Rechtbank verklaart zich onbevoegd in incident over Europees bankbeslag op REA Wohnen GmbH — RBZWB:2024:2677
Europees conservatoir bankbeslag / absolute bevoegdheid rechter
Eiser / verzoeker
Crowd Real Estate B.V. (CRE)
Verweerder / gedaagde
REA Wohnen GmbH
De rechtbank verklaart zich onbevoegd om te oordelen over het incident tot opheffing van het Europees bankbeslag, omdat uitsluitend de voorzieningenrechter daartoe bevoegd is.
- De rechtbank verklaart zich ambtshalve onbevoegd omdat op grond van artikel 6 lid 2 van de Uitvoeringswet uitsluitend de voorzieningenrechter bevoegd is over vorderingen tot intrekking of wijziging van een Europees bankbeslag.
- Verwijzing naar de voorzieningenrechter blijft uit, omdat deze geen 'andere gewone rechter' is in de zin van artikel 73 Rv.
- REA had eerder uit de beschikking van de voorzieningenrechter van 17 oktober 2023 kunnen opmaken dat de vordering bij de voorzieningenrechter in kort geding moest worden ingesteld, maar zette die procedure niet voort.
- Inhoudelijke gronden voor intrekking van de bevelen, waaronder onvoldoende bewijs en ontbrekende Duitstalige stukken, worden niet beoordeeld wegens absolute onbevoegdheid.
- Geen proceskostenveroordeling, omdat geen formeel bevoegdheidsincident was opgeworpen.
Samenvatting
Crowd Real Estate B.V. (CRE) uit Breda legde in de zomer van 2023 conservatoir bankbeslag op rekeningen van het Duitse bedrijf REA Wohnen GmbH. Dit beslag werd gelegd via een Europees bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen, een procedure die bedoeld is om geld op buitenlandse bankrekeningen veilig te stellen in afwachting van een rechtszaak. De rechtbank verleende daartoe meerdere bevelen: op 31 juli 2023, 14 september 2023 en 17 oktober 2023.
REA Wohnen verzette zich tegen deze beslagen en stelde een incident in bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant. Het bedrijf vroeg om de bevelen in te trekken of te wijzigen, en wilde bovendien dat CRE verboden zou worden nieuwe beslagen te leggen, op straffe van een dwangsom van € 100.000 per dag. REA voerde daarvoor meerdere redenen aan: er zou onvoldoende bewijs zijn voor de vordering van CRE, er zou geen dringende noodzaak voor de beslagen zijn, de betekening van de stukken zou niet tijdig hebben plaatsgevonden, er zouden geen Duitstalige stukken zijn verstrekt, en er zou onvoldoende zekerheid zijn gesteld.
De rechtbank ging echter helemaal niet toe aan een inhoudelijke beoordeling van deze argumenten. Zij constateerde dat zij voor dit type vordering schlicht niet de bevoegde rechter is. Op grond van artikel 6, lid 2 van de Nederlandse uitvoeringswet bij de Europese beslagverordening is uitsluitend de voorzieningenrechter bevoegd om te oordelen over een verzoek tot intrekking of wijziging van een dergelijk Europees bankbeslag. Dat is een andere rechter dan de gewone rechtbank die over de hoofdzaak oordeelt.
De rechtbank wees er daarbij op dat REA al eerder op dit spoor had kunnen komen. In oktober 2023 had een andere advocaat van REA al een verzoekschrift ingediend bij de voorzieningenrechter tot intrekking van het eerste bevel. Die voorzieningenrechter had toen al duidelijk gemaakt dat de zaak als een dagvaardingsprocedure in kort geding moest worden voortgezet. REA deed dat echter niet. Uit die beslissing had REA kunnen opmaken bij welke rechter zij moest zijn.
Omdat geen van de partijen een formeel bevoegdheidsincident had opgeworpen, zag de rechtbank geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De rechtbank verklaarde zich in het incident onbevoegd en verwees de zaak niet door, omdat de voorzieningenrechter geen 'andere gewone rechter' is in de zin van de wettelijke verwijzingsregel.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2025:10116, Rechtbank Amsterdam, 12-11-2025, C/13/716305 / HA ZA 22-306
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:7942, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 29-10-2025, C/02/433048 / HA ZA 25-149
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:7009, Rechtbank Amsterdam, 24-09-2025, C/13/758728 / HA ZA 24-1184
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:5147, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 05-08-2025, 436871 KG ZA 25-324 (E)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Civiel Recht; Europees Civiel RechtZaaknummer
C/02/410153 / HA ZA 23-299 (T)
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een akkerbouwer uit Zeeland weigerde jarenlang om zich te registreren bij Brancheorganisatie Akkerbouw (BO Akkerbouw) en gegevens over zijn gewassen te verstrekken. De brancheorganisatie spande een rechtszaak aan om hem daartoe alsnog te verplichten. BO Akkerbouw is een erkende brancheorganisatie voor de Nederlandse akkerbouwketen, waarvan onder meer LTO Nederland en de Nederlandse Akkerbouw Vakbond lid zijn. De minister van Landbouw heeft de regelingen van BO Akkerbouw algemeen verbindend verklaard, wat betekent dat ook akkerbouwers die geen lid zijn van bij BO Akkerbouw aangesloten organisaties, toch verplicht zijn zich te registreren en gegevens te verstrekken. Op basis van die gegevens kan BO Akkerbouw berekenen welke financiële bijdrage een akkerbouwer moet betalen voor een gezamenlijk programma voor onderzoek en innovatie op het gebied van onder meer bodemgezondheid en gewasbescherming. De akkerbouwer verzette zich op meerdere gronden. Hij betwistte de rechtmatigheid van de ministeriële besluiten, vond BO Akkerbouw niet representatief voor de sector en stelde dat hij geen voordeel had van het onderzoeksprogramma. Ook beriep hij zich op zijn privacyrechten: in een eerdere uitspraak had de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State bepaald dat de minister zijn persoonsgegevens niet zomaar aan BO Akkerbouw mocht doorgeven. De kantonrechter veegde de meeste verweren van tafel. De besluiten tot algemeen verbindend verklaring zijn rechtmatig genomen door de bevoegde minister. Dat na de herindeling van ministeries in 2017 de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit de bevoegdheid overnam die eerder bij de minister van Economische Zaken lag, achtte de rechter logisch: de regelingen betreffen inhoudelijk landbouw. Ook het argument dat BO Akkerbouw niet representatief genoeg zou zijn, werd verworpen: de minister had zich gebaseerd op een onafhankelijk onderzoek van Wageningen University, en de akkerbouwer had dat niet voldoende weersproken. Over de privacy oordeelde de rechter dat de uitspraak van de Raad van State hier niet van toepassing was. Die uitspraak verbood de minister om gegevens die hij zelf had verzameld door te spelen aan BO Akkerbouw. Maar in deze zaak gaat het er juist om dat de akkerbouwer zelf zijn gegevens verstrekt. Daarvoor geldt een wettelijke grondslag, zodat de gegevensverwerking door BO Akkerbouw rechtmatig is. Wel wees de rechter een deel van de vordering af. BO Akkerbouw wilde de akkerbouwer ook verplichten een machtiging te registreren zodat zijn gegevens via de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland konden worden doorgegeven. Daarvoor ontbreekt echter een wettelijke basis, aldus de rechter. De kantonrechter veroordeelde de akkerbouwer om binnen tien dagen na betekening van het vonnis de registratieformulieren over de jaren 2018 tot en met 2021 volledig ingevuld en ondertekend op te sturen naar BO Akkerbouw. Voor 2021 moet hij bovendien een kopie meesturen van relevante pagina's uit de zogenoemde gecombineerde opgave, het jaarlijkse landbouwregistratieformulier. Als hij dat niet doet, verbeurt hij een dwangsom van € 50 per dag met een maximum van € 5.000. De oorspronkelijk gevorderde dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 10.000 achtte de rechter niet in verhouding staan tot wat de akkerbouwer moet doen. Daarnaast moet de akkerbouwer € 462,50 aan buitengerechtelijke kosten vergoeden en € 548,33 aan proceskosten.
