Rechtbank stelt eindafrekening vast in geschil van Beneluxvet over frituurolie — RBROT:2026:9388
internationale koopovereenkomst en eindafrekening bij handel in frituurolie
Eiser / verzoeker
Beneluxvet B.V.
Verweerder / gedaagde
Biotisk Energier Sweden AB
Rechtbank veroordeelt Biotisk tot betaling van € 163.623,59 aan Beneluxvet na verrekening van de eindafrekeningen, plus rente en € 2.411,24 aan incassokosten, en wijst de tegenvordering van Biotisk volledig af.
- Beneluxvet bewijst dat partijen de methode van tappen en wegen zijn overeengekomen om de hoeveelheid vocht en onzuiverheden (MIU) in geleverde frituurolie vast te stellen
- MIU-aftrek moet per batch worden berekend en niet per volledig contract, omdat slotbetalingen kort na aankomst van elke levering moesten plaatsvinden
- Extra aftrek van Beneluxvet voor restant MIU na het aftappen wordt afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing met test- of meetresultaten
- Ontbrekende weegbonnen voor een deel van de containers vormen geen probleem omdat Biotisk de opgegeven gewichten niet inhoudelijk betwist
- Na verrekening van alle eindafrekeningen resteert een vordering van Beneluxvet op Biotisk van € 163.623,59; de tegenvordering van Biotisk wordt volledig afgewezen
Samenvatting
De rechtbank Rotterdam heeft een langlopend handelsgeschil tussen het Drontense bedrijf Beneluxvet en het Zweedse Biotisk Energier over de handel in gebruikte frituurolie grotendeels in het voordeel van Beneluxvet beslist. De twee bedrijven hadden meerdere koopcontracten gesloten voor de levering van deze olie, waarbij het uiteindelijk te betalen bedrag afhankelijk was van hoeveel water en onzuiverheden (afgekort MIU) er in de geleverde partijen zaten: hoe meer MIU, hoe lager het te betalen gewicht.
In een eerder tussenvonnis had de rechtbank Beneluxvet opgedragen te bewijzen dat partijen hadden afgesproken de MIU vast te stellen via de methode van tappen en wegen, en dat de aftrek per levering (batch) in plaats van per volledig contract moest worden berekend. Beneluxvet leverde dat bewijs onder meer met internationale ISO-normen die naar deze meetmethode verwijzen, en met de tekst van de overeenkomst zelf, waarin het meten van vocht en onzuiverheden apart van de gewone kwaliteitscontrole werd genoemd. Biotisk had dit onvoldoende weersproken: haar verwijzing naar contracten met andere klanten zei niets over wat zij zelf met Beneluxvet had afgesproken.
Ook de keuze om per batch af te rekenen bleek uit de gemaakte afspraken: partijen wilden dat de slotbetaling telkens kort na aankomst van een lading in Dronten kon plaatsvinden, wat onmogelijk zou zijn als per heel contract moest worden afgerekend, omdat leveringen binnen hetzelfde contract soms maanden uit elkaar lagen. Wel wees de rechtbank een extra aftrek af die Beneluxvet had toegepast voor MIU die naar eigen zeggen na het aftappen nog in de olie achterbleef: daarvoor had zij geen test- of meetresultaten overgelegd.
Voor de daadwerkelijke berekening had Beneluxvet van 45 geleverde containers en tanks 28 weegbonnen overgelegd; de rest kon zij niet meer terugvinden, mogelijk omdat de door Biotisk ingeschakelde inspecteur Cotecna deze had meegenomen. Omdat Biotisk de juistheid van de overgelegde gewichten niet betwistte en zelf erkende dat zij geen garantie kon geven dat haar olie onder een bepaald MIU-percentage zou blijven, nam de rechtbank de door Beneluxvet berekende gewichten en percentages als uitgangspunt.
