Rechtbank wijst schadeclaim af: geen persoonlijk ernstig verwijt aan bestuurder GFE bewezen — RBROT:2026:8915
bestuurdersaansprakelijkheid / onrechtmatige daad bij investeringsconstructie met Duits zekerheidsrecht
Eiser / verzoeker
eiser (naam geanonimiseerd)
Verweerder / gedaagde
gedaagde (naam geanonimiseerd)
De rechtbank wees alle vorderingen van de eiser af en veroordeelde hem tot betaling van de proceskosten van € 13.305,50.
- Eiser slaagde niet in het bewijs dat de bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt van de wanprestatie van GFE bij het niet verschaffen van een ongedeeld eersterangs zekerheidsrecht.
- De schriftelijke overeenkomst liet expliciet de mogelijkheid open dat de Grundschuld ten gunste van een GmbH zou worden gevestigd, zodat de eiser dit had kunnen weten.
- De rol van de trustee bij het verstrekken van het certificaat bleef te onduidelijk om dat handelen aan de bestuurder toe te rekenen; de eiser had de trustee als getuige kunnen oproepen maar deed dat niet.
- Van het wegsluizen van gelden of het ontbreken van terugbetalingsintentie was onvoldoende gebleken, nu er vastgoed was aangekocht op naam van de GmbH.
- Eiser werd veroordeeld tot betaling van proceskosten van € 13.305,50.
Samenvatting
Een investeerder die stelde te zijn opgelicht door de bestuurder van een vennootschap genaamd GFE, ving bot bij de Rechtbank Rotterdam. De man had geld uitgeleend aan GFE en daarvoor een zekerheidsrecht bedongen op Duits vastgoed, een zogenoemde Grundschuld. Die zekerheid bleek echter niet op zijn naam te staan, en zijn vordering op GFE was oninbaar gebleken. Hij hield de bestuurder van GFE daarvoor persoonlijk aansprakelijk.
De eiser stelde dat de bestuurder hem bewust had misleid door meer zekerheid te beloven dan hij kon of wilde geven, door een vals en waardeloos certificaat te verstrekken en door het geleende geld weg te sluizen naar zijn eigen Duitse GmbH. De bestuurder was immers enig aandeelhouder en bestuurder van GFE én van die GmbH, en de Grundschuld was uiteindelijk ten gunste van die GmbH gevestigd.
De rechtbank erkende dat de bestuurder feitelijk alle touwtjes in handen had. Ook stond vast dat de Grundschuld inderdaad ten gunste van de GmbH was gevestigd en dat de eiser nooit als gerechtigde in het Duitse Grundbuch was ingeschreven. Dat is een tekortkoming van GFE, oordeelde de rechtbank, maar daarmee is nog niet gezegd dat de bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt.
Dit komt doordat de schriftelijke overeenkomst expliciet de mogelijkheid openliet dat de Grundschuld ten gunste van een nieuw op te richten GmbH zou worden gevestigd. De eiser wist dat dus, of had het kunnen weten. Verder oordeelde de rechtbank dat het aan een derde, een zekere trustee, was die het bewuste certificaat had opgesteld en verstuurd. De eiser had de rol van deze persoon onvoldoende opgehelderd, terwijl hij hem had kunnen oproepen als getuige. Dat dit niet is gebeurd, komt voor rekening en risico van de eiser.
Ook de stelling dat gelden waren weggesluisd naar de GmbH, hield geen stand. De bestuurder legde uit dat de investeringen via een derdengeldrekening van de trustee naar de GmbH waren gegaan voor de aankoop van vastgoed, en dat GFE daarvoor een vordering op de GmbH heeft. Er is weliswaar een faillissement van de GmbH, maar er is in elk geval vastgoed aangekocht. Dat de communicatie over geldstromen transparanter had gekund, betekende niet dat er bewust geld was weggesluisd of dat de bestuurder nooit de intentie had de lening terug te betalen.
De rechtbank concludeerde dat de stellingen van de eiser, afzonderlijk noch in samenhang, voldoende steun boden voor persoonlijke aansprakelijkheid van de bestuurder. De vorderingen tot schadevergoeding werden afgewezen. Bovendien werd de eiser als de verliezende partij veroordeeld tot betaling van de proceskosten van de gedaagde, begroot op € 13.305,50, te vermeerderen met wettelijke rente als hij niet tijdig betaalt.
