Rechtbank veroordeelt man tot 12 jaar voor doodslag met twee messen — RBZWB:2026:6107
doodslag / moord / noodweer(exces)
Eiser / verzoeker
Officier van justitie (mr. S.A.J. Louwers)
Verweerder / gedaagde
Verdachte (geboren 1998, Nederlandse Antillen)
Verdachte veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf voor doodslag, vrijgesproken van moord, met oplegging van een gedragsbeïnvloedende maatregel (GVM) en €56.200 schadevergoeding aan nabestaanden.
- Vrijspraak voor moord wegens ontbreken van voorbedachte raad; doodslag wel bewezen verklaard
- Noodweerverweer verworpen: noodweersituatie was beëindigd toen verdachte na ruim een minuut opstond en zelf de confrontatie opzocht
- Noodweerexces verworpen: camerabeelden ondersteunen gestelde paniek niet; geweld was disproportioneel aan eventuele gemoedsbeweging
- Gevangenisstraf van 12 jaar opgelegd, aansluitend GVM wegens hoog recidiverisico en complexe psychiatrische problematiek
- Affectieschade van €17.500 per nabestaande (moeder en twee zoons) en €3.700 uitvaartkosten volledig toegewezen
Samenvatting
Op 11 november 2024 stak een man in een woning in Zeeland-West-Brabant een ander meerdere malen met twee keukenmessen in de borst. Het slachtoffer overleed kort daarna op de stoep voor de woning. De verdachte, geboren in 1998 op de Nederlandse Antillen, bekende de steekpartij.
De aanleiding voor het incident was een conflict over een fiets. Die avond troffen verdachte en slachtoffer elkaar in de woning van een gezamenlijke kennis. Er vonden meerdere confrontaties plaats. Op camerabeelden is te zien hoe het slachtoffer de verdachte in de hal een harde klap geeft, waarna de verdachte bewusteloos op de grond valt. Na ruim een minuut staat hij op, loopt naar de keuken, pakt twee messen uit een messenblok en zoekt opnieuw de confrontatie op. Even later is het slachtoffer zwaargewond aangetroffen buiten de woning, waar hij aan zijn verwondingen bezweek.
De officier van justitie eiste veroordeling voor doodslag, niet voor moord: van voorbedachte raad was volgens hem geen sprake. De rechtbank ging daarin mee. Voor moord moet komen vast te staan dat de dader zich van tevoren heeft kunnen beraden op zijn daad en niet handelde in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling. Gelet op de reeks confrontaties die avond en de reactie op de aanval, kon dat niet worden bewezen. Vrijspraak voor moord volgde dan ook, maar doodslag — opzettelijk iemand van het leven beroven — werd wel bewezen verklaard.
De verdediging voerde noodweer aan: de verdachte zou in een bedreigende situatie hebben gehandeld uit zelfverdediging, omdat hij na de klap dacht dat hij de woning niet levend zou verlaten. De rechtbank verwierp dat verweer. De noodweersituatie was beëindigd op het moment dat verdachte bewusteloos op de grond lag en het slachtoffer naar een andere kamer was gelopen. Daarna zocht verdachte zelf opnieuw de confrontatie op, gewapend met twee messen. Van een acute aanranding of dreigend gevaar was op dat moment geen sprake meer.
Ook het beroep op noodweerexces — waarbij de grenzen van de noodzakelijke verdediging worden overschreden door een hevige gemoedsbeweging — slaagde niet. De rechtbank stelde vast dat verdachte wisselende verklaringen aflegde over zijn gemoedstoestand en dat de camerabeelden geen ondersteuning bieden voor de gestelde paniek en angst. Het leek eerder op een uiting van reeds bestaande boosheid jegens het slachtoffer vanwege het eerdere conflict. Bovendien was de mate van geweld zo disproportioneel dat die niet als onmiddellijk gevolg van een hevige gemoedsbeweging kon worden aangemerkt.
Bij de straftoemeting woog de rechtbank mee dat verdachte een uitgebreid strafblad heeft, ook voor geweldsfeiten. Onderzoek door het Pieter Baan Centrum kon door zijn beperkte medewerking geen volledig beeld geven, maar stelde wel vast dat er sprake is van een ongespecificeerde psychische stoornis en middelenproblematiek. De reclassering schat het recidiverisico als hoog en adviseerde naast gevangenisstraf ook een gedragsbeïnvloedende of vrijheidsbeperkende maatregel (GVM), zodat verdachte ook na zijn straf onder toezicht kan worden gesteld.
De nabestaanden — de moeder en twee zoons van het slachtoffer — vorderden elk €17.500 aan affectieschade. Een broer vorderde daarnaast €3.700 aan uitvaartkosten. De rechtbank wees alle vorderingen toe.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot twaalf jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest, en legde daarnaast de GVM op. Aan de nabestaanden wordt in totaal €56.200 aan schadevergoeding toegekend.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:279, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 21-01-2026, 02-112598-25
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:9254, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 30-12-2025, 12-700331-05
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8941, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 16-12-2025, 02-166219-24; 02-230376-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8915, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 15-12-2025, 02-113385-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
02-359011-24
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.