Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBZWB:2026:6958Bestuursrecht; Omgevingsrecht

Weigering vergunning voor dakopbouw in Loon op Zand houdt stand — RBZWB:2026:6958

weigering omgevingsvergunning voor een dakopbouw

Eiser / verzoeker

huiseigenaar in Loon op Zand

VS

Verweerder / gedaagde

college van burgemeester en wethouders van Loon op Zand

Rechtbank verklaart het beroep tegen de hernieuwde weigering van de omgevingsvergunning voor de dakopbouw ongegrond.

  • Eiser vroeg achteraf een omgevingsvergunning aan voor een dakopbouw die hij al zonder vergunning had gebouwd
  • Dakopbouw ligt deels buiten het bouwvlak en is daarmee in strijd met de geldende beheersverordening
  • Afwijking van de beheersverordening is alleen mogelijk met een goede ruimtelijke onderbouwing, wat de gemeente hier mocht weigeren
  • Een van de vier argumenten van de gemeente over blinde gevel houdt geen stand, maar de overige argumenten dragen het besluit zelfstandig
  • Beroep ongegrond, geen proceskostenvergoeding en geen teruggave van het griffierecht

Samenvatting

Een man die zonder vergunning al een dakopbouw op zijn huis in Loon op Zand had gebouwd, kreeg voor de tweede keer nul op het rekest bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant. Ook de nieuwe beslissing van de gemeente om de vergunning alsnog te weigeren, hield stand.

De man had de dakopbouw al gerealiseerd toen hij er in 2021 alsnog een omgevingsvergunning voor aanvroeg. De gemeente Loon op Zand wees die aanvraag af, en na bezwaar bleef de gemeente bij die weigering. De man stapte naar de rechtbank, die het besluit in 2024 vernietigde en de gemeente opdroeg opnieuw op het bezwaar te beslissen. De gemeente nam vervolgens een nieuw besluit waarin zij de oorspronkelijke weigering handhaafde, nu met een uitgebreidere motivering en met inachtneming van wat de rechtbank had overwogen. Tegen dat nieuwe besluit ging de man opnieuw in beroep.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Op het perceel van de man geldt een beheersverordening met de bestemming horeca. Een deel van het perceel heeft de aanduiding bijgebouwen, een ander deel de aanduiding bouwvlak. Gebouwen moeten volgens de verordening binnen het bouwvlak worden gerealiseerd. De rechtbank stelde vast dat de dakopbouw, die moet worden gezien als een uitbreiding van het hoofdgebouw, deels buiten dat bouwvlak ligt en dus in strijd is met de beheersverordening. Omdat de verordening zelf geen ruimte biedt om van deze regel af te wijken en het bouwplan ook niet onder de standaardgevallen valt waarvoor landelijke regels een uitzondering toestaan, kon een vergunning alleen nog worden verleend als de gemeente kon motiveren dat het bouwplan paste binnen een goede ruimtelijke ordening.

De gemeente had daarbij vier argumenten aangevoerd om de vergunning te weigeren: het bouwplan zou het toegestane bebouwingspercentage verder overschrijden, de uitbreiding staat niet tegen een blinde muur van het naastgelegen pand, een buitenruimte bij de woning is wenselijk voor een goed woon- en leefklimaat, en meer bebouwing zou bijdragen aan hittestress en slechtere waterafvoer. De rechtbank volgde het tweede argument niet: uit foto's die de gemeente op de zitting toonde, bleek dat het enige raam in de aangrenzende gevel zich ruim boven de hoogte van de dakopbouw bevindt, zodat die geen enkele invloed heeft op de lichtinval daar.

Dat maakte voor de uitkomst echter niets uit, omdat de overige argumenten het besluit volgens de rechtbank zelfstandig konden dragen. Het bebouwingspercentage op het perceel was al overschreden, en de dakopbouw aan de zijkant van het pand maakt die overschrijding alleen maar groter, zo oordeelde de rechtbank, in tegenstelling tot wat de man daarover had gesteld. Omdat de gemeente op basis van haar discretionaire bevoegdheid mocht kiezen om niet af te wijken van de beheersverordening, en de rechter dat besluit maar terughoudend mag toetsen, concludeerde de rechtbank dat de gemeente in redelijkheid tot haar afwijzing had kunnen komen.

Voor de man was dit al de tweede keer dat hij bij de rechtbank aanklopte over dezelfde dakopbouw. Waar de eerste procedure nog leidde tot vernietiging van het besluit omdat de motivering van de gemeente destijds tekortschoot, had de gemeente die motivering nu wel op orde: zij benoemde concreet welke regels van de beheersverordening in het geding waren, welke ruimtelijke bezwaren daaraan ten grondslag lagen en waarom die bezwaren zwaarder wogen dan het belang van de man bij het legaliseren van zijn al gebouwde uitbreiding. Dat de rechtbank een van de vier aangevoerde argumenten niet overtuigend vond, veranderde niets aan de uitkomst, omdat de rechtbank een besluit in stand laat zolang de overige dragende argumenten het besluit zelfstandig kunnen rechtvaardigen.

