Rechtbank legt taakstraf op voor groepsmishandeling na eigenrichting tegen vermeende zedendader — RBZWB:2019:3811
openlijke geweldpleging (eigenrichting)
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte vrijgesproken van de mishandeling, veroordeeld voor openlijke geweldpleging tot een taakstraf van 90 uur en betaling van € 300 schadevergoeding aan het slachtoffer.
- Vrijspraak van de mishandeling uit september 2016 wegens onvoldoende overtuigend bewijs
- Bewezen: openlijke geweldpleging in vereniging met lichamelijk letsel tot gevolg
- Geweld was eigenrichting na een zedenaangifte tegen het slachtoffer, wat de rechtbank uitdrukkelijk afkeurt
- Verzoek om schuldigverklaring zonder straf afgewezen als te milde reactie op eigenrichting
- Eis van de officier van justitie hield al rekening met overschrijding van de redelijke termijn en werd door de rechtbank onverkort gevolgd, ondanks de vrijspraak van feit 1
Samenvatting
Een vrouw uit Breda stond terecht voor twee geweldsincidenten tegen dezelfde man. Volgens de tenlastelegging zou zij hem in september 2016 in zijn gezicht hebben geslagen, en zou zij drie maanden later samen met anderen openlijk geweld tegen hem hebben gepleegd op straat.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant sprak de vrouw vrij van de eerste mishandeling. Zij had bij het bezoek aan de woning van de man weliswaar erkend hem te hebben vastgegrepen, maar het slaan bleef zij ontkennen, en daarin kreeg zij steun van haar vader en haar mededader die er ook bij waren. Tegenover die ontkenningen stonden weliswaar drie belastende verklaringen, maar deze verschilden op onderdelen van elkaar, en een proces-verbaal van de politie die destijds ter plaatse zou zijn geweest en letsel had moeten vastleggen, ontbrak in het dossier. Daardoor kon de rechtbank niet met voldoende overtuiging vaststellen dat er daadwerkelijk was geslagen.
Voor het tweede incident, de openlijke geweldpleging op 3 december 2016, bekende de vrouw ter zitting dat zij de man had geslagen, samen met haar latere echtgenoot die eerder haar mededader was. Uit de aangifte en een getuigenverklaring bleek dat de man van zijn fiets werd geduwd, vastgehouden en vervolgens door meerdere mensen werd geschopt en geslagen terwijl hij op de grond lag. Een getuige zag vier personen boven één persoon op de grond hangen die op hem aan het trappen waren. Een medische verklaring bevestigde blauwe plekken op rug, arm en zij met een geschatte genezingsduur van twee weken. De rechtbank achtte dit feit wettig en overtuigend bewezen.
Bij de strafmaat kwam de achtergrond van het geweld nadrukkelijk aan bod. De vrouw en haar mededaders waren met twee auto's naar het werk van de man gereden om hem daar op te wachten, omdat zij vonden dat de politie te weinig deed met haar aangifte van een zedenfeit dat zij hem en een vriend van hem eerder had verweten. Bovendien had de man tegenover haar ontkend dat er iets strafbaars was gebeurd toen zij hem daar eerder, in september, over had aangesproken. De rechtbank veroordeelde dit optreden scherp als eigenrichting: het recht in eigen hand nemen kan in een rechtsstaat niet worden geaccepteerd, ook niet wanneer het onderzoek naar een aangifte lang duurt of de uitkomst tegenvalt. De rechtbank wees er daarbij op dat er in Nederland veel ernstige strafbare feiten plaatsvinden zonder dat slachtoffers zelf tot geweld overgaan, en dat dit zo moet blijven.
De verdediging had verzocht om schuldigverklaring zonder oplegging van straf, onder verwijzing naar het zedenfeit dat de vrouw was overkomen, het gebrek aan communicatie vanuit de zedenpolitie en het tijdsverloop in deze zaak. De rechtbank wees dat verzoek af als een te milde reactie op eigenrichting. Wel vond de rechtbank de eis van de officier van justitie passend: bij het bepalen daarvan was al rekening gehouden met de persoonlijke omstandigheden van de vrouw, de overschrijding van de redelijke termijn en de latere veroordeling van een medeverdachte van de man in de zedenzaak waarin de vrouw slachtoffer was. De richtlijnen van het Openbaar Ministerie schrijven voor openlijke geweldpleging zonder letsel normaal een taakstraf van 150 uur voor; met dat als uitgangspunt was de geëiste 90 uur dus al fors gematigd. De vrijspraak van de eerste mishandeling was voor de rechtbank geen reden om nog lager te gaan zitten, omdat de eigenrichting volgens de rechtbank niet had plaatsgevonden als de vrouw dat niet had gewild.
De rechtbank veroordeelde de vrouw tot dezelfde taakstraf als haar mededader kreeg: 90 uur, subsidiair 45 dagen hechtenis. Daarnaast moest zij, hoofdelijk met haar mededader, € 300 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen voor het opgelopen letsel, met een aanvullende betalingsverplichting aan de Staat van hetzelfde bedrag via de schadevergoedingsmaatregel.
Parallelle uitspraken in dezelfde zaak
Rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft op dezelfde dag uitspraak gedaan in deze gerelateerde zaken:
- ECLI:NL:RBZWB:2019:381302-038068-17 / Strafrecht
Betrokken advocaten
mr. A. Greve-Kortrijk
verdachte
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2022:3502, Rechtbank Den Haag, 11-04-2022, NL21.18429
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2022:2310, Rechtbank Den Haag, 14-03-2022, NL21.5956
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2022:1055, Rechtbank Den Haag, 09-02-2022, NL21 13700
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2022:1056, Rechtbank Den Haag, 09-02-2022, NL21 13701
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
02-038046-17
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.