Rechter vernietigt intrekking verblijfsvergunning van Chinese jongere — RBSGR:2003:AN8098
intrekking van een verblijfsvergunning voor een alleenstaande minderjarige vreemdeling
Eiser / verzoeker
Chinese jongere, voormalig alleenstaande minderjarige vreemdeling
Verweerder / gedaagde
minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie
De rechtbank verklaart het beroep gegrond, vernietigt de intrekking van de verblijfsvergunning wegens onvoldoende motivering en draagt de minister op een nieuw besluit te nemen.
- De minister trok de verblijfsvergunning in omdat volgens een ambtsbericht adequate opvang voor minderjarigen in China beschikbaar is
- De jongere beriep zich op het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel, omdat zijn vergunning eerder tweemaal was verlengd voordat zij werd ingetrokken
- De rechtbank oordeelt dat een verlenging in overeenstemming moet zijn met het op dat moment geldende beleid, en dat de minister niet mocht verlengen wetend dat dit in strijd was met het gewijzigde beleid
- Volgens de rechtbank heeft de minister onvoldoende gemotiveerd waarom het bij de jongere gewekte vertrouwen voor zijn eigen risico zou moeten komen
- De rechtbank vernietigt het bestreden besluit wegens onvoldoende motivering en draagt de minister op een nieuw besluit te nemen
Samenvatting
Een jongere uit China die als alleenstaande minderjarige naar Nederland kwam, krijgt gelijk in zijn strijd tegen de intrekking van zijn verblijfsvergunning. De rechtbank Den Haag oordeelt dat de minister onvoldoende heeft uitgelegd waarom hij de vergunning eerst tweemaal verlengde en die vervolgens toch introk.
De jongere kreeg in februari 2000 een verblijfsvergunning onder de beperking 'verblijf als alleenstaande minderjarige vreemdeling'. Die vergunning werd in 2001 en opnieuw in 2002 verlengd, laatstelijk tot december 2003. In juni 2002 liet de minister echter weten van plan te zijn de vergunning toch in te trekken, en in oktober 2002 gebeurde dat ook. De reden was een ambtsbericht van het ministerie van Buitenlandse Zaken van april 2001, waaruit zou blijken dat er in China adequate opvang voor minderjarigen beschikbaar is. Volgens het beleid van de minister moet een vreemdeling in zo'n geval zelf aantonen dat er in zijn eigen situatie juist geen geschikte opvang bestaat. Het bezwaar van de jongere tegen de intrekking werd door de minister ongegrond verklaard, waarna hij in beroep ging bij de rechtbank.
De jongere voerde aan dat bij hem gerechtvaardigd vertrouwen was gewekt dat hij in Nederland kon blijven: hij woonde inmiddels al meer dan drie jaar in het land, was volledig geïntegreerd en had zijn band met China verloren. Hij vond het bovendien onzorgvuldig dat zijn vergunning eerst werd verlengd en pas later werd ingetrokken op grond van beleid dat al een jaar eerder was gewijzigd, en dat hij niet mondeling was gehoord voordat de vergunning werd ingetrokken.
Omdat verlengingsbesluiten aanvankelijk ontbraken in het dossier, heropende de rechtbank het onderzoek na de zitting en vroeg zij de minister die alsnog te overleggen. Daaruit bleek dat de vergunning van de jongere op 16 maart 2001 werd verlengd tot april 2002, en vervolgens op 28 maart 2002 nogmaals tot december 2003, telkens op verzoek van de jongere zelf.
De rechtbank oordeelt dat het rechtszekerheidsbeginsel meebrengt dat iemand die een vergunning aanvraagt, erop mag vertrouwen dat een overheidsorgaan alleen een gunstige beslissing neemt als die in overeenstemming is met het op dat moment geldende recht. De minister mocht de vergunning van de jongere dus niet verlengen terwijl hij wist dat dit in strijd was met het inmiddels gewijzigde beleid voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen uit China, om die vergunning vervolgens op grond van datzelfde beleid weer in te trekken. Dat geldt volgens de rechtbank te meer omdat het om een vergunning voor bepaalde tijd ging. De minister heeft naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende gemotiveerd waarom het bij de jongere gewekte vertrouwen, in elk geval voor de periode van de verlenging, toch voor zijn risico zou moeten komen.
De rechtbank verklaart het beroep daarom gegrond en vernietigt het besluit waarbij de vergunning werd ingetrokken, wegens onvoldoende motivering. De minister moet met inachtneming van deze uitspraak een nieuw besluit nemen en de jongere het griffierecht van € 109 en de proceskosten van € 644 vergoeden.
Betrokken advocaten
mr. M.B. van den Toorn-Volkers
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:546, Rechtbank Den Haag, 14-01-2026, NL25.35082
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:439, Rechtbank Den Haag, 09-01-2026, NL25.36465
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:977, Rechtbank Den Haag, 07-01-2026, NL25.53137 en NL25.53138
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:27175, Rechtbank Den Haag, 24-12-2025, NL25.54512 en NL25.54513
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; VreemdelingenrechtZaaknummer
AWB 02/95413
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. W.M.P.M. Weerdesteijn
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.