Stalker veroordeeld tot tbs na jaren lastigvallen slachtoffer — RBZWB:2026:3806
stalking / belaging / tbs-oplegging
Eiser / verzoeker
Officier van justitie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld tot vier maanden gevangenisstraf en tbs met verpleging van overheidswege; slachtoffer 1 krijgt €4.065,20 schadevergoeding; vordering benadeelde partij [benadeelde] grotendeels niet-ontvankelijk of afgewezen.
- Belaging bewezen voor periode 1 maart–17 april 2024: veelvuldig e-mails, kaarten en voicemailberichten gestuurd ondanks duidelijke afwijzing door slachtoffer
- Drie gedragsaanwijzingen overtreden; bewuste omzeiling via brief aan buurvrouw weerlegt verweer dat opzet ontbrak
- Noodweerberoep bij mishandeling verworpen: verdachte was zelf de agressor op andermans terrein
- Verdachte verminderd toerekeningsvatbaar wegens schizofrenie, maar niet volledig ontoerekeningsvatbaar vanwege berekenend handelen
- Tbs met verpleging van overheidswege opgelegd wegens hoog recidiverisico; eerdere zorgmachtigingen onvoldoende gebleken
Samenvatting
Een man zonder vaste woon- of verblijfplaats is veroordeeld voor stalking, meerdere overtredingen van een gedragsaanwijzing, mishandeling en vernieling. De zaak draait grotendeels om het stelselmatig lastigvallen van een vrouw, aangeduid als slachtoffer 1, over een periode van meer dan een jaar.
Verdachte stuurde de vrouw in de periode van maart tot april 2024 veelvuldig e-mails, kaarten en voicemailberichten, terwijl zij duidelijk had gemaakt geen contact te willen. De rechtbank oordeelde dat dit neerkomt op belaging: wederrechtelijk en stelselmatig inbreuk maken op iemands persoonlijke levenssfeer. Het slachtoffer ontwikkelde als gevolg hiervan een angststoornis met paniekaanvallen en voelt zich niet meer veilig.
Op 25 april 2024 werd een gedragsaanwijzing opgelegd die verdachte verbood op welke manier dan ook contact op te nemen met het slachtoffer. Dat weerhield hem er niet van. Hij stuurde haar opnieuw berichten, kaarten en e-mails — ook via haar moeder en anderen in haar omgeving. Er volgden meerdere nieuwe gedragsaanwijzingen en verlengingen, maar verdachte overtrad ze telkens opnieuw. In december 2024 stuurde hij zelfs een brief voor het slachtoffer naar haar buurvrouw, met de instructie dat die pas ná het aflopen van de gedragsaanwijzing mocht worden overhandigd. De rechtbank zag hierin juist een bewijs van opzet: verdachte wist van het verbod en omzeilde het bewust.
Tegelijk speelde op 6 maart 2024 een incident met een andere persoon, slachtoffer 2. Verdachte verplaatste vuilniszakken en een kliko als barricade voor de voordeur van die buurman. Toen de buurman de fiets van verdachte op slot zette om te voorkomen dat hij zou weglopen, sloeg verdachte hem drie keer in zijn gezicht. Zowel de officier van justitie als de verdediging vonden dit een geval van noodweer, maar de rechtbank was het daar niet mee eens: verdachte was degene die op andermans terrein spullen had verplaatst, waarna de buurman hem rechtmatig tegenhield. Van een geoorloofde verdediging was geen sprake. Op dezelfde dag vernielde verdachte ook een laadpaal en deursloten van een benadeelde partij.
Een belangrijk onderdeel van de zaak betrof de geestelijke toestand van verdachte. Uit psychiatrisch en psychologisch onderzoek bleek dat hij lijdt aan schizofrenie en chronisch psychotisch is. Hij heeft last van paranoïde wanen en gebruikte ten tijde van de feiten ernstig lachgas. De deskundigen concludeerden dat de feiten hem sterk verminderd tot geheel niet kunnen worden toegerekend. De verdediging betoogde daarom dat verdachte volledig ontoerekeningsvatbaar was en ontslagen moest worden van alle rechtsvervolging.
De rechtbank ging daar niet in mee. Volledige ontoerekeningsvatbaarheid vereist dat iemand helemaal geen inzicht heeft in zijn handelen. Maar verdachte had op zitting verklaard dat hij de wettekst over belaging had opgezocht, en uit de brief aan de buurvrouw bleek dat hij precies wist wanneer de gedragsaanwijzing afliep. De rechtbank concludeerde dat hij verminderd toerekeningsvatbaar was, maar niet volledig ontoerekeningsvatbaar.
De deskundigen schatten het recidiverisico als hoog in. Eerder opgelegde zorgmachtigingen hadden slechts tijdelijk effect gehad, en verdachte had ook tijdens klinische opnames de gedragsaanwijzing overtreden. Een ambulante behandeling of voorwaardelijk kader werd niet haalbaar geacht. De rechtbank legde daarom naast een gevangenisstraf van vier maanden tbs met verpleging van overheidswege op, aangevuld met een gedragsbeïnvloedende maatregel voor de periode na afloop van de tbs. Het slachtoffer ontving een schadevergoeding van ruim vier duizend euro.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:8467, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 02-12-2025, 02-386637-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:7732, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 12-11-2025, 02-131066-25 en 02-239444-25 (ttzgev.)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:7737, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 12-11-2025, 02-184198-25
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:PHR:2025:1078, Parket bij de Hoge Raad, 07-10-2025, 24/00351
Parket bij de Hoge Raad · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
02-186116-24, 02-077925-24, 02-141785-24, 02-002025-25 en 02-071960-25
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.