Man veroordeeld voor nachtelijke woninginbraak, vrijgesproken van vernieling — RBZWB:2026:2400

Een man uit Utrecht terechtstond voor twee feiten: een woninginbraak in 2018 en vernieling van ruiten in 2022. De rechtbank in Breda sprak hem vrij van de vernieling, maar veroordeelde hem voor de inbraak.

De inbraak vond in de nacht van 22 september 2018 plaats in een woning. Een oudere vrouw lag te slapen en werd wakker van geluiden. Toen ze opkeek, stonden er twee mannen met bivakmutsen naast haar bed. Zij stalen een telefoon, een iPad-mini, een kistje met juwelen en geld. De verdachte was op dat moment achttien jaar oud. Hij werd pas jaren later als verdachte geïdentificeerd na een DNA-match in 2025.

Voor de vernieling van ruiten in februari 2022 was een bloeddruppel op het raamkozijn het enige bewijs. DNA-onderzoek wees de verdachte met een kans van één op één miljard aan als donor van dat bloed. Hij betwistte dat ook niet, maar gaf een alternatieve verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA. De rechtbank constateerde dat het kozijn direct aan het trottoir lag, dat er geen foto's waren van de exacte plek van het bloedspoor en dat niet was vastgesteld dat het bloed door een dader was achtergelaten. Omdat het alternatieve scenario niet kon worden uitgesloten, volgde vrijspraak voor dit feit.

Bij de straftoemeting woog de rechtbank zwaar mee hoe ingrijpend de inbraak voor het slachtoffer moet zijn geweest. Zij werd midden in de nacht geconfronteerd met twee indringers in haar eigen slaapkamer. De rechtbank noemde dat 'ongelooflijk beangstigend' en benadrukte dat gevolgen van een woninginbraak verder gaan dan materiële schade: het gevoel van veiligheid in de eigen woning wordt aangetast.

Hoewel de verdachte ter zitting de inbraak alsnog bekende, vond de rechtbank dat hij niet echt doordrongen leek van de ernst van zijn handelen. Hij gaf aan dat hij jong was en snel geld wilde verdienen. Als strafverzwarende omstandigheden noemde de rechtbank het nachtelijke tijdstip, de kwetsbaarheid van het slachtoffer, de emotionele waarde van de gestolen goederen en het feit dat de inbraak door twee personen werd gepleegd. Op basis daarvan stelde de rechtbank het strafuitgangspunt op zes maanden gevangenisstraf — aanzienlijk meer dan de officier van justitie had gevorderd.

Aan de andere kant hield de rechtbank rekening met het grote tijdsverloop. De verdachte is inmiddels een volwassen man die zijn leven opbouwt en is na de inbraak niet meer veroordeeld voor vermogensdelicten. Formeel is de redelijke termijn niet overschreden, omdat hij pas in 2025 als verdachte in beeld kwam. De rechtbank achtte een geheel onvoorwaardelijke gevangenisstraf daarom niet passend.

Uiteindelijk veroordeelde de rechtbank de verdachte tot een taakstraf van 240 uur, met 120 dagen vervangende hechtenis als hij die niet naar behoren uitvoert, en daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van twee jaar. De voorwaardelijke straf moet hem gedurende langere tijd bewust houden van de ernst van zijn daad.