Voorzieningenrechter wijst vordering tot doorzetten samenwerking kinderopvang af — RBROT:2026:9584
geschil over samenwerkingsovereenkomst kinderopvang
Eiser / verzoeker
de kinderopvangorganisatie (eiseres)
Verweerder / gedaagde
het schoolbestuur (gedaagde)
Voorzieningenrechter wijst de vorderingen tot dooronderhandelen en voortzetting van de samenwerking af en veroordeelt eiseres in de proceskosten van € 2.101; alleen de vordering over een lekkage wordt aangehouden.
- Vordering tot dooronderhandelen afgewezen omdat onduidelijk was waarover nog onderhandeld moest worden
- Samenwerkingsovereenkomst zag op bestuurlijke fusie, niet op de dagelijkse uitvoering van de kinderopvang
- Opzegging van de samenwerkingsovereenkomst geoordeeld als rechtsgeldig op grond van het niet meer haalbare fusiedoel
- Geen spoedeisend belang bij voortzetting van locatie-overeenkomsten die pas over een jaar eindigen
- Onvoldoende bewijs voor gestelde uitrooktactieken van het schoolbestuur
Samenvatting
Een kinderopvangorganisatie en een schoolbestuur werken al sinds 2008 samen: de kinderopvangorganisatie verzorgt opvang op meerdere locaties van het schoolbestuur. Vanaf 2016 onderzochten beide partijen of ze verder konden gaan als een geheel nieuwe, gezamenlijke organisatie voor onderwijs en opvang. Daarover sloten ze in 2020 een samenwerkingsovereenkomst, die naast dat verre toekomstplan ook een spoor bevatte om hun bestaande, dagelijkse samenwerking vast te leggen in aparte uitwerkingsovereenkomsten per locatie. Die uitwerkingsovereenkomsten kwamen er in 2022 en werden sindsdien jaarlijks verlengd.
In 2025 liet een extern adviesbureau een stappenplan opstellen om de organisaties per 1 januari 2026 bestuurlijk te laten samensmelten. Maar in december 2025 liet de kinderopvangorganisatie weten dat haar raad van toezicht had besloten om van die verdergaande integratie af te zien. Het schoolbestuur voelde zich daardoor overvallen en begon een bodemprocedure om schadevergoeding te eisen wegens het afbreken van de onderhandelingen. Kort daarna zegde het schoolbestuur ook de samenwerkingsovereenkomst op tegen 1 augustus 2026, en de losse locatie-overeenkomsten tegen 1 augustus 2027.
De kinderopvangorganisatie stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Rotterdam voor een spoedmaatregel. Ze wilde dat het schoolbestuur werd verplicht om de onderhandelingen te hervatten en om de samenwerking op alle locaties ongewijzigd voort te zetten, desnoods tot een rechter in een bodemzaak definitief had beslist. Ook vroeg ze om een dwangsom als het schoolbestuur zich daar niet aan zou houden, en om herstel van een lekkage op een van haar locaties.
De voorzieningenrechter wees vrijwel alle vorderingen af. Over de gevorderde dooronderhandeling oordeelde de rechter dat de kinderopvangorganisatie niet duidelijk had gemaakt waarover nog onderhandeld zou moeten worden: de bestaande samenwerking was immers al vastgelegd in de uitwerkingsovereenkomsten uit 2022, en er lagen geen concrete nieuwe afspraken op tafel om verder te bespreken. Een veroordeling tot dooronderhandelen zou daarom te vaag zijn om uit te voeren.
Ook de vordering om de hele samenwerkingsovereenkomst in stand te houden, strandde. Die overeenkomst ging volgens de rechter vooral over het onderzoek naar een verdergaande bestuurlijke fusie, niet over de dagelijkse uitvoering van de kinderopvang zelf: die liep via de aparte locatie-overeenkomsten. Omdat de kinderopvangorganisatie zelf de onderhandelingen over de fusie had beëindigd, had ze geen belang meer bij het in stand houden van die overeenkomst. Bovendien had het schoolbestuur de overeenkomst rechtsgeldig opgezegd: de overeenkomst voorzag zelf in de mogelijkheid om op te zeggen zodra het beoogde fusiedoel niet meer haalbaar bleek, en dat was hier het geval. Dat partijen al achttien jaar met elkaar samenwerkten, was volgens de rechter niet genoeg om die opzegging naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid alsnog buiten werking te stellen.
