RDW mag Duitse CO2-waarde van geïmporteerde auto blijven hanteren — RBZWB:2026:6941
wijziging van geregistreerde CO2-uitstoot in het kentekenregister
Eiser / verzoeker
de eigenaar van de geimporteerde auto
Verweerder / gedaagde
de directie van de RDW
Beroep ongegrond verklaard; de RDW hoefde de geregistreerde CO2-uitstoot van 327 gr/km niet te wijzigen.
- Auto zonder Europese typegoedkeuring geregistreerd op basis van een Duits geharmoniseerd kentekenbewijs met 327 gr/km CO2-uitstoot
- RDW moet een kentekenbewijs uit een andere lidstaat in beginsel erkennen, tenzij sprake is van een evidente fout
- Navraag bij Duitse autoriteiten bevestigt dat de waarde is gebaseerd op een test van een vergelijkbaar model met vrijwel gelijke kenmerken
- Een enkel referentievoertuig met afwijkende milieuklasse en toelatingsdatum is onvoldoende bewijs van een evidente fout
- Verzoek om kostenvergoeding in bezwaar afgewezen omdat dat verzoek niet vóór de beslissing op bezwaar was ingediend
Samenvatting
De eigenaar van een uit Duitsland geimporteerde auto krijgt geen gelijk in zijn poging om de in het Nederlandse kentekenregister geregistreerde CO2-uitstoot van zijn auto te laten verlagen. Volgens de rechtbank Zeeland-West-Brabant mocht de Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW) blijven uitgaan van de waarde op het Duitse kentekenbewijs.
De auto was oorspronkelijk niet bedoeld voor de Europese markt en heeft daarom geen Europese typegoedkeuring, waaruit normaal gesproken de CO2-uitstoot blijkt. Bij de herregistratie in Nederland is daarom een Duits geharmoniseerd kentekenbewijs gebruikt, waarop een uitstoot van 327 gram CO2 per kilometer staat. De eigenaar berekende zelf, met de zogeheten Scandinavische rekenmethode en met gegevens van een vergelijkbaar voertuig, een veel lagere uitstoot van 254 gram per kilometer, en vroeg de RDW om het register aan te passen.
De RDW wees dat verzoek eerst helemaal niet in behandeling, maar erkende in bezwaar dat dit ten onrechte was gebeurd. Vervolgens beoordeelde de RDW het verzoek alsnog inhoudelijk en wees het af. Volgens de RDW moet een geharmoniseerd kentekenbewijs uit een andere lidstaat in beginsel worden erkend. Omdat de eigenaar wel voldoende twijfel had gezaaid over de juistheid van de Duitse waarde, deed de RDW navraag bij de Duitse autoriteiten. Die lieten weten dat de CO2-waarde was overgenomen van een test op een vergelijkbaar model van hetzelfde merk en type. Omdat daaruit geen fout bleek, hield de RDW vast aan de geregistreerde waarde.
De man voerde in beroep aan dat de RDW volgens vaste rechtspraak van de Raad van State verplicht is om bij auto's zonder Europese typegoedkeuring altijd de Scandinavische rekenmethode toe te passen, ongeacht wat een andere lidstaat heeft vastgesteld. Ook vond hij het inconsistent dat de RDW wel de Duitse vergelijkingsmethode volgde, maar zijn eigen vergelijking met een Nederlands referentievoertuig afwees. Daarnaast wilde hij een vergoeding van zijn kosten in de bezwaarfase, omdat het eerste besluit van de RDW om zijn aanvraag niet te behandelen ten onrechte was.
De rechtbank volgde de RDW. Op grond van de Europese kentekenbewijzenrichtlijn moet Nederland een door een andere lidstaat afgegeven kentekenbewijs in beginsel erkennen. Alleen als sprake is van een evidente fout in dat kentekenbewijs, hoeft de RDW dat gegeven niet over te nemen. Ter zitting bleek dat de voor de berekening relevante kenmerken van de door Duitsland geteste auto vrijwel gelijk waren aan die van de auto van de man, en dat het gewichtsverschil zelfs in zijn voordeel uitpakte. Van een evidente fout was dan ook geen sprake. Het ene referentievoertuig dat de man had aangedragen was volgens vaste rechtspraak van de Raad van State onvoldoende om dat aan te tonen, temeer omdat dat voertuig op belangrijke punten, zoals milieuklasse en datum van eerste toelating, afweek van zijn eigen auto. De rechtbank oordeelde verder dat de Scandinavische rekenmethode een puur theoretische berekening oplevert, die niet zomaar voorrang krijgt boven een onderbouwde vaststelling door de Duitse autoriteiten zelf.
De rechtbank wees ook het verzoek om een kostenvergoeding in de bezwaarfase af, omdat de man dat verzoek niet had ingediend voordat op zijn bezwaar was beslist, zoals de wet wel vereist. Het beroep werd in zijn geheel ongegrond verklaard. Voor vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling was geen aanleiding.
Betrokken advocaten
mr. S.M. Bothof
eiser
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:445, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/11087
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:446, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/12030
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:449, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/9553 en 23/9554
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:444, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/10768
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
BRE 26/1988
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.