De rechtbank rekende vervolgens per contract uit wat er over en weer nog verschuldigd was, rekening houdend met eerdere oordelen over onder meer demurrage en extra invoerrechten. Per saldo bleek Beneluxvet nog een bedrag aan Biotisk verschuldigd, maar moest Biotisk op haar beurt een veel groter bedrag aan Beneluxvet terugbetalen voor te veel berekende olie. Na verrekening van deze bedragen, en van een reeds door Biotisk onder protest betaald bedrag van € 100.000, bleef een resterende vordering van Beneluxvet op Biotisk over van € 163.623,59, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 27 januari 2023. Daarnaast moest Biotisk € 2.411,24 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden.
Een deel van de door Beneluxvet gevorderde verklaringen voor recht wees de rechtbank af, niet omdat ze inhoudelijk onjuist waren, maar omdat Beneluxvet daarnaast al betaling van hetzelfde bedrag vorderde en dus onvoldoende belang had bij een aparte verklaring. De tegenvordering die Biotisk in reconventie had ingesteld, werd in zijn geheel afgewezen. Omdat Biotisk zowel in de hoofdzaak als in de tegenvordering in het ongelijk werd gesteld, veroordeelde de rechtbank haar in alle proceskosten van Beneluxvet: € 16.054,87 voor de hoofdzaak en € 3.076,50 voor de tegenvordering, plus nakosten. De rechtbank veroordeelt Biotisk tot betaling van € 163.623,59 aan Beneluxvet, plus rente en € 2.411,24 aan incassokosten, en wijst de tegenvordering van Biotisk volledig af.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:2509, Gerechtshof Amsterdam, 23-09-2025, 200.328.736 + 200.328.723
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2025:2122, Rechtbank Rotterdam, 19-02-2025, C/10/679981 / HA ZA 24-467
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:10435, Rechtbank Rotterdam, 23-10-2024, C/10/676962 / HA ZA 24-296
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2024:7093, Rechtbank Rotterdam, 24-07-2024, C/10/658297 / HA ZA 23-474
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
C/10/679981 / HA ZA 24-467
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een verhuurder uit Eindhoven kreeg zijn huurders voor de kantonrechter in Rotterdam omdat zij sinds eind 2024 een woning huren en de huur al langere tijd niet meer betaalden. Op het moment van de zitting was de achterstand opgelopen tot € 21.837,08, ruim 17 maanden huur. De maandelijkse huur bedraagt € 1.253,55. De verhuurder, RP Onroerend Goed, eiste betaling van de achterstand met rente en incassokosten, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning. De zaak richtte zich tegen twee huurders. Een van hen verscheen met een advocaat en erkende dat de achterstand groot is, maar verzette zich tegen ontbinding en ontruiming. Zij voerde aan dat zij te maken heeft gehad met huiselijk geweld en financieel misbruik door de andere huurder. Haar inkomen daalde, waardoor zij de huur niet meer zelfstandig kon opbrengen. Op dit moment zoekt zij een andere woning via een urgentieverklaring. De tweede huurder verscheen niet, waardoor tegen hem verstek is verleend. Omdat de eerste huurder wel was verschenen, kon de tweede niet in verzet komen, alleen in hoger beroep. De kantonrechter vond de achterstand ernstig genoeg om de huurovereenkomst te ontbinden. Bij een achterstand van meer dan drie maanden is dat doorgaans het geval, maar de rechter weegt alle omstandigheden mee. Hier woog zwaar dat de huur ook na de dagvaarding structureel niet is betaald. De kantonrechter had begrip voor de persoonlijke situatie van de huurster, maar oordeelde dat een verhuurder zo'n grote en oplopende achterstand niet hoeft te accepteren. Hij hoeft ook niet te wachten met juridische stappen tot er duidelijkheid is over een urgentieaanvraag of een andere sociale huurwoning. De incassokosten en de rente wees de rechter af. Artikel 17.2 van de huurovereenkomst bepaalt dat de huurder bij te late betaling een administratieve boete van € 10 verschuldigd is. Volgens de wet zou de huurder alleen wettelijke rente en incassokosten moeten betalen. Het opleggen van een extra boete wijkt in het nadeel van de huurder af van de wet en is daarom een oneerlijke bepaling. Daardoor kan de verhuurder zich er niet op beroepen, en ook niet op de incassokosten en rente uit de wet. