Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBZWB:2025:9813Civiel Recht; Ondernemingsrecht

Kinderrechter verlengt ondertoezichtstelling van Afghaans meisje tot haar achttiende verjaardag — RBZWB:2025:9813

verlenging ondertoezichtstelling minderjarige

Eiser / verzoeker

Stichting Jeugdbescherming Brabant (GI)

VS

Verweerder / gedaagde

de moeder

De kinderrechter verlengt de ondertoezichtstelling van het Afghaanse meisje tot haar meerderjarigheid op 18 april 2026.

  • Ondertoezichtstelling verlengd tot meerderjarigheid op 18 april 2026 vanwege aanhoudende ernstige bedreigingen in de ontwikkeling van het meisje.
  • Terugplaatsing bij moeder na uithuisplaatsing verliep aanvankelijk goed, maar verslechterde door conflicten met jongere broer en ruzie over het verbreken van een relatie.
  • Zowel het meisje als de moeder deden suïcidale uitspraken; beiden hebben moeite emoties op gepaste wijze te uiten.
  • Kinderrechter acht het van belang dat de ervaringsdeskundige het meisje blijft begeleiden, ook bij de voorbereiding op zelfstandig wonen.
  • Kinderrechter spreekt zorg uit over het feit dat het meisje te veel zorgtaken voor de moeder op zich neemt en roept de moeder op de Nederlandse taal te leren.

Samenvatting

Een Afghaans meisje van zestien jaar, dat in Nederland woont bij haar moeder, blijft tot haar achttiende verjaardag onder toezicht staan van Stichting Jeugdbescherming Brabant. De kinderrechter in Breda besliste dit op 31 december 2025, op verzoek van de jeugdbeschermingsinstelling.

Het meisje had eerder een periode buiten het gezin gewoond in een jeugdhulpaccommodatie. Medio augustus 2025 was zij teruggeplaatst bij haar moeder, en aanvankelijk leek dat goed te gaan. Beiden waren blij met de hereniging en zij startte een opleiding. Maar eind oktober verslechterde de situatie. Niet zozeer tussen het meisje en haar moeder, maar door het gedrag van haar jongere broer, die ook in het gezin woont. Die broer bemoeit zich intensief met haar leven: hij wil weten waar zij is, met wie zij omgaat en hij beslist mee over haar relaties. Er deden zich incidenten voor waarbij de broer spullen vernielde en de moeder sloeg. Het meisje vindt dat de moeder hem onvoldoende corrigeert.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

In november 2025 escaleerde de situatie verder. Nadat het meisje haar relatie met haar vriendje uit Afghanistan wilde verbreken, ontstond een forse ruzie met haar moeder. De moeder verzette zich daartegen uit angst voor wat anderen ervan zouden vinden. Er bestond ook contact tussen de moeder en het vriendje, en het meisje werd benaderd door zijn familie. Dat maakte haar bang. Zowel zij als haar moeder deden in die periode uitspraken over zelfmoord. De rechter overweegt dat die uitspraken niet direct concreet gevaarlijk waren, maar dat ze wel lieten zien dat beiden grote moeite hebben met het beheersen van hun emoties.

De situatie is inmiddels iets gekalmeerd, maar nog niet stabiel. Op goede momenten wil het meisje bij haar moeder blijven wonen, op slechte momenten wil zij zelfstandig wonen. Een jeugdhulptraject dat eerder was overwogen, namelijk intensieve gezinsondersteuning thuis, bleek te intensief en is niet gestart. De rechter geeft aan dat zo'n traject nu, gezien de nieuwe ontwikkelingen, mogelijk toch geschikt kan zijn, en de jeugdbeschermingsinstelling heeft aangegeven dat opnieuw te willen onderzoeken.

