Verzet: Crowd Real Estate krijgt € 194.062 in plaats van € 776.250 bemiddelingsfee, vier medegedaagden vrij — RBZWB:2025:7627
bemiddelingsvergoeding financiering / verzet tegen verstekvonnis
Eiser / verzoeker
Epycos AMS, Epycos, hun bestuurder en twee Seniorenzentrum-vennootschappen (verzet)
Verweerder / gedaagde
Crowd Real Estate B.V.
Verstekvonnis vernietigd; Epycos AMS moet € 194.062,50 plus € 17.822,54 rente betalen aan CRE, de vorderingen tegen vier andere gedaagden zijn afgewezen.
- Verstekvonnis van 14 augustus 2024 vernietigd; verzet deels gegrond
- Overeenkomst van opdracht aangenomen: hypotheek op het hele verzorgingshuis was afgesproken en Epycos AMS kwam dat niet na
- Vergoeding teruggebracht tot € 194.062,50 voor twee geplaatste tranches (art. 7:411 BW) plus € 17.822,54 rente als schadevergoeding
- Hoofdelijke aansprakelijkheid van de andere vier gedaagden niet aangenomen: termsheet alleen door Epycos AMS getekend
- Half punt salaris voor rekening van CRE wegens onvolledig voeren van feiten over geluidsopnames (art. 21 Rv)
Samenvatting
Crowd Real Estate (CRE), een online platform voor vastgoedfinanciering uit Breda, zou een Duits project financieren: de aankoop van 78 wooneenheden in een Duits verzorgingshuis van 94 wooneenheden door een Duitse vennootschap, Epycos AMS. In oktober 2023 ondertekenden CRE en Epycos AMS een termsheet, waarin onder meer stond dat zekerheid zou worden gegeven via een Grundschuld (een Duits hypotheekrecht) op het object. CRE vond dat daarmee was afgesproken dat de hypotheek op het hele verzorgingshuis zou komen, alle 94 wooneenheden. Op 1 november 2023 werd duidelijk dat dat niet kon. Twee van de acht tranches van de financiering stonden toen al klaar of waren geplaatst. CRE eiste een plaatsingsvergoeding van € 776.250, in de aanloop daarnaartoe en in de lijn van de gemaakte afspraken.
Deze uitspraak volgt op een verstekvonnis van de rechtbank van 14 augustus 2024, dat CRE in een zaak tegen vijf gedaagden had gewezen omdat zij niet waren verschenen. De rechtbank had de primaire vorderingen toegewezen, onder meer € 776.250 plus € 17.822,54 rente, hoofdelijk, dus voor ieder van hen voor het geheel. Epycos AMS, Epycos, hun bestuurder en twee Duitse vennootschappen van het verzorgingshuis, Seniorenzentrum en Seniorenzentrum Verwaltungs, kwamen daartegen in verzet. Zij betoogden onder meer dat de Duitse rechter bevoegd was, dat Duits recht gold, dat er nooit een overeenkomst was gesloten en dat zij haar zo nodig vernietigd hadden.
De rechtbank verwierp de bevoegdheids- en rechtskeuzeverweren. Het gaat om een vordering uit een overeenkomst van opdracht, niet om een zakelijk recht op een onroerende zaak, dus de Nederlandse rechter blijft bevoegd en Nederlands recht is van toepassing. Er was ook een overeenkomst van opdracht: uit de e-mails van eind oktober en begin november 2023 bleek dat is afgesproken dat het hele verzorgingshuis met een hypotheek zou worden belast, en de bestuurder had de afspraak niet tegengesproken en CRE zelfs bedankt voor het starten van de financiering. Dat Epycos AMS niet nakwam, is een tekortkoming. Haar beroep op dwaling, misbruik van omstandigheden en bedrog faalde.
De hoogte van de vergoeding verlaagde de rechtbank wel. Omdat de opdracht voortijdig eindigde, heeft CRE recht op een redelijk deel van het loon. CRE plaatste twee van de acht tranches, en de rechtbank vond € 97.031,25 per tranche redelijk: € 194.062,50. Dat de overige zes tranches eenvoudig geplaatst hadden kunnen worden, had CRE niet onderbouwd. De rente van € 17.822,54 die CRE aan investeerders betaalde, wees de rechtbank toe als schadevergoeding, omdat Epycos AMS haar niet voldoende had betwist.
De vier andere partijen waren volgens de rechtbank niet aansprakelijk. De hoofdelijke aansprakelijkheid in de termsheet gold als zekerheid voor de lening en niet voor de vergoeding. De termsheet was bovendien alleen door Epycos AMS ondertekend, en de latere contracten waren niet getekend. De bestuurder kon ook niet onrechtmatig hebben gehandeld, omdat niet vaststaat dat hij voor de anderen tekende. CRE kreeg bovendien een half punt salaris minder vergoed, omdat zij in de dagvaarding sprak van veel geluidsopnames terwijl er maar één bleek te zijn.
