Ontslag op staande voet van office manager vernietigd wegens ontbreken dringende reden — RBZWB:2026:5290
ontslag op staande voet / arbeidsovereenkomst
Eiser / verzoeker
werknemer (office manager)
Verweerder / gedaagde
werkgever
Ontslag op staande voet ongeldig verklaard; werkgever veroordeeld tot betaling van € 23.576,58 bruto wegens onregelmatige opzegging en € 1.898,85 bruto transitievergoeding, billijke vergoeding vastgesteld op nihil.
- Onaangekondigd bezoek aan kantoor levert geen dringende reden op omdat de HR-manager de werknemer niet de toegang weigerde en kennelijk geen bezwaar maakte.
- Het meenemen van documenten met cliëntgegevens kon niet worden bewezen: noch de klachtbrief werd door getuigen gezien, noch stond vast dat het notitieblok nog privacygevoelige informatie bevatte.
- Billijke vergoeding vastgesteld op nihil omdat de vergoeding wegens onregelmatige opzegging (vier maandsalarissen) de inkomensschade volledig dekt.
- Transitievergoeding vastgesteld op € 1.898,85 bruto en vergoeding wegens onregelmatige opzegging op € 23.576,58 bruto.
- Wettelijke verhoging van 25% toegewezen over restantsalaris, verlofsaldo en vakantiegeld; dwangsom op loonspecificatie afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Samenvatting
Een vrouw die als office manager werkte bij een zorgorganisatie werd op 4 maart 2026 op staande voet ontslagen. De werkgever stelde dat zij onaangekondigd op kantoor was verschenen terwijl zij was vrijgesteld van werkzaamheden, en dat zij vertrouwelijke documenten met cliëntgegevens had meegenomen. De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat dit ontslag geen stand houdt.
De werkgever had de vrouw een dag eerder, op 26 februari 2026, een vaststellingsovereenkomst aangeboden. De volgende dag verscheen zij alsnog op kantoor. Volgens de werkgever was zij uitdrukkelijk te kennen gegeven dat zij thuis moest blijven, maar de vrouw verklaarde dat zij zich dat niet kon herinneren, mogelijk doordat zij tijdens het gesprek op 26 februari erg emotioneel was geweest.
Dat het bezoek aan kantoor een dringende reden zou opleveren, verwierp de kantonrechter. De manager Financiële Bedrijfsvoering en HR was ook aanwezig geweest bij het eerdere gesprek op 26 februari. Zij ontving de vrouw op kantoor en verzocht haar niet te vertrekken. Als het bezoek echt niet was toegestaan, had het op de weg van deze manager gelegen om de vrouw de toegang te weigeren. Dat zij dat niet deed, toonde aan dat het onaangekondigde bezoek kennelijk niet als onoverkomelijk bezwaarlijk werd ervaren.
Ook het tweede verwijt, het meenemen van documenten met cliëntgegevens, kon de kantonrechter niet als bewezen beschouwen. Niemand had de vrouw de gestelde klachtbrief zien meenemen. Over een notitieblok dat zij bij zich zou hebben gehad, verklaarde de vrouw dat de daarin genoteerde gegevens al waren vernietigd. De HR-manager bevestigde dat zij niet in het blokje had gekeken, zodat ook niet vaststond dat er nog privacygevoelige informatie in stond.
Omdat een dringende reden ontbrak, was het ontslag op staande voet onregelmatig. De vrouw had dan ook recht op een vergoeding wegens onregelmatige opzegging en op een transitievergoeding. De opzegtermijn bedroeg vier maanden, zodat de vergoeding wegens onregelmatige opzegging werd vastgesteld op € 23.576,58 bruto, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 4 maart 2026. De transitievergoeding werd berekend op € 1.898,85 bruto.
De vrouw vroeg ook een billijke vergoeding van ruim € 53.000. De kantonrechter stelde vast dat zij recht had op zo'n vergoeding, omdat de werkgever ernstig verwijtbaar had gehandeld. Bij een gewone ontbindingsprocedure had de arbeidsovereenkomst naar verwachting nog ongeveer vier maanden doorgelopen, wat neerkomt op vier maandsalarissen als inkomensschade. Omdat de vergoeding wegens onregelmatige opzegging al gelijk was aan vier maandsalarissen, leed de vrouw geen extra inkomensschade. De kantonrechter stelde de billijke vergoeding daarom vast op nihil. De werkgever werd verder veroordeeld tot het opmaken van een correcte eindafrekening inclusief restantsalaris, verlofsaldo en vakantiegeld, met een wettelijke verhoging van 25% over die bedragen, en tot het verstrekken van een deugdelijke loonspecificatie.
Betrokken advocaten
mr. drs. A.H. den Draak
eiser
ARAG SE
Gerelateerde uitspraken
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12175507 \ AZ VERZ 26-16 (E)
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.