Het meisje krijgt nu wekelijks ondersteuning van een ervaringsdeskundige van de instelling. Bij haar kan zij haar verhaal kwijt. De ervaringsdeskundige helpt haar ook bij praktische zaken die geregeld moeten worden vóór haar achttiende verjaardag, zoals een zorgverzekering. Ook begeleidt zij haar bij de keuze of zij al dan niet zelfstandig wil gaan wonen.

De kinderrechter merkt ook op dat het meisje te veel zorgtaken op zich neemt voor haar moeder, taken die normaal gesproken niet op een zestienjarige rusten. De moeder is beperkt in haar zelfredzaamheid in Nederland, mede door onvoldoende kennis van de Nederlandse taal. De rechter spreekt de hoop uit dat de jeugdbeschermingsinstelling de moeder hierin aanspoort om meer Nederlandse taal te leren, zodat zij minder afhankelijk is van haar dochter.

De ondertoezichtstelling is verlengd tot 18 april 2026, de dag waarop het meisje achttien jaar wordt. De beschikking is direct uitvoerbaar, ook als iemand in hoger beroep gaat.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/02/442113 / JE RKm 25-2054

Procedure

Rekestprocedure

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBZWB:2026:10016
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Rechter wijst grootste deel van vordering ex-zakenpartner in restaurantruzie af

Twee voormalige partners die samen een Mexicaans restaurant runnen als vennoten van een vennootschap onder firma kwamen na hun breuk tegenover elkaar te staan in een kort geding. De affectieve relatie tussen de twee eindigde in april 2026, waarna ook de zakelijke samenwerking vastliep en het restaurant werd gesloten. Partijen spraken af dat de man de zaak zou voortzetten en dat er een slotbalans zou worden opgemaakt om de vennootschap af te wikkelen, maar over de uitvoering daarvan ontstond alsnog een geschil. De man stapte naar de voorzieningenrechter en vroeg om een hele reeks maatregelen. Hij wilde volledige toegang tot het boekhoudsysteem, afgifte van sleutels van het bedrijfspand en twee opslagruimtes, het exclusieve beheer over de dagelijkse bedrijfsvoering, medewerking aan de voortzetting van de zaak, terugstorting van bijna € 25.236 die zijn ex-partner van de rekening van de vennootschap zou hebben gehaald, een bijdrage in de huur van het bedrijfspand en een voorschot van bijna € 6.700 op de kosten van een boekhouder en een deskundige. De voorzieningenrechter wees vrijwel al deze vorderingen af. Over de toegang tot de administratie oordeelde de rechter dat de vrouw die al had verleend: de door de man ingeschakelde boekhouder had zelfs al een voorlopige slotbalans opgesteld. Zijn advocaat kon tijdens de zitting niet aangeven welke stukken nog zouden ontbreken, waardoor de vordering geen doel meer trof. Ook bij de sleutels ving de man bot. Van de sleutel van het restaurant en van een opslagruimte bleek hij zelf al in het bezit, en over de sleutel van het andere magazijn, waar volgens de vrouw alleen ongebruikte inventaris ligt, had zij al toegezegd die af te geven. Voor een spoedmaatregel was daardoor geen belang meer. Ook de vordering om hem exclusief te belasten met het beheer van de zaak werd afgewezen: de vrouw had hem juist alle benodigde inlogcodes en wachtwoorden gegeven, en van belemmering door haar bleek niets. De gevorderde terugstorting van geld wees de rechter eveneens af. De vrouw had toegegeven ruim € 20.700 te hebben veiliggesteld, maar aangetoond dat zij dat had gebruikt om openstaande schulden van de vennootschap te betalen. Omdat zij daarover verantwoording had afgelegd, viel er niets meer terug te storten. Ook het voorschot op de kosten van een boekhouder en een handschriftdeskundige die de man zelf had ingeschakeld, kwam niet voor rekening van de vrouw: hij had die deskundigen eenzijdig ingeschakeld en de noodzaak daarvan was niet aangetoond, terwijl de vrouw bovendien nooit had ontkend een digitale handtekening van de man te hebben gebruikt, maar stelde daartoe gemachtigd te zijn geweest. Eén onderdeel van de vordering kreeg de man wel toegewezen. Omdat beide vennoten intern voor de helft draagplichtig zijn voor de verplichtingen van de vennootschap, moet de vrouw binnen 48 uur na betekening van het vonnis de helft van de openstaande huurtermijnen van het bedrijfspand betalen. Een dwangsom daarop wees de rechter af, omdat aan een betalingsverplichting geen dwangsom kan worden verbonden. Omdat de man met het overgrote deel van zijn vorderingen niet slaagde, oordeelde de voorzieningenrechter dat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld. Hij is veroordeeld in de proceskosten van € 1.707, terwijl alleen de vordering tot een bijdrage in de huur is toegewezen.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Bestuurders van failliete MBMO Groep aansprakelijk voor miljoenenboedeltekort bij Ponzi-achtige opzet