Betrokken advocaten
eiser
Sijben en Partners Advocaten-het Onderwijskantoor (SPA-hOK), HEERLEN
42 uitsprakenGerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2025:2822, Gerechtshof Den Haag, 22-12-2025, 200.362.193/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Insolventierecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:24534, Rechtbank Den Haag, 19-12-2025, C/09/694571 / KG ZA 25-1126
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8557, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 03-12-2025, 9301361 CV EXPL 21-2605 (E)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:20803, Rechtbank Den Haag, 29-10-2025, 684700
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
C/10/663868 / HA ZA 23-706
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een verhuurder uit Eindhoven kreeg zijn huurders voor de kantonrechter in Rotterdam omdat zij sinds eind 2024 een woning huren en de huur al langere tijd niet meer betaalden. Op het moment van de zitting was de achterstand opgelopen tot € 21.837,08, ruim 17 maanden huur. De maandelijkse huur bedraagt € 1.253,55. De verhuurder, RP Onroerend Goed, eiste betaling van de achterstand met rente en incassokosten, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning. De zaak richtte zich tegen twee huurders. Een van hen verscheen met een advocaat en erkende dat de achterstand groot is, maar verzette zich tegen ontbinding en ontruiming. Zij voerde aan dat zij te maken heeft gehad met huiselijk geweld en financieel misbruik door de andere huurder. Haar inkomen daalde, waardoor zij de huur niet meer zelfstandig kon opbrengen. Op dit moment zoekt zij een andere woning via een urgentieverklaring. De tweede huurder verscheen niet, waardoor tegen hem verstek is verleend. Omdat de eerste huurder wel was verschenen, kon de tweede niet in verzet komen, alleen in hoger beroep. De kantonrechter vond de achterstand ernstig genoeg om de huurovereenkomst te ontbinden. Bij een achterstand van meer dan drie maanden is dat doorgaans het geval, maar de rechter weegt alle omstandigheden mee. Hier woog zwaar dat de huur ook na de dagvaarding structureel niet is betaald. De kantonrechter had begrip voor de persoonlijke situatie van de huurster, maar oordeelde dat een verhuurder zo'n grote en oplopende achterstand niet hoeft te accepteren. Hij hoeft ook niet te wachten met juridische stappen tot er duidelijkheid is over een urgentieaanvraag of een andere sociale huurwoning. De incassokosten en de rente wees de rechter af. Artikel 17.2 van de huurovereenkomst bepaalt dat de huurder bij te late betaling een administratieve boete van € 10 verschuldigd is. Volgens de wet zou de huurder alleen wettelijke rente en incassokosten moeten betalen. Het opleggen van een extra boete wijkt in het nadeel van de huurder af van de wet en is daarom een oneerlijke bepaling. Daardoor kan de verhuurder zich er niet op beroepen, en ook niet op de incassokosten en rente uit de wet. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover ze voor deze zaak van belang waren. Ook een deel van de vordering voor de rest van de maand wees hij af, omdat de verhuurder niet had uitgelegd waarom de huurders die zouden moeten betalen. De huurders moeten hoofdelijk de achterstand van € 21.837,08 betalen en de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis verlaten. Tot de dag van de ontruiming betalen zij een gebruiksvergoeding van € 1.253,55 per maand. Ook worden zij hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 1.576,61. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het meteen kan worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten. Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog. In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen. De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon. Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden. De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Een ondernemer huurde twee bedrijfsruimten in dezelfde plaats van verhuurder Onyx, tegen een prijs van € 1.110,36 en € 1.510,35 per maand, inclusief servicekosten en btw. Tot en met oktober 2026 bleef hij in totaal € 32.289,89 schuldig. Onyx stapte naar de kantonrechter in Rotterdam. De huurder betwistte het bedrag niet. Zijn gemachtigde zei op de zitting dat het niet onaannemelijk is dat het bedrag niet is betaald. De kantonrechter wees de vordering tot betaling van de achterstand daarom toe. Ook de ontbinding van beide huurovereenkomsten werd toegewezen. De achterstand bestond uit ruim dertien maanden huur voor beide ruimten, en volgens de rechter is zo'n achterstand een tekortkoming die ontbinding rechtvaardigt. De rechter begreep dat de huurder het financieel moeilijk heeft, maar dat woog niet op tegen de omvang van de achterstand. Onyx had in de dagvaarding geen ontruimingstermijn genoemd. De huurder wilde tot in ieder geval 1 januari 2027 blijven, ook om op te ruimen. Onyx vond dat gezien de achterstand te lang. De kantonrechter stelde de termijn op vier weken na betekening van het vonnis door de deurwaarder. Over de boetes oordeelde de rechter genuanceerd. Voor het pand waar de overeenkomst een extra regeling bevat, werd een boete van € 500,00 plus € 150,00 administratiekosten toegewezen, omdat partijen hadden afgesproken dat die naast elkaar verschuldigd zijn. Voor het andere pand bevatten de huurvoorwaarden alleen een minimumboete van € 300,00 per maand. Onyx had € 650,00 gevorderd, maar daarvan werd slechts € 300,00 toegewezen. Samen is dat € 950,00. Een beroep van de huurder op matiging van de boete slaagde niet. Volgens de rechter eist de billijkheid dat niet klaarblijkelijk, omdat Onyx maar één keer per pand een boete vorderde terwijl de voorwaarden haar een boete voor elke maand te late betaling toestaan. De huurder voerde meer verweren. Hij zei dat hij voor het ene pand direct een nieuwe huurder had. Dat leest de rechter als een verzoek om indeplaatsstelling, maar dat werd afgewezen omdat niet bleek dat de voorgestelde huurder voldoende waarborgen biedt voor nakoming en een behoorlijke bedrijfsvoering. Ook zijn dyslexie leidde niet tot een ander oordeel. De huurder is handelingsbekwaam, het gaat om een zakelijk contract en Onyx wist niet van de dyslexie af. Een betalingsregeling kan de kantonrechter niet opleggen. Onyx liet op de zitting weten dat er al meerdere regelingen zijn getroffen die niet zijn nagekomen, maar dat na het vonnis altijd gepraat kan worden. Behalve de achterstand moet de huurder vanaf november 2026 tot de ontruiming doorbetalen: € 1.110,36 en € 1.510,35 per maand, met de toegestane verhoging. Onyx kreeg verder een schadevergoeding toegewezen voor de periode vanaf de ontruiming tot de oorspronkelijke einddatum van de huurovereenkomsten, op te maken bij staat omdat de hoogte nog niet kan worden begroot. De incassokosten werden vastgesteld op € 2.311,82, 15 procent volgens de algemene voorwaarden, na aftrek van het niet toegewezen deel van de boete. De kantonrechter veroordeelt de huurder tot betaling van € 32.289,89 huurachterstand, € 950,00 aan boete en administratiekosten en € 2.311,82 aan incassokosten, ontbindt beide huurovereenkomsten en gelast ontruiming binnen vier weken na betekening. Daarnaast betaalt hij de proceskosten van € 2.642,03. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.