixeerde schadevergoeding van € 3.501,77 bruto wegens het niet in acht nemen van de opzegtermijn van één maand. Daarbovenop moet de werkgever € 837,81 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden en € 1.099 aan proceskosten.

Betrokken advocaten

mr. R. Meijers

eiser

mr. M.C.V. Dornstedt

verweerder

Dornstedt Advocatuur, HELLEVOETSLUIS

136 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

11890857 VZ VERZ 25-6203

Procedure

Beschikking

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag

Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet. De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen. De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek. Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald. De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter wijst billijke vergoeding af: appje 'je kan naar huis' was geen ontslag op staande voet

Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam. De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen. De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald. De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien. Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen. Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op. De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBROT:2026:16172
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBROT:2026:16165
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBROT:2026:15489
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht