ECLI:NL:RBZWB:2025:2583, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-04-2025, C/02/429714 / KG RK 24-83 — RBZWB:2025:2583
Samenvatting
Wraking arbiter. Arbiter richt met een van partijen in de arbitrage tijdens de arbitrage een vennootschap op. Voorzieningenrechter acht de wraking gegrond.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Rechtbank veroordeelt handelaar in 84.126 flessen nep-Belvedere-wodka tot € 841.260 schadevergoeding
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2024:2304, Rechtbank Midden-Nederland, 17-04-2024, C/16/559968 / HL ZA 23-210
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBZWB:2023:1368, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 01-03-2023, C/02/384241 / HA ZA 21-195
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2022:5300, Rechtbank Rotterdam, 27-06-2022, C/10/638514 / KG ZA 22-395
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
C/02/429714 / KG RK 24-83
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr.drs. E. van Noort
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Nigeriaanse man met een verblijfsvergunning moet het asielzoekerscentrum in een plaats in Noord-Brabant verlaten, omdat hij een aangeboden woning in Tilburg weigerde. Dat oordeelde de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, op 11 november 2026 in een kort geding van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA). De man kreeg na zijn verblijfsvergunning een aankondiging dat zijn opvang zou eindigen. Hij werd gekoppeld aan de gemeente Tilburg, die hem een eenkamerstudio van 24 vierkante meter met eigen sanitair en keuken aanbood. Hij bezichtigde de woning op 14 augustus 2026 en weigerde haar. Zijn reden: hij lijdt aan PTSS en daardoor aan claustrofobie, en heeft een woning met een aparte slaapkamer nodig. In twee gesprekken (26 augustus en 2 september 2026) legde het COA hem uit wat een weigering betekent. Het COA vond de weigering onterecht en gaf hem 24 uur om de woning alsnog te accepteren. Daarna beëindigde het COA de opvang. Omdat de man bleef zitten en ook een sommatie van 14 september 2026 negeerde, vorderde het COA ontruiming. De voorzieningenrechter vond de zaak spoedeisend: de man dreigt zijn huisvesting te verliezen en het COA heeft te maken met de algemeen bekende druk op de opvangcapaciteit. Inhoudelijk keek hij of het COA zorgvuldig had gehandeld. Dat was zo. Bij het huisvestingsgesprek van 2 oktober 2025 had de man op het formulier aangegeven dat hij niet was aangewezen op een woning met bijzondere eisen. Hij vroeg alleen om plaatsing in het noorden van Noord-Brabant. Het COA kan medische gegevens niet controleren bij het toewijzen van een woning en hoeft dat ook niet. Het medisch dossier hielp de man niet. Daarin staat dat er geen psychiatrisch verleden was en melden aantekeningen uit 2022 slecht slapen en nachtmerries. Een diagnose claustrofobie ontbreekt. Pas in een aantekening van 13 oktober 2026 staat dat hij claustrofobisch werd van het aangeboden appartement, en dat is een mededeling van de man zelf, gedaan nadat hij de woning had gezien. De voorzieningenrechter achtte PTSS wel aannemelijk, omdat de man Nigeria moest ontvluchten vanwege zijn seksuele geaardheid. Maar dat betekent niet dat er bijzondere eisen aan zijn woning horen te gelden. Een verband tussen zijn klachten en het wonen in 24 vierkante meter met alle voorzieningen maakte hij niet aannemelijk. De rechter wees er ook op dat hogere eisen aan woonruimte de druk op de opvangcapaciteit zouden vergroten. Bij de belangenafweging woog zwaar dat de man zijn eigen weigering heeft veroorzaakt, dat hij een netwerk heeft en elders kan verblijven, en dat het COA de plek nodig heeft voor andere asielzoekers. De reconventionele vorderingen van de man wees de rechter af. Een langere ontruimingstermijn tot hij een geschikte woning heeft gevonden