De curator van het failliete MBMO Groep B.V. heeft met succes de bestuurders en feitelijk leidinggevenden van het bedrijf aansprakelijk gesteld voor het volledige boedeltekort. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde op 18 maart 2026 dat sprake was van onbehoorlijk bestuur en dat de bedrijfsvoering van MBMO Groep sterke gelijkenis vertoonde met een zogeheten Ponzi-zwendel. MBMO Groep presenteerde zichzelf als een succesvolle distributeur van luxegoederen en premium voedingsmiddelen op de Zuidoost-Aziatische markt, met name in Thailand. Via haar website en e-mailcampagnes lokte het bedrijf particuliere beleggers door hen bedrijfsobligaties aan te bieden met beloften van hoge rendementen. In werkelijkheid was het bedrijf vanaf de oprichting in 2016 verlieslatend. Er werden nooit reële inkomsten gegenereerd. Het werkkapitaal bestond volledig uit de inleg van geldschieters. Rente en aflossingen aan bestaande investeerders werden betaald met het geld van nieuwkomers. In de periode 2017 tot en met 2022 maakte MBMO Groep ruim € 2.200.000 over aan haar eigen bestuurders als managementvergoedingen. In totaal deden 157 schuldeisers, waarvan 138 particuliere geldschieters, vorderingen gelden voor bijna € 6.700.000. Het boedelsaldo bedroeg op het moment van de procedure slechts € 13.000. De curator stelde de bestuursvennootschappen en hun bestuurders aansprakelijk, evenals de feitelijk leidinggevende van MBMO Groep. De gedaagden voerden aan dat de coronapandemie en de blokkade van het Suezkanaal in 2021 het faillissement hadden veroorzaakt. Zij betoogden dat MBMO Groep investeerde in veelbelovende startups in Thailand en dat die investeringen door externe schokken nooit tot wasdom konden komen. De rechtbank verwierp dit verweer. Zij stelde vast dat MBMO Groep ook in de vier jaar vóór de coronapandemie geen reële omzet had gegenereerd. Deugdelijke prognoses, rekening-courantovereenkomsten of andere stukken waaruit zou blijken dat de geïnvesteerde bedrijven daadwerkelijk rendement zouden kunnen opleveren, werden niet overgelegd. Het aanbod van de gedaagden om die stukken alsnog in te brengen werd door de rechtbank als te laat afgewezen, omdat de curator hier al vóór de procedure meerdere malen tevergeefs om had gevraagd. Dat de jaarrekeningen van MBMO Groep over 2019 en 2020 te laat werden gedeponeerd, vijf tot acht maanden na de wettelijke termijn, activeerde een wettelijk bewijsvermoeden van onbehoorlijk bestuur. De bestuurders slaagden er niet in dat vermoeden te weerleggen. De verklaring dat de cijfers weliswaar klaar lagen maar dat publicatie simpelweg was vergeten, aanvaardde de rechtbank niet. Daarnaast legde de rechtbank alle vijf gedaagden een bestuursverbod op voor de duur van vijf jaar. Gedurende die periode kunnen zij niet worden benoemd tot bestuurder of commissaris van een rechtspersoon. De rechtbank oordeelde dat het bestuur de belangen van de schuldeisers ernstig had veronachtzaamd. Uit verklaringen van gedupeerde beleggers bleek dat zij door de misleidende presentatie van MBMO Groep financieel en persoonlijk zwaar waren getroffen. De rechtbank verklaarde voor recht dat alle gedaagden hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het gehele boedeltekort. Zij werden veroordeeld tot betaling van dat tekort, nader vast te stellen via een schadestaatprocedure. Vooruitlopend daarop moet een voorschot van € 1.000.000 worden betaald. De gedaagden moeten ook de proceskosten van € 10.376 en de beslagkosten van € 6.839 vergoeden.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Recruit a Student verliest zaak over bestuurdersaansprakelijkheid wegens schending stelplicht

