Kantonrechter veroordeelt voormalig werkgever tot betaling van loon en transitievergoeding na onterechte loonstop — RBZWB:2026:6098
achterstallig loon en transitievergoeding na loonstop tijdens ziekte
Eiser / verzoeker
werkneemster (horecabeheerder)
Verweerder / gedaagde
[verweerder] B.V.
Werkgever veroordeeld tot betaling van € 1.081,02 bruto transitievergoeding en € 3.740,79 bruto aan achterstallig loon en vakantiebijslag; de gevorderde wettelijke verhoging werd afgewezen.
- De loonstop was onrechtmatig: het UWV-deskundigenoordeel stelde vast dat de werkneemster niet in staat was fysiek te verschijnen, zodat de werkgever haar niet mocht sanctioneren voor het niet verschijnen op gesprekken.
- De werkneemster had op grond van de hospitality-cao recht op 90% van haar loon tijdens ziekte; zij ontving in totaal € 3.740,79 bruto te weinig over maart en april 2025.
- De transitievergoeding van € 1.081,02 bruto werd toegewezen, nu van ernstig verwijtbaar handelen van de werkneemster niet was gebleken.
- De gevorderde wettelijke verhoging over het achterstallige loon werd afgewezen, omdat de arbeidsovereenkomst al was geëindigd en de prikkel tot tijdige loonbetaling geen doel meer diende.
- Het verweer van de werkgever dat hij niet was gehoord door het UWV faalde, omdat het om een medisch-inhoudelijke beoordeling ging waarbij de mening van de werkgever geen invloed had op het oordeel van de verzekeringsarts.
Samenvatting
Een vrouw werkte als horecabeheerder, eerst bij een andere werkgever en later bij een bedrijf dat de opdracht overnam. Haar arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd liep tot 1 mei 2025. Vanaf oktober 2024 was zij door ziekte arbeidsongeschikt. Het geschil draait om de vraag of haar werkgever terecht stopte met loon betalen en of zij recht heeft op een transitievergoeding.
De werkgever schortte per 5 maart 2025 de loonbetaling op en staakte die volledig per 12 maart 2025. De reden: de werkneemster verscheen niet op twee geplande gesprekken bij de werkgever, terwijl de bedrijfsarts had geadviseerd dat partijen met elkaar in gesprek zouden gaan. Zij meldde zich ook niet af. Volgens de werkgever voldeed zij daarmee niet aan haar re-integratieverplichtingen.
De werkneemster had bij het UWV een deskundigenoordeel aangevraagd over haar re-integratie-inspanningen. In juli 2025 oordeelde de arbeidsdeskundige dat haar inspanningen voldoende waren. Een verzekeringsarts van het UWV had vastgesteld dat de werkneemster niet in staat was om fysiek deel te nemen aan het spreekuur van de bedrijfsarts. De kantonrechter trok hieruit de conclusie dat het evenmin reëel was te verwachten dat zij wél rechtstreeks bij haar werkgever op gesprek kon verschijnen.
De werkgever klaagde dat hij niet was gehoord voordat de arbeidsdeskundige tot zijn oordeel kwam. Het UWV reageerde daarop dat wederhoor bij de werkgever in deze situatie geen toegevoegde waarde had, omdat het om een medisch-inhoudelijke beoordeling ging. De kantonrechter volgde dit standpunt en wees er bovendien op dat de werkgever geen medische stukken of een andersluidend medisch oordeel had aangedragen om de conclusie van de arbeidsdeskundige te weerleggen.
De loonstop was daarmee zonder voldoende grond opgelegd. De werkneemster had recht op 90% van haar loon op grond van de toepasselijke hospitality-cao. Haar volledige maandloon bedroeg € 2.066,81 bruto. Over maart 2025 had zij al een deel ontvangen; het resterende loon voor die maand en het volledige loon voor april 2025 moest alsnog worden betaald, inclusief vakantiebijslag.
De gevorderde wettelijke verhoging, een financiële prikkel bij te late loonbetaling, wees de kantonrechter af. Nu de arbeidsovereenkomst al was geëindigd, bestond er geen reden meer om de werkgever met zo'n prikkel aan te zetten tot tijdige loonbetaling in de toekomst.
De kantonrechter veroordeelde de voormalig werkgever tot betaling van de transitievergoeding van € 1.081,02 bruto en van € 3.740,79 bruto aan achterstallig loon en vakantiebijslag over de maanden maart en april 2025, beide bedragen vermeerderd met de wettelijke rente. Ook de proceskosten van € 667,00 komen voor rekening van de werkgever.
Betrokken advocaten
mr. R. Odekerken
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2024:1477, Rechtbank Rotterdam, 01-03-2024, 10772565 CV EXPL 23-28907
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2022:2387, Rechtbank Midden-Nederland, 10-06-2022, 9695140
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBNHO:2020:7187, Rechtbank Noord-Holland, 02-09-2020, 8641805 VV EXPL 20-106
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBNHO:2020:5162, Rechtbank Noord-Holland, 10-07-2020, 8538008 \ AO VERZ 20-82
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
11820498 \ AZ VERZ 25-51
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.