Erasmus MC handelde niet als goed werkgever bij selectie voor reorganisatie — RBROT:2026:8734
reorganisatie / boventalligheidsverklaring / goed werkgeverschap
Eiser / verzoeker
universitair hoofddocent Celbiologie (werknemer)
Verweerder / gedaagde
Erasmus Universitair Medisch Centrum Rotterdam
Kantonrechter verklaart voor recht dat Erasmus MC bij de selectie- en plaatsingsprocedure in strijd met goed werkgeverschap heeft gehandeld; overige vorderingen afgewezen en werkgever veroordeeld tot betaling van € 482,04 proceskosten.
- Kantonrechter heeft geen bevoegdheid een boventalligheidsbesluit te vernietigen onder het arbeidsrecht; dat oordeel is aan het UWV voorbehouden.
- Erasmus MC heeft niet inzichtelijk gemaakt op basis van welke objectieve criteria drie onderzoeksgroepen wel werden overgeplaatst en die van de werknemer niet, ook niet na advies van de interne Adviescommissie Sociale Begeleiding.
- De financiële onderbouwing (80% EMF-omzet) bleek ondeugdelijk: het overzicht bevatte onjuistheden en was inconsistent toegepast, zodat het gestelde financiële overwicht wegviel.
- Het verbod om ooit nog een nieuw boventalligheidsbesluit te nemen werd afgewezen als te verstrekkend.
- Werkgever veroordeeld in proceskosten van € 482,04 omdat hij op het voornaamste geschilpunt ongelijk kreeg.
Samenvatting
Een universitair hoofddocent Celbiologie aan het Erasmus Universitair Medisch Centrum stapte naar de rechter nadat hij boventallig was verklaard tijdens een reorganisatie. Zijn afdeling Celbiologie werd opgeheven, maar drie van de vijftien onderzoeksgroepen mochten doorstromen naar de afdeling Ontwikkelingsbiologie. De onderzoeksgroep van de werknemer hoorde daar niet bij, terwijl het afdelingshoofd hem wel had voorgedragen in een alternatief voorstel om vier groepen te behouden.
De werknemer eiste bij de kantonrechter vernietiging van het boventalligheidsbesluit, een verklaring dat zijn aanstelling met dezelfde taken en arbeidsvoorwaarden voortduurt, en een verbod om ooit nog een nieuw boventalligheidsbesluit te nemen. Het Erasmus MC verzette zich tegen alle vorderingen.
De kantonrechter legt in het vonnis uit dat het arbeidsrecht, niet het ambtenarenrecht, op deze werknemer van toepassing is. Dat betekent dat de rechter geen bevoegdheid heeft om een boventalligheidsbesluit te vernietigen. Dat oordeel is voorbehouden aan een latere fase: pas als de werkgever daadwerkelijk ontslag wil, moet hij toestemming vragen aan het UWV, en pas daarna kan de kantonrechter ingrijpen. Het verbod om ooit nog een nieuw boventalligheidsbesluit te nemen wees de rechter eveneens af als veel te verstrekkend.
Op één punt kreeg de werknemer wél gelijk. De kantonrechter oordeelde dat het Erasmus MC tijdens de selectie- en plaatsingsprocedure niet als goed werkgever heeft gehandeld. De werkgever heeft nooit duidelijk gemaakt op basis van welke objectieve criteria drie onderzoeksgroepen wel werden overgeplaatst en die van de werknemer niet. Dat was des te kwalijker omdat de interne Adviescommissie Sociale Begeleiding het Erasmus MC al uitdrukkelijk had geadviseerd die uitleg alsnog te geven, maar dat advies bleef goeddeels onbeantwoord.
De financiële onderbouwing die het Erasmus MC later aanreikte, sneed evenmin hout. Het ziekenhuis stelde dat de drie behouden groepen goed waren voor ongeveer 80 procent van de externe onderzoeksfinanciering in 2023, maar de werknemer toonde aan dat de overzichten onvolledig en inconsistent waren. Zo ontbraken twee beurzen die hij zelf had binnengehaald, terwijl een beurs van een collega ten onrechte was meegeteld. Na correctie verdween het gestelde financiële overwicht van de drie groepen. De werkgever weerlegde dit niet overtuigend.
