ECLI:NL:RBZWB:2017:2292, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 11-04-2017, AWB 16_4624 — RBZWB:2017:2292
Samenvatting
Vaststelling van de oorspronkelijke functie in het kader van het LFNP. De overgang naar de LFNP-functie per 1 januari 2012 staat in rechte vast. Er is niet gebleken van een formele wijziging van eisers functie na deze datum.
Betrokken advocaten
mr. F.W.J. van der Steen
eiser
mr. J. van Hoof
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2025:11877, Rechtbank Noord-Holland, 25-09-2025, AWB-24_1074
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht; Ambtenarenrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:7445, Rechtbank Rotterdam, 07-08-2024, ROT 20/2539
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:CRVB:2023:1256, Centrale Raad van Beroep, 30-06-2023, 22 / 827 AW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Ambtenarenrecht
ECLI:NL:CRVB:2023:1257, Centrale Raad van Beroep, 30-06-2023, 22 / 1492 AW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Ambtenarenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AWB 16_4624
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. W. Toekoen
- mw. mr.drs. E.S.M. van Bergen
- dhr. mr. D. van Kralingen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw wil haar minicamping in de gemeente Veere uitbreiden. Daarvoor diende zij op 13 januari 2026 een aanvraag in voor een buitenplanse omgevingsplanactiviteit, een vergunning waarmee de gemeente van het geldende bestemmingsplan mag afwijken. Het college van burgemeester en wethouders van Veere liet daarna niets meer van zich horen. Het college had op de aanvraag moeten beslissen binnen de wettelijke termijn. Die termijn werd bij brief van 10 maart 2026 met zes weken verlengd, waardoor het college uiterlijk op 21 april 2026 had moeten beslissen. Dat gebeurde niet. De vrouw stelde het college daarom op 29 april 2026 in gebreke: zij gaf het twee weken om alsnog te beslissen. Het college ontving die brief op 1 mei 2026. Ook na afloop van die twee weken kwam er geen besluit. De vrouw stapte daarop naar de rechtbank Zeeland-West-Brabant. Omdat het beroep volgens de rechter kennelijk gegrond was, deed hij uitspraak zonder zitting. Dat is mogelijk wanneer meteen duidelijk is dat de indiener gelijk heeft en een mondelinge behandeling niets meer toevoegt. De rechter vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit en droeg het college op binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog te beslissen. Haalt het college die termijn niet, dan verbeurt het een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Daarnaast had het college al een wettelijke dwangsom verschuldigd, omdat het te laat was met beslissen. Die loopt maximaal 42 dagen: de eerste veertien dagen € 23 per dag, de volgende veertien dagen € 35 per dag en de overige dagen € 45 per dag. Het college had de hoogte daarvan niet vastgesteld. De rechter deed dat nu zelf. Omdat er sinds het verstrijken van de ingebrekestelling meer dan 42 dagen waren verstreken, stelde hij de dwangsom vast op het maximum van € 1.442. Het college moet bovendien het griffierecht van € 397 aan de vrouw vergoeden en haar proceskosten betalen. Die vergoeding is vastgesteld op € 467, een laag bedrag omdat de gemachtigde alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel over de overschreden beslistermijn ging. De rechter verklaarde het beroep dus gegrond. Het college van Veere moet binnen twee weken een besluit op de aanvraag nemen, betaalt € 1.442 aan verschuldigde dwangsom, vergoedt € 397 griffierecht en betaalt € 467 aan proceskosten.
Een vrouw wachtte maandenlang op een beslissing van het UWV over haar bezwaar tegen de beëindiging van haar uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Het besluit waartegen zij bezwaar maakte dateert van 28 november 2024. Toen het UWV nog steeds niet had beslist, stelde zij het uitvoeringsinstituut op 9 juli 2025 schriftelijk in gebreke. Het UWV ontving die brief op 15 juli 2025. Ook na de daarin gestelde termijn van twee weken kwam er geen besluit, waarna zij beroep instelde bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant. De rechtbank oordeelde dat het beroep kennelijk gegrond is. Daarom deed zij uitspraak zonder zitting, wat de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in zulke gevallen toelaat. Dat het UWV de beslistermijn had overschreden was niet in geschil. Het UWV voerde in zijn verweerschrift aan dat het te weinig verzekeringsartsen heeft en dat nog onduidelijk is wanneer er een besluit kan komen. De rechtbank volgde dat argument niet als reden voor een langere termijn. Zij verwees naar uitspraken van een meervoudige kamer van 4 september 2026 in drie vergelijkbare zaken. Daarin is bepaald dat voor alle latere beroepen over een niet-tijdig genomen besluit van het UWV een nadere beslistermijn van twaalf maanden geldt, te rekenen vanaf de dag na het einde van de bezwaartermijn. In deze zaak was die termijn al verstreken. Er was volgens de rechtbank geen aanleiding om een andere termijn te bepalen. De rechtbank droeg het UWV daarom op om binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit op het bezwaar bekend te maken. Houdt het UWV zich daar niet aan, dan verbeurt het een dwangsom van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, tot een maximum van € 15.000. Ook de kosten komen voor rekening van het UWV. Het moet het griffierecht van € 54 aan de vrouw vergoeden en haar proceskosten betalen van € 467. Dat bedrag is relatief laag, omdat haar gemachtigde alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel ging over de vraag of de beslistermijn was overschreden. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit en gaf het UWV twee weken om alsnog te beslissen op straffe van een dwangsom van € 100 per dag tot maximaal € 15.000.
Twee bewoners van een pand in de gemeente Veere vroegen het college van burgemeester en wethouders op 21 januari 2026 om handhaving. Het gaat om het verbouwen en gebruiken van het hoofdgebouw op een naburige locatie voor recreatieve verhuur. Het college heeft op dat verzoek nog geen besluit genomen, ook niet nadat de bewoners twee keer een ingebrekestelling stuurden. Daarom stapten zij naar de rechtbank. Voor een verzoek waarvoor de wet geen beslistermijn noemt, geldt een termijn van acht weken. Het college verlengde die termijn bij brief van 17 maart 2026 met tien weken. Het had daarom uiterlijk op 27 mei 2026 moeten beslissen. De eerste ingebrekestelling, van 30 april 2026, kwam daarmee te vroeg. De tweede, van 29 mei 2026, was wel geldig. Daarna zijn er twee weken verstreken zonder besluit, zodat het beroep ontvankelijk is. Het college erkende in zijn verweerschrift dat de beslistermijn is overschreden. Volgens het college nam de voorbereiding van het besluit meer tijd in beslag dan voorzien. Ook de recesperiode, de zomerperiode en beperkte personele capaciteit speelden mee. Het college zei te streven naar een zo spoedig mogelijke afronding. De rechtbank oordeelde het beroep kennelijk gegrond. Daarom deed zij uitspraak zonder zitting, zoals artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht toestaat. Omdat er nog geen besluit ligt, moet het college dat alsnog nemen. Het heeft daarvoor twee weken na verzending van de uitspraak. Haalt het college die termijn niet, dan verbeurt het een dwangsom, een geldbedrag dat het moet betalen voor elke dag dat het te laat is. De rechtbank stelde die op € 100 per dag, met een maximum van € 15.000. Verder moet het college het griffierecht van € 200 aan de bewoners vergoeden en € 467 aan proceskosten betalen. Dat proceskostenbedrag is laag, omdat de gemachtigde alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel over de overschreden beslistermijn ging.