Rechter veroordeelt man tot medewerking aan verkoop gezamenlijke woning na verbroken relatie — RBROT:2026:8982
verdeling gezamenlijke woning na verbroken samenleving
Eiser / verzoeker
de vrouw
Verweerder / gedaagde
de man
De man wordt veroordeeld tot medewerking aan verkoop van de gezamenlijke woning aan een derde, met een dwangsom van € 100 per dag tot maximaal € 15.000, en met een depotbedrag van € 25.000 bij de notaris in afwachting van een bodemzaak over het vergoedingsrecht van de man.
- Toedeling van de woning aan de vrouw is financieel niet haalbaar: haar maximale leencapaciteit van € 180.000 is ontoereikend voor de benodigde uitkoopsom van circa € 189.000 of meer.
- Het verzoek van de man om twee jaar de tijd te krijgen voor vervangende woonruimte wordt afgewezen, omdat hij wegens gezondheidsklachten niet in staat is zelf voor de kinderen te zorgen en een woning voor hemzelf en de kinderen niet reëel is.
- De rechter legt een depot van € 25.000 op bij de notaris in afwachting van een bodemprocedure over het betwiste vergoedingsrecht van de man van € 50.000 wegens een aflossing in 2019.
- De man wordt veroordeeld tot medewerking aan verkoop via een van twee aangewezen makelaars, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag tot maximaal € 15.000.
- Als de man de notariële leveringsakte niet ondertekent, treedt het vonnis in de plaats van zijn handtekening op grond van artikel 3:300 BW.
Samenvatting
Een ex-paar dat samen met hun drie meerderjarige kinderen nog in één huis woont, belandde voor de rechter in Rotterdam omdat de man weigerde mee te werken aan de verkoop van de gezamenlijke woning. De relatie is al beëindigd, maar door de gespannen thuissituatie slapen partijen en kinderen zo vaak mogelijk elders of in het tuinhuis. De vrouw stapte naar de rechter om een einde te maken aan die situatie.
Partijen zijn al sinds 2004 samen eigenaar van de woning en sloten in 2006 een notariële samenlevingsovereenkomst. Daarin was vastgelegd dat de woning bij het verbreken van de samenwoning aan de man zou worden toebedeeld, met een uitkering van € 10.000 aan de vrouw en € 70.000 aan de man uit de opbrengst. Als de overwaarde boven die gezamenlijke € 80.000 uitkomt, wordt het meerdere fifty-fifty verdeeld.
De vrouw wilde de woning zelf overnemen, maar de voorzieningenrechter rekende uit dat haar maximale leencapaciteit van € 180.000 daarvoor niet toereikend is. Zelfs bij een globale woningwaarde van € 340.000 zou zij zo'n € 189.000 moeten financieren, en dat bedrag kan nog hoger uitvallen. De man stelt namelijk dat een aflossing van € 50.000 op de hypotheek in 2019 uitsluitend uit zijn privévermogen is betaald, omdat het geld afkomstig was van een uitkering van zijn vroegere werkgever. Als dat vergoedingsrecht wordt gehonoreerd, loopt de benodigde financiering verder op. Of dat recht bestaat, kon in dit kort geding niet worden vastgesteld: daarvoor is nader onderzoek nodig in een gewone bodemprocedure.
De man had gevraagd twee jaar de tijd te krijgen om vervangende woonruimte te vinden voor zichzelf en de kinderen, maar de rechter wees dat verzoek af. Ter zitting bleek dat de man door zijn broze gezondheid, hij is herstellende van een ernstige ziekte, niet in staat is zelf de zorg voor de kinderen op zich te nemen. Het is dan ook niet reëel dat hij een woning voor hem én de kinderen nodig heeft. Beide partijen vinden de huidige woonsituatie bovendien onhoudbaar, wat het spoedeisend belang bij een snelle beslissing onderstreept.