De rechtbank verklaarde het beroep daarom ongegrond. De man krijgt het door hem betaalde griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Betrokken advocaten

mr. H. Akbaba

eiser

Advocatenkantoor Lawsense, BREDA

117 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

BRE 25/2830

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBZWB:2026:10514
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBZWB:2026:10793
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Rechter wijst spoedverzoek tegen dwangsommen voor arbeidsmigrantenhuisvesting in Steenbergen af

Een Rotterdams bedrijf dat woningen verhuurt aan derden die er arbeidsmigranten huisvesten, kreeg van de gemeente Steenbergen twee lasten onder dwangsom opgelegd. De panden werden bewoond door meerdere, wisselende personen die niet tot één huishouden behoorden, en dat mag volgens het bestemmingsplan niet. Het bedrijf, Start Home Rentals, vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant om een spoedmaatregel, in afwachting van het beroep tegen die lasten. Toezichthouders van de gemeente controleerden de panden op 8 mei 2025 en op 28 oktober 2025 en stelden beide keren vast dat er meerdere, wisselende bewoners zaten. Op 17 december 2025 legde het college van burgemeester en wethouders voor elk pand een last onder dwangsom op aan het bedrijf, en twee aan de eigenaar van de panden. Wie niet voor 28 januari 2026 aan de bestemmingsplanregels voldeed, zou € 15.000 per woning verbeuren. Voor het ene pand betekende dat bewoning door één huishouden dat daar volgens de bestemming noodzakelijk is, voor het andere bewoning door één huishouden. Het bedrijf maakte bezwaar en vroeg tegelijk om legalisering van het gebruik via omgevingsvergunningen. Het college verlengde de termijn waarbinnen de overtreding beëindigd moest zijn, maar weigerde de vergunningen op 26 mei 2026. Op 14 juli 2026 verklaarde het college het bezwaar van het bedrijf tegen de lasten aan de eigenaar niet-ontvankelijk, omdat het bedrijf daarbij geen belanghebbende is. Het bezwaar tegen de eigen lasten verklaarde het ongegrond. Het bedrijf ging in beroep en vroeg om een voorlopige voorziening. Het college zegde tijdens de procedure toe de termijn te verlengen tot de dag na de uitspraak op dat verzoek. Het bedrijf voerde aan dat het spoedeisend belang had. Na afloop van de termijn zou het dwangsommen verbeuren terwijl er nog geen uitspraak in de beroepsprocedure was, en het zou zijn huurders kwijt kunnen raken. Ook kon het volgens het bedrijf niet binnen de termijn aan de lasten voldoen, omdat de huurders wettelijke huurbescherming hebben en hun overeenkomsten alleen op wettelijke gronden en via de civiele rechter beëindigd kunnen worden. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Een spoedmaatregel is alleen mogelijk als onverwijlde spoed dat vereist. Bij een financieel geschil is dat niet snel het geval, omdat een bedrag na afloop van de bodemzaak alsnog kan worden terugbetaald. Het bedrijf verklaarde zelf op zitting dat het de verbeurde dwangsommen gewoon kan betalen, dus van acute financiële nood is geen sprake. Gederfde huurinkomsten zijn ook een financieel belang en leveren op zichzelf geen spoedeisend belang op. Ook de stelling dat het bedrijf wegens de huurbescherming niet op tijd aan de lasten kon voldoen, haalde niets uit. De termijn is al twee keer verlengd, waardoor het bedrijf sinds het primaire besluit ongeveer tien maanden de tijd had om de overtredingen te beëindigen. De voorzieningenrechter vond dat niet onredelijk kort. Het was aan het bedrijf om tijdig de nodige juridische stappen te zetten, en daarvan is niet gebleken. Het bedrijf sloot na de lasten juist nog een nieuwe huurovereenkomst voor beide panden. Dat het nu mogelijk niet op tijd kan voldoen, komt voor eigen rekening en risico. Zonder spoedeisend belang kan een voorziening alleen nog worden getroffen als het besluit evident onrechtmatig is. Dat betekent dat zonder diepgaand onderzoek zeer ernstig moet worden betwijfeld of het besluit in beroep standhoudt. Daarvan was volgens de voorzieningenrechter geen sprake. Tussen partijen was niet in geschil dat de panden in strijd met het bestemmingsplan werden bewoond, en het standpunt van het college dat er geen concreet zicht op legalisatie is, kon voorlopig standhouden. De overige gronden vragen om nader onderzoek en komen aan bod in de beroepsprocedure. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af wegens het ontbreken van spoedeisend belang en veroordeelde niemand in de proceskosten. Ze sprak wel het vertrouwen uit dat het college de termijn zal verlengen tot veertien dagen na de uitspraak, zodat het bedrijf nog enige tijd heeft om maatregelen te treffen. Deze uitspraak is voorlopig en bindt de rechtbank in de beroepsprocedure niet.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
RBZWB:2026:10413
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Voorzieningenrechter schorst lasten onder dwangsom tegen vleeskalverenbedrijf in Alphen-Chaam