De rechtbank vernietigde het verstekvonnis en veroordeelde Epycos AMS tot betaling van € 194.062,50 en € 17.822,54, met wettelijke rente vanaf 14 november 2023, en € 10.978,37 proceskosten aan CRE. CRE moet € 1.929 aan Epycos en haar bestuurder betalen en € 4.555,50 aan de twee Seniorenzentrum-vennootschappen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2024:1513, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 30-04-2024, 200.305.548_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHSHE:2023:732, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 07-03-2023, 200.296.165_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2022:3178, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 15-09-2022, 200.310.858_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:GHSHE:2022:2549, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 26-07-2022, 200 291 384 01_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
427938/HA ZA 24-593 (E)
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. N.E.J.M. Stoof
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een huurster in Breda liet in haar woning een vaste trap naar de zolder plaatsen, zonder dat haar verhuurder daarvoor toestemming had gegeven. Daarvoor werd een opening in de betonnen zoldervloer gezaagd. Toen de verhuurder, vereniging Laurentius, daar op 12 juni 2025 achter kwam, vroeg zij de werkzaamheden direct te stoppen en liet de volgende dag stempels in de woning plaatsen. De trap was op dat moment nog niet af. Laurentius wil dat de trap verdwijnt en dat de woning in de oorspronkelijke staat wordt hersteld. Volgens de verhuurder is de betonvloer doorgezaagd, waardoor de constructieve veiligheid niet meer te controleren is. Omdat het om de draagconstructie gaat, wil zij het werk zelf door een professionele aannemer laten uitvoeren. De huurster moet dat toelaten en de kosten betalen. Laurentius raamt die kosten op € 13.322,64, op basis van een offerte van De Kok Bouwgroep. De huurster voerde verweer. Zij betwistte dat de vloer constructief was aangetast en wees erop dat de werkzaamheden nog niet klaar waren. Volgens haar was haar eerder verteld dat het herstel tussen € 4.000 en € 4.500 zou kosten. Ook vond zij het in strijd met het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, omdat de buren wel een vaste trap naar zolder zouden hebben. Zelf vroeg zij de rechter om Laurentius te veroordelen alsnog toestemming voor de trap te geven. De kantonrechter stelt vast dat vaststaat dat de huurster voor de trap toestemming nodig had en die niet heeft gevraagd. De huurovereenkomst en de wet geven de verhuurder dan het recht te eisen dat de verandering op kosten van de huurder ongedaan wordt gemaakt. Dat dit niet onevenredig is, ligt volgens de rechter voor de hand: het gaat om werk dat de constructie van het pand raakt en dus ook de veiligheid. Het beroep op de buren slaagt niet. Ter zitting bleek dat het niet om de directe buren ging maar om een andere woning in de wijk, en welke woning dat is, heeft de huurster niet duidelijk gemaakt. Ook haar eigen vordering strandt. De rechter leest die als een verzoek om een machtiging op grond van artikel 7:215 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek. Zo'n machtiging kan niet worden verleend nadat de verandering al is aangebracht, en dat erkende de huurster op de zitting zelf. Zij is daarom niet-ontvankelijk in haar vordering. Over de kosten oordeelt de kantonrechter dat de offerte niet onredelijk is en dat de huurster die onvoldoende gemotiveerd heeft betwist. Zij moet de herstelkosten betalen tot maximaal € 13.322,64. De rechter gaat ervan uit dat Laurentius alleen de werkelijk gemaakte kosten in rekening brengt als die lager uitvallen. Een tweede punt betreft de tegelvloer, die Laurentius ook zonder toestemming geplaatst vond. Bij aanvang van de huur had de huurster een tegelvloer van de vorige huurder overgenomen, die zij later door laminaat had vervangen om daarna weer tegels te leggen. Laurentius heeft volgens de rechter niet aangetoond dat zij nu belang heeft bij herstel van de vloer, en niet duidelijk gemaakt wat de oorspronkelijke staat was. Die vordering wordt afgewezen. Weigert de huurster de werkzaamheden te gedogen, dan mag Laurentius de woning tijdelijk en gedeeltelijk laten ontruimen, voor zover dat voor het werk nodig is. Gezien haar eerdere houding begrijpt de rechter dat de verhuurder daar belang bij heeft: zo hoeft zij niet opnieuw te procederen. De huurster hoeft de woning niet te verlaten als zij het werk gedoogt of als het zonder ontruiming kan. De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt de huurster op 4 november 2026 om het verwijderen van de trap en het herstel van de schade en de vlizotrap te gedogen. Voor het geval zij dat niet doet, moet zij het gehuurde tijdelijk en voor zover nodig ontruimen. Zij betaalt € 553,77 proceskosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. In reconventie wordt zij niet-ontvankelijk verklaard, zonder proceskosten. De vordering over de tegelvloer en het meer of anders gevorderde zijn afgewezen.