De kantonrechter benadrukte ook dat de werkgever tijdens de zitting zelf toegaf dat de inhoudelijke aansluiting van de onderzoeksgroep van de werknemer bij Ontwikkelingsbiologie niet wezenlijk slechter was dan die van de drie behouden groepen. De keuze was, zo erkende het Erasmus MC zelf, enigszins arbitrair.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat het Erasmus MC bij de selectie- en plaatsingsprocedure in strijd met goed werkgeverschap heeft gehandeld, en veroordeelde het ziekenhuis in de proceskosten van € 482,04. De overige vorderingen van de werknemer werden afgewezen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2026:13397, Rechtbank Rotterdam, 06-10-2026, 12200682 VZ VERZ 26-2110
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Ambulancechauffeur krijgt gelijk in geschil over loongarantieregeling
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter herstelt arbeidsovereenkomst van arbeidsongeschikte logistiek medewerker
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter weigert concurrentiebeding te schorsen na opmerking werkneemster over weglokken klanten
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12000815 CV EXPL 25-26221
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. C.J. Frikkee
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet. De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen. De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek. Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald. De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Een werkneemster van een bedrijf met een contract voor een jaar kreeg op 28 januari 2026 na een slecht verlopen telefoongesprek met haar leidinggevende een appbericht: 'Je kan naar huis gaan! Dit was ook tevens je laatste werkdag.' Ze moest ook de sleutels inleveren. Zij zag dat als een ontslag op staande voet, dat wil zeggen een ontslag met onmiddellijke ingang wegens een dringende reden, en stapte naar de kantonrechter in Rotterdam. De werkneemster was op 17 februari 2025 voor een jaar in dienst getreden. Haar werkgever had haar aangeboden het contract te verlengen, maar zij liet op 17 januari 2026 per e-mail weten dat niet te willen. Na het telefoongesprek van 28 januari, waarover partijen verschillen of er is geschreeuwd, volgde de appwisseling. De werkneemster schreef dat zij zonder geldige reden was ontslagen en juridische stappen zou nemen. Daarop reageerde de leidinggevende binnen enkele minuten met: 'Je bent niet ontslagen maar obv je nul uren contract zien wij geen ruimte je de komende dagen in te zetten.' Ook verwees hij naar het einde van de arbeidsovereenkomst per 17 februari, waarvoor zijzelf had gekozen. De werkneemster legde zich neer bij het vermeende ontslag op staande voet en vroeg een billijke vergoeding van € 4.572,48 bruto, een transitievergoeding van € 762,08 bruto, rente en proceskosten. Het achterstallige loon van € 1.320,00 waar ze eerst ook om vroeg, was inmiddels betaald. De kantonrechter keek of de werkneemster de mededelingen en gedragingen van de werkgever in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs als ontslag op staande voet mocht opvatten. Hij kan zich voorstellen dat de opmerking over de laatste werkdag, samen met het inleveren van de sleutels, onder omstandigheden zo kan worden opgevat. Hier was dat anders: nog geen half uur later, en slechts enkele minuten nadat de werkneemster bezwaar maakte, liet de werkgever duidelijk weten dat zij niet was ontslagen en wees hij op het einde van het contract per 17 februari. Daarmee mocht zij het niet langer als ontslag op staande voet zien. Dat de werkgever ook schreef dat zij haar niet meer zou inzetten, terwijl het om 32 uur per week ging, veranderde dat niet. Er kon wel twijfel ontstaan of het loon doorbetaald zou worden, maar dat is geen ontslag. De werkgever betaalde het loon bovendien op de gewone dag, rond 24 februari 2026, ruim voor het verzoekschrift. Dat de werkneemster dezelfde dag geen toegang meer had tot systemen met privacygevoelige cliëntgegevens, maakte het evenmin tot een ontslag, gelet op het bericht dat zij niet was ontslagen. Zonder ontslag op staande voet is er geen recht op een billijke vergoeding. Ook de transitievergoeding gaat niet door: het contract eindigde doordat de werkneemster zelf had laten weten dat ze niet wilde verlengen, en dan bestaat daar geen recht op. De kantonrechter wees beide verzoeken af en veroordeelde de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 gemachtigdensalaris en € 144,00 nakosten). Dat deel van de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.