De voorzieningenrechter veroordeelde de man om op eerste verzoek van de vrouw een verkoopopdracht te geven aan een van twee met name genoemde makelaars. De man moet hun aanwijzingen opvolgen en als partijen het niet eens worden over de vraag- en verkoopprijs, is het advies van de makelaar doorslaggevend. Doet de man dat niet, dan verbeurt hij een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 15.000. Als de man weigert de notariële leveringsakte te ondertekenen, treedt het vonnis in de plaats van zijn handtekening. Ook moet hij de woning uiterlijk een week voor de overdracht verlaten en ontruimen.
Over de verdeling van de opbrengst bepaalde de rechter dat van de overwaarde de helft naar de man gaat en de helft naar de vrouw, met dien verstande dat de vrouw uit haar deel € 35.000 aan de man betaalt en € 5.000 van de man ontvangt. Omdat het vergoedingsrecht van € 50.000 nog niet is uitgeprocedeerd, moet de vrouw bovendien € 25.000 in depot stellen bij de notaris. Dat bedrag blijft geblokkeerd totdat een bodemrechter over het vergoedingsrecht heeft geoordeeld, of partijen er onderling uit zijn. De vorderingen van de man in reconventie, waaronder de eis tot vergoeding van € 120.000 vóór verdeling, werden volledig afgewezen. De proceskosten compenseerde de rechter: iedere partij betaalt de eigen kosten.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:25772, Rechtbank Den Haag, 03-12-2025, C/09/670614 / FA RK 24-5654
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHDHA:2025:2656, Gerechtshof Den Haag, 03-12-2025, 200.354.759/01, 200.354.759/02, 200.354.759/03
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14714, Rechtbank Rotterdam, 27-11-2025, C/10/710417 / JE RK 25-2384 en C/10/711587 / JE RK 25-2568
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:17509, Rechtbank Den Haag, 01-09-2025, C/09/603488 / FA RK 20-8588
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/10/721001 / KG ZA 26-554
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M. de Geus
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man die al eerder een rechter had willen wraken, probeerde nu ook de drie rechters te wraken die dat eerste wrakingsverzoek hadden behandeld. Daarmee kwam hij te laat. Wraking is bedoeld om te voorkomen dat een rechter zich nog langer met een zaak bemoeit, en dat kan niet meer als die rechter al een einduitspraak heeft gedaan. Het gaat om een verzoek dat verzoeker op 6 november 2026 bij de rechtbank Rotterdam indiende. Het richtte zich tegen mr. drs. J. van den Bos, mr. J.F. Koekebakker en mr. C. Sikkel. Zij vormden de meervoudige wrakingskamer die eerder had beslist op zijn wrakingsverzoek tegen een andere rechter, mr. M.P. van Eeden-van Harskamp. Die rechter behandelde een civielrechtelijke zaak tussen verzoeker en een derde. De nu aangezochte wrakingskamer kreeg toegang tot het dossier van die eerdere wrakingsprocedure. De rechtbank wijst erop dat de eerdere wrakingskamer op 15 oktober 2026 uitspraak had gedaan. Die beslissing was een eindbeslissing, waarmee de behandeling van het wrakingsverzoek tegen mr. Van Eeden-van Harskamp was afgerond. Het nieuwe verzoek is pas drie weken later, op 6 november 2026, ontvangen. Op dat moment behandelden de drie rechters de eerdere wrakingsprocedure dus niet meer. Daarom is het verzoek kennelijk niet-ontvankelijk en is het zonder behandeling ter zitting afgedaan, op grond van artikel 39, lid 3, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De wrakingskamer begrijpt dat verzoeker er last van heeft dat de rechtbank de uitspraak in zijn civiele zaak blijkbaar te laat heeft verzonden. Daar kan een wrakingskamer volgens de rechtbank niets aan veranderen, omdat zij niet over uitspraken kan beslissen die al zijn gedaan. Verzoeker kan over de late verzending wel een klacht indienen bij de rechtbank. De wrakingskamer verklaart verzoeker niet-ontvankelijk in zijn wrakingsverzoek. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.