Een vleeskalveren- en akkerbouwbedrijf aan de rand van Alphen-Chaam kreeg van het gemeentebestuur meerdere lasten onder dwangsom opgelegd, met maximale bedragen tot € 125.000. De voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant schorst nu twee van die lasten, tot zes weken na de uitspraak in beroep. Volgens de rechter is niet zeker dat ze standhouden. Het bedrijf heeft sinds 2018 een omgevingsvergunning voor het houden van 878 vleeskalveren in een oude stal en 1.200 in een nieuwe, mechanisch geventileerde stal met een chemische luchtwasser. Aan die vergunning was een natuurvergunning gekoppeld. Toezichthouders van de Omgevingsdienst Midden- en West-Brabant controleerden het perceel in 2023, 2024, 2025 en begin 2026. Het college van burgemeester en wethouders legde daarna zes lasten onder dwangsom op, onder meer omdat de inrichting niet volgens de vergunning zou draaien en omdat er afvalwater zou zijn geloosd. De zaak heeft al een omweg gemaakt. Omdat een van de lasten onder de Wet bodembescherming viel, stuurde de rechtbank het beroep eerst door naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Die schorste op 28 augustus 2026 de last voor de bodemverontreiniging en stuurde de rest terug naar de rechtbank. Het gemeentebestuur trok daarna de lasten 3 en 5 in omdat die overtredingen zijn beëindigd, en verlengde de begunstigingstermijn voor last 4 tot de uitspraak in beroep. Voor die last is dus geen spoedeisend belang meer. Wel voor de lasten 1 en 2. Bij last 1 wijst de voorzieningenrechter op de vaste eis dat een last zo concreet is dat de overtreder weet wat hij moet doen of laten. Het gemeentebestuur verweet het bedrijf in elk besluit iets anders: eerst het houden van dieren in een oude stal, daarna het bouwen van de nieuwe stal in afwijking van de vergunning, vervolgens een afwijkend stalsysteem, en in het verweerschrift het huisvesten van dieren in de weide. Of dat het rechtszekerheidsbeginsel schendt, moet de meervoudige kamer in de beroepsprocedure beoordelen. Los daarvan twijfelt de voorzieningenrechter of het gemeentebestuur genoeg heeft gemotiveerd dat er geen concreet zicht op legalisatie was. Het bedrijf had al in februari 2023 een vergunning aangevraagd, en de omgevingsdienst had in juni 2023 gemeld dat die snel zou worden verleend. Bij last 2 ging het om de beschuldiging dat het bedrijf runderen in de buitenlucht huisvestte, zonder de natuurvergunning die daarvoor nodig zou zijn vanwege de extra uitstoot richting een Natura 2000-gebied. Of het college of Gedeputeerde Staten bevoegd was om hier te handhaven, is eveneens een vraag voor de beroepsprocedure. De voorzieningenrechter vindt bovendien dat het gemeentebestuur de overtreding onvoldoende met objectieve bewijsstukken heeft onderbouwd. De controlerapporten noemen een voederbak en weinig gras, maar niet hoeveel dieren in de weide stonden, niet dat de inrichting langer dan 24 uur is geobserveerd en niet dat de stallen vol waren. Het laatste rapport van 29 januari 2026 meldt zelfs dat er geen dieren op de percelen rondom het bedrijf waren. Bij de belangenafweging weegt mee dat de maximale dwangsommen hoog zijn en dat het bedrijf zich de afgelopen jaren zichtbaar heeft ingezet om overtredingen te beëindigen of te legaliseren. Dat het gemeentebestuur twee lasten tijdens de zitting introk, bevestigt dat. Het belang van het bedrijf om geen dwangsommen te verbeuren weegt daarom zwaarder dan het algemene milieubelang. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening toe en schorst het bestreden besluit en de twee primaire besluiten voor zover het de lasten 1 en 2 betreft, tot zes weken na de uitspraak in beroep. Het gemeentebestuur moet het griffierecht van € 397 terugbetalen en € 1.868 aan proceskosten vergoeden.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Omgevingsrecht