Recruit a Student Personeelsdiensten BV (RaS Nederland) spande een rechtszaak aan tegen een voormalig bestuurder van twee van haar franchisenemers. De franchiseorganisatie hield hem persoonlijk aansprakelijk voor vermeende schendingen van non-concurrentiebedingen door die franchisenemers en eiste € 150.000. De rechtbank in Breda wees alle vorderingen af. RaS Nederland exploiteert een franchiseformule onder de naam 'Recruit a Student'. De gedaagde was via zijn persoonlijke holding indirect bestuurder van twee franchisenemers: RaS België en RaS Haaglanden. RaS Nederland stelde dat beide vennootschappen het non-concurrentiebeding uit hun respectieve franchiseovereenkomsten hadden geschonden en dat de gedaagde als bestuurder daarvoor persoonlijk verantwoordelijk was. De centrale juridische vraag was of de gedaagde als bestuurder persoonlijk een ernstig verwijt kon worden gemaakt. Dat is een strenge maatstaf: bestuurders zijn in beginsel niet persoonlijk aansprakelijk voor tekortkomingen van de vennootschap die zij besturen. Pas als een bestuurder wist of had moeten begrijpen dat zijn handelen of nalaten ertoe zou leiden dat de vennootschap haar verplichtingen niet zou nakomen en ook geen verhaal zou bieden, kan er ruimte zijn voor persoonlijke aansprakelijkheid. De rechtbank constateerde dat RaS Nederland op beide fronten ernstig tekortschoot in haar onderbouwing. Voor de zaak rond RaS België noemde RaS Nederland vier overtredingen van het non-concurrentiebeding, maar liet na te omschrijven welke specifieke bepaling was geschonden en op welke manier. Daar komt bij dat de gedaagde al geruime tijd ziek was toen de vermeende overtredingen plaatsvonden en de feitelijke leiding over RaS België al had overgedragen aan RaS Nederland zelf. Zonder toelichting over de concrete rol van de gedaagde in die periode viel er geen persoonlijk ernstig verwijt aan te nemen. In de zaak rond RaS Haaglanden ontbrak het evenzeer aan concrete stellingen. RaS Nederland voerde aan dat twee van de drie medebestuurders van RaS Haaglanden een schikking hadden getroffen, wat volgens haar neerkwam op een erkenning van fraude. De rechtbank volgde die redenering niet: uit het feit dat anderen een regeling treffen, volgt niet automatisch dat de gedaagde persoonlijk iets valt te verwijten. Bovendien had RaS Nederland in geen van beide zaken geprobeerd de franchisenemers zelf aansprakelijk te stellen voordat zij naar de bestuurder greep. Parallel aan de hoofdzaak had de gedaagde in reconventie gevorderd dat het conservatoir beslag op zijn woonhuis werd opgeheven. RaS Nederland had dat beslag gelegd als zekerheid voor haar vordering. De rechtbank stelde vast dat de vordering van RaS Nederland nauwelijks was onderbouwd en dat de belangen van de gedaagde bij opheffing zwaarder wogen dan die van RaS Nederland bij handhaving. De gedaagde woont met twee jonge kinderen in de woning, zijn bankfinanciering dreigde te worden opgezegd en herfinanciering werd bemoeilijkt door het beslag. RaS Nederland betwistte die belangen niet en liet na haar eigen belang bij handhaving toe te lichten. Omdat RaS Nederland herhaaldelijk haar stelplicht had geschonden, veroordeelde de rechtbank haar tot een dubbel liquidatietarief aan proceskosten. In totaal moet RaS Nederland € 11.779 aan proceskosten vergoeden, te vermeerderen met wettelijke rente bij niet tijdige betaling. Het beslag op de woning van de gedaagde werd opgeheven.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Kinderrechter verlengt uithuisplaatsing zesjarige bij stiefopa en oma tot mei 2026