Een man uit Duitsland spande een procedure aan bij de rechtbank Amsterdam om wettelijke rente te vorderen over een waarborgsom van € 3.870,00. Die waarborgsom was eerder verschuldigd op grond van een huurovereenkomst voor een appartement in Duitsland. Het bedrijf Depositdirect Finance had de vordering van de verhuurder op de huurder overgenomen, maar betaalde de hoofdsom pas nadat de man zijn verzoekschrift had ingediend. Omdat de hoofdsom inmiddels was voldaan, beperkte de man zijn eis tot de wettelijke rente over de periode van 1 april 2026 tot en met 3 september 2026, de datum waarop Depositdirect Finance had betaald. Daarnaast vroeg hij om vergoeding van het griffierecht van € 265,00. Depositdirect Finance reageerde niet op het vorderingsformulier, ook niet nadat de rechtbank haar daarvoor in de gelegenheid had gesteld. De procedure verliep via de Europese procedure voor geringe vorderingen, een vereenvoudigde rechtbankprocedure voor grensoverschrijdende geschillen waarbij het financiële belang beperkt is. De kantonrechter beoordeelde echter allereerst of de Nederlandse rechter überhaupt bevoegd was om de zaak te behandelen. Volgens de Europese bevoegdheidsregels is bij geschillen over huur van onroerende goederen uitsluitend de rechter bevoegd van het land waar het onroerend goed zich bevindt. Deze exclusieve bevoegdheid geldt ongeacht waar partijen wonen of gevestigd zijn. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft eerder bepaald dat deze regel niet ruimer mag worden uitgelegd dan noodzakelijk: de gedachte erachter is dat de rechter in het land van de onroerende zaak het beste op de hoogte is van de plaatselijke feiten en regels. Hoewel de vordering in deze zaak niet rechtstreeks over de huurovereenkomst ging maar over de overgenomen waarborgsom, oordeelde de kantonrechter dat de vordering haar grondslag vindt in diezelfde huurovereenkomst voor een appartement in Duitsland. Daarmee is de Duitse rechter exclusief bevoegd en heeft de Nederlandse rechter geen zeggenschap over de zaak. De kantonrechter verklaarde zich dan ook onbevoegd om van de vordering kennis te nemen.
Een koper uit Amerika kocht in december 2023 op afstand een paard van een Tsjechisch bedrijf, Sales of Horses. Het paard stond toen in Tsjechië en moest naar de Verenigde Staten worden vervoerd. Op die route maakte het dier een tussenstop in Nederland. Toen er een geschil ontstond, daagde de koper het bedrijf voor de kantonrechter van de rechtbank Limburg in Roermond. Sales of Horses vond dat de Nederlandse rechter daarover niet mocht oordelen en vroeg de kantonrechter zich onbevoegd te verklaren. De vraag was welk land bevoegd is. Volgens de Europese regels moet een bedrijf uit een EU-land in beginsel worden aangeklaagd in dat eigen land, hier Tsjechië. Een uitzondering geldt voor koopovereenkomsten: dan kan de verkoper ook worden gedagvaard bij de rechter van de plaats waar de koopwaar volgens de overeenkomst is of had moeten worden geleverd. De koper stelde dat het paard in Nederland was geleverd. Sales of Horses voerde aan dat de levering in Tsjechië plaatsvond en dat Nederland slechts een logistieke schakel was. De kantonrechter volgt de rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU. Die wijst als plaats van levering de plaats aan waar de koper de feitelijke macht over de zaak heeft gekregen of had moeten krijgen. In de koopovereenkomst en de algemene voorwaarden stond geen contractuele plaats van levering. Wel stond vast dat de koper zelf het transport zou regelen en daarvan het risico droeg. Dat wijst erop dat de koper of zijn hulppersoon het paard in Tsjechië in handen kreeg. Ook stond in de algemene voorwaarden dat de eigendom overgaat op het moment dat de koopovereenkomst wordt gesloten. Dat gebeurde op 4 december 2023, toen het paard in Tsjechië stond. De koper wees op de transportcorrespondentie, waaruit zou blijken dat een medewerker van Sales of Horses het paard in Nederland had geleverd. De kantonrechter vond dat onvoldoende gewicht hebben. In Nederland maakte het paard slechts een tussenstop op een 'layover farm', een soort paardenmotel voor lange transporten. De kantonrechter wijst daarom de vordering tot onbevoegdverklaring toe en verklaart zich in de hoofdzaak onbevoegd van de vorderingen kennis te nemen. De koper moet de proceskosten van het incident betalen, begroot op € 432. Voor de hoofdzaak komt er geen kostenveroordeling, omdat Sales of Horses daarin nog geen proceshandelingen had verricht.