zou voor onbepaalde tijd gelden, en het COA hoeft geen medisch onderzoek te starten. De man moet de ruimte in het AZC binnen drie dagen na betekening van het vonnis ontruimen en ontruimd houden. Hij moet ook de proceskosten van € 2.254,01 betalen. De uitspraak is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Twee buren, die ook familie van elkaar zijn, liggen al geruime tijd met elkaar overhoverhoop over camera's. De vrouw plaatste binnenshuis meerdere camera's aan de voor- en achterkant van haar woning. Haar schoonzoon, die naast haar woont met zijn vrouw en kinderen, ervaart dat als een voortdurende inbreuk op zijn privacy. Hij kaartte het aan bij zijn schoonmoeder, bij buurtbemiddeling, de Autoriteit Persoonsgegevens en de gemeente, en stuurde sommatiebrieven. Niets hielp. De schoonzoon begon daarom een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Omdat de vrouw niet op de zitting verscheen, wees de voorzieningenrechter op 3 april 2026 een verstekvonnis. Daarin kreeg zij 48 uur om de camera's te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 25.000. De vrouw ging niet in hoger beroep en haalde de camera's niet weg, ook niet nadat de deurwaarder het vonnis op 7 april 2026 had betekend en ook niet na een nieuwe sommatie van 5 augustus 2026. De schoonzoon legde op 11 juni 2026 beslag onder de Sociale Verzekeringsbank en startte een nieuw kort geding. Tijdens de mondelinge behandeling van 28 september 2026 beperkte hij zijn bezwaar tot twee van de drie camera's: die achter het raam aan de voorzijde op de begane grond en die achter het raam aan de achterzijde op de eerste verdieping. De voorzieningenrechter oordeelt dat deze twee camera's onrechtmatig inbreuk maken op zijn privacy. Hoewel iemand in beginsel een camera mag plaatsen om de eigen woning te beschermen, mag dat niet ook het perceel van een ander in beeld brengen. Foto's van de schoonzoon laten zien dat beide camera's op zijn perceel zijn gericht, en de afstand tussen de percelen is klein. De vrouw beweerde dat haar camera's alleen haar eigen perceel filmen, maar bracht daarvoor geen bewijs, zoals camerabeelden. Dat de camera's meedraaien met de bewegingen van de schoonzoon op zijn eigen terrein, wijst volgens de rechter juist op het filmen van zijn perceel. Bovendien hangen de camera's al twee jaar, dus de inbreuk is structureel. Het beroep van de vrouw op haar eigen veiligheid slaagt niet. Zij houdt nog een camera beneden achter en een ringbelcamera aan de voorkant, zodat zij haar eigen terrein kan blijven bewaken. Haar vermoeden dat de schoonzoon haar zonnescherm beschadigde, onderbouwde zij niet. De belangenafweging pakt uit in het voordeel van de schoonzoon. Omdat de dwangsommen hun doel niet hebben bereikt, krijgt de schoonzoon ook een machtiging op grond van artikel 3:299 BW. Houdt de vrouw zich niet aan het bevel, dan mag hij met een deurwaarder de camera's laten verwijderen. Het weghalen van camera's in een woning geldt als gedeeltelijke ontruiming, en alleen de gerechtsdeurwaarder mag daarvoor zonder toestemming de woning binnengaan. Een slotenmaker of de schoonzoon zelf mag dat niet. De machtiging geldt ook voor opnieuw geplaatste camera's die op zijn perceel zijn gericht, na een sommatie en een vaststelling door de deurwaarder, maar vervalt zodra partijen niet meer naast elkaar wonen. De kosten van de deurwaarder, inclusief redelijke opslagkosten, komen voor rekening van de vrouw. De vordering tot betaling van € 25.000 aan verbeurde dwangsommen wijst de voorzieningenrechter af. De vordering is wel aannemelijk gemaakt, maar de schoonzoon onderbouwde onvoldoende waarom hij daar in een spoedprocedure direct recht op heeft. Dat zijn schoonmoeder 'op leeftijd' is en het onzeker is hoe lang zij nog verhaal biedt, is daarvoor te weinig. Omdat partijen familie zijn, draagt ieder de eigen proceskosten.