De vordering om de locatie-overeenkomsten ongewijzigd te laten doorlopen, wees de rechter eveneens af, omdat die overeenkomsten pas over een jaar zouden eindigen. Van een spoedeisend belang om daar nu al een voorlopige maatregel over te krijgen, was dus geen sprake; die vraag kon in de lopende bodemprocedure aan de orde komen. Voor de klacht dat het schoolbestuur de kinderopvangorganisatie met zogenoemde uitrooktactieken zou tegenwerken, zag de rechter evenmin voldoende bewijs: de aangevoerde incidenten haalden niet het niveau van bewust traineren, en het schoolbestuur had bovendien toegezegd de bestaande afspraken tot 1 augustus 2027 na te blijven komen.
Alleen de vordering over het herstellen van de lekkage op een van de opvanglocaties hield de rechter aan, omdat partijen daarover zelf nog in overleg waren. Voor het overige verloor de kinderopvangorganisatie op vrijwel alle punten en moest zij de proceskosten van het schoolbestuur betalen, begroot op € 2.101.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2024:1173, Gerechtshof Amsterdam, 30-04-2024, 200.303.874/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2023:6308, Rechtbank Rotterdam, 14-07-2023, C/10/660596 / KG ZA 23-539
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2023:374, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 31-01-2023, 200.309.353_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHAMS:2022:3264, Gerechtshof Amsterdam, 22-11-2022, 200.304.161/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/10/720566 / KG ZA 26-518
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M. de Geus
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man die al eerder een rechter had willen wraken, probeerde nu ook de drie rechters te wraken die dat eerste wrakingsverzoek hadden behandeld. Daarmee kwam hij te laat. Wraking is bedoeld om te voorkomen dat een rechter zich nog langer met een zaak bemoeit, en dat kan niet meer als die rechter al een einduitspraak heeft gedaan. Het gaat om een verzoek dat verzoeker op 6 november 2026 bij de rechtbank Rotterdam indiende. Het richtte zich tegen mr. drs. J. van den Bos, mr. J.F. Koekebakker en mr. C. Sikkel. Zij vormden de meervoudige wrakingskamer die eerder had beslist op zijn wrakingsverzoek tegen een andere rechter, mr. M.P. van Eeden-van Harskamp. Die rechter behandelde een civielrechtelijke zaak tussen verzoeker en een derde. De nu aangezochte wrakingskamer kreeg toegang tot het dossier van die eerdere wrakingsprocedure. De rechtbank wijst erop dat de eerdere wrakingskamer op 15 oktober 2026 uitspraak had gedaan. Die beslissing was een eindbeslissing, waarmee de behandeling van het wrakingsverzoek tegen mr. Van Eeden-van Harskamp was afgerond. Het nieuwe verzoek is pas drie weken later, op 6 november 2026, ontvangen. Op dat moment behandelden de drie rechters de eerdere wrakingsprocedure dus niet meer. Daarom is het verzoek kennelijk niet-ontvankelijk en is het zonder behandeling ter zitting afgedaan, op grond van artikel 39, lid 3, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De wrakingskamer begrijpt dat verzoeker er last van heeft dat de rechtbank de uitspraak in zijn civiele zaak blijkbaar te laat heeft verzonden. Daar kan een wrakingskamer volgens de rechtbank niets aan veranderen, omdat zij niet over uitspraken kan beslissen die al zijn gedaan. Verzoeker kan over de late verzending wel een klacht indienen bij de rechtbank. De wrakingskamer verklaart verzoeker niet-ontvankelijk in zijn wrakingsverzoek. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.