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover ze voor deze zaak van belang waren. Ook een deel van de vordering voor de rest van de maand wees hij af, omdat de verhuurder niet had uitgelegd waarom de huurders die zouden moeten betalen. De huurders moeten hoofdelijk de achterstand van € 21.837,08 betalen en de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis verlaten. Tot de dag van de ontruiming betalen zij een gebruiksvergoeding van € 1.253,55 per maand. Ook worden zij hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 1.576,61. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het meteen kan worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten. Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog. In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen. De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon. Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden. De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Een ondernemer huurde twee bedrijfsruimten in dezelfde plaats van verhuurder Onyx, tegen een prijs van € 1.110,36 en € 1.510,35 per maand, inclusief servicekosten en btw. Tot en met oktober 2026 bleef hij in totaal € 32.289,89 schuldig. Onyx stapte naar de kantonrechter in Rotterdam. De huurder betwistte het bedrag niet. Zijn gemachtigde zei op de zitting dat het niet onaannemelijk is dat het bedrag niet is betaald. De kantonrechter wees de vordering tot betaling van de achterstand daarom toe. Ook de ontbinding van beide huurovereenkomsten werd toegewezen. De achterstand bestond uit ruim dertien maanden huur voor beide ruimten, en volgens de rechter is zo'n achterstand een tekortkoming die ontbinding rechtvaardigt. De rechter begreep dat de huurder het financieel moeilijk heeft, maar dat woog niet op tegen de omvang van de achterstand. Onyx had in de dagvaarding geen ontruimingstermijn genoemd. De huurder wilde tot in ieder geval 1 januari 2027 blijven, ook om op te ruimen. Onyx vond dat gezien de achterstand te lang. De kantonrechter stelde de termijn op vier weken na betekening van het vonnis door de deurwaarder. Over de boetes oordeelde de rechter genuanceerd. Voor het pand waar de overeenkomst een extra regeling bevat, werd een boete van € 500,00 plus € 150,00 administratiekosten toegewezen, omdat partijen hadden afgesproken dat die naast elkaar verschuldigd zijn. Voor het andere pand bevatten de huurvoorwaarden alleen een minimumboete van € 300,00 per maand. Onyx had € 650,00 gevorderd, maar daarvan werd slechts € 300,00 toegewezen. Samen is dat € 950,00. Een beroep van de huurder op matiging van de boete slaagde niet. Volgens de rechter eist de billijkheid dat niet klaarblijkelijk, omdat Onyx maar één keer per pand een boete vorderde terwijl de voorwaarden haar een boete voor elke maand te late betaling toestaan. De huurder voerde meer verweren. Hij zei dat hij voor het ene pand direct een nieuwe huurder had. Dat leest de rechter als een verzoek om indeplaatsstelling, maar dat werd afgewezen omdat niet bleek dat de voorgestelde huurder voldoende waarborgen biedt voor nakoming en een behoorlijke bedrijfsvoering. Ook zijn dyslexie leidde niet tot een ander oordeel. De huurder is handelingsbekwaam, het gaat om een zakelijk contract en Onyx wist niet van de dyslexie af. Een betalingsregeling kan de kantonrechter niet opleggen. Onyx liet op de zitting weten dat er al meerdere regelingen zijn getroffen die niet zijn nagekomen, maar dat na het vonnis altijd gepraat kan worden. Behalve de achterstand moet de huurder vanaf november 2026 tot de ontruiming doorbetalen: € 1.110,36 en € 1.510,35 per maand, met de toegestane verhoging. Onyx kreeg verder een schadevergoeding toegewezen voor de periode vanaf de ontruiming tot de oorspronkelijke einddatum van de huurovereenkomsten, op te maken bij staat omdat de hoogte nog niet kan worden begroot. De incassokosten werden vastgesteld op € 2.311,82, 15 procent volgens de algemene voorwaarden, na aftrek van het niet toegewezen deel van de boete. De kantonrechter veroordeelt de huurder tot betaling van € 32.289,89 huurachterstand, € 950,00 aan boete en administratiekosten en € 2.311,82 aan incassokosten, ontbindt beide huurovereenkomsten en gelast ontruiming binnen vier weken na betekening. Daarnaast betaalt hij de proceskosten van € 2.642,03. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.