Een kind van zeven jaar oud woont al bijna twee jaar niet bij haar ouders thuis. Zij verblijft bij haar stiefopa en oma van moederskant, een zogenoemd netwerkpleeggezin. De kinderrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant moest beslissen of die situatie nog langer nodig is. De Stichting Jeugdbescherming Brabant, de organisatie die de ondertoezichtstelling uitvoert, vroeg om verlenging van de uithuisplaatsing. Eerder, in november 2025, waren vier concrete zorgpunten vastgesteld waaraan de ouders moesten werken voordat het kind terug naar huis kon: de emotiebeheersing van beide ouders, patronen van huiselijk geweld in de relatie, de samenwerking tussen de betrokken hulpverleners, en de financiële situatie van het gezin. De kinderrechter erkent dat de ouders in de afgelopen periode stappen hebben gezet. De moeder staat inmiddels onder bewind, wat financiële rust geeft. De ouders zijn naar eigen zeggen een hecht team geworden en steunen elkaar. Het contact tussen het kind en haar ouders is uitgebreid met een overnachting op donderdagavond. De vader volgt een verplichte training voor cognitieve vaardigheden vanuit de reclassering, wat zijn zelfbeheersing ten goede komt. Maar er zijn ook zorgen die blijven. De emotieregulatie van de moeder is de afgelopen periode onrustig geweest door een medicatiewisseling. Dat heeft er mede voor gezorgd dat aan het aanpakken van huiselijk geweldpatronen nog onvoldoende aandacht is besteed. De ouders zeggen zelf dat er geen sprake meer is van huiselijk geweld, maar de jeugdbeschermer wil daar meer zicht op krijgen. Daarnaast loopt het gezin vast op de praktische organisatie van hun drukke leven. De vader heeft verplichtingen vanuit de reclassering, de moeder werkt onregelmatig, en er zijn talloze hulpverleningsafspraken die niet goed op elkaar zijn afgestemd. De kinderrechter begrijpt dat dit zwaar is, maar stelt vast dat de ouders er niet altijd in slagen afspraken na te komen. Zo is het kind een keer niet opgehaald van school, wat haar veel heeft geraakt. Ook de intake voor speltherapie is drie keer niet doorgegaan. De school meldt bovendien dat het sinds de kerstvakantie minder goed gaat met het kind. Ze vertoont vaker grensoverschrijdend gedrag en is vermoeid. De jeugdbeschermer koppelt dat onder andere aan het ontbreken van een slaapkamerdeur bij de ouders, iets wat de ouders zelf tegenspreken. De kinderrechter hoopt dat ouders en jeugdbeschermer de komende tijd meer gaan samenwerken om dit soort praktische zaken op te helderen. De rechter verlengt de machtiging tot uithuisplaatsing tot 14 mei 2026, de einddatum van de lopende ondertoezichtstelling. De beschikking is direct uitvoerbaar, ook als de ouders in hoger beroep gaan.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht