Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBZWB:2026:7233Bestuursrecht; Belastingrecht

Rechtbank verlaagt WOZ-waarde clubhuis jeu de boules-vereniging in Breda — RBZWB:2026:7233

WOZ-waardering en dwangsom bij te late beslissing op bezwaar

Eiser / verzoeker

belanghebbende, eigenaar en gebruiker van een clubhuis van een jeu de boules vereniging in Breda

VS

Verweerder / gedaagde

heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking West-Brabant

Rechtbank verlaagt de WOZ-waarde naar € 200.000, verhoogt de dwangsom naar € 598 en veroordeelt de heffingsambtenaar in een proceskostenvergoeding van € 3.866

  • Heffingsambtenaar erkent in het verweerschrift dat de WOZ-waarde te hoog was en verlaagt deze van € 250.000 naar € 200.000
  • Twee opeenvolgende documenten worden als afzonderlijke uitspraken op bezwaar aangemerkt voor verschillende aanslagen
  • Klachten over overschrijding van de opbrengstlimiet bij rioolheffing, watersysteemheffing en zuiveringsheffing worden als onvoldoende onderbouwd verworpen
  • Dwangsom voor te late beslissingen wordt verdubbeld van € 299 naar € 598 omdat twee afzonderlijke aanslaggroepen elk een eigen dwangsom opleveren
  • Verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn wordt afgewezen omdat het financiële belang onder € 1.000 blijft

Samenvatting

De eigenaar en gebruiker van een clubhuis en kantine van een jeu de boules vereniging in Breda voerde bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant een langlopende procedure tegen de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking West-Brabant, die namens de gemeente Breda en het waterschap Brabantse Delta diverse aanslagen en een WOZ-beschikking had opgelegd voor het jaar 2022. De heffingsambtenaar had de waarde van het pand op € 250.000 vastgesteld en op basis daarvan aanslagen onroerendezaakbelasting, rioolheffing, watersysteemheffing en zuiveringsheffing opgelegd. Het bezwaar tegen deze aanslagen sleepte zich, mede door twee ingebrekestellingen en twee dwangsomprocedures, jarenlang voort.

De zaak kende een ingewikkeld verloop. Nadat de belanghebbende in april 2022 bezwaar had gemaakt, verstuurde zij in juli 2022 een eerste ingebrekestelling omdat een uitspraak op bezwaar uitbleef. De heffingsambtenaar verklaarde die ingebrekestelling niet-ontvankelijk, omdat de beslistermijn nog niet was verstreken. Het bezwaar tegen die afwijzing raakte vervolgens verstrikt in een reeks formaliteiten: een bezwaar per verkeerd e-mailadres, een verzoek om herstel en uiteindelijk een gemotiveerd bezwaarschrift in januari 2023. Kort daarna verstuurde de belanghebbende een tweede ingebrekestelling, waarna de heffingsambtenaar in maart 2023 alsnog een dwangsom van € 299 toekende. Uiteindelijk deed de heffingsambtenaar pas op 7 februari 2023, bijna een jaar na de aanslagen, uitspraak op het oorspronkelijke bezwaar, gevolgd door een aanvullende brief op 10 februari 2023 om vergeten onderdelen alsnog te behandelen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank moest eerst uitzoeken welke van deze twee documenten als de eigenlijke uitspraak op bezwaar moest gelden voor welke aanslagen, omdat een heffingsambtenaar een eenmaal gedane uitspraak niet zomaar kan vervangen. Zij oordeelde dat het document van 7 februari 2023 gold voor de waardebeschikking, de onroerendezaakbelasting en de watersysteemheffing, en het document van 10 februari 2023 voor de rioolheffing en de zuiveringsheffing, en dat het beroep tegen beide tijdig en ontvankelijk was ingesteld.

Inhoudelijk gaf de heffingsambtenaar in zijn verweerschrift al toe dat de WOZ-waarde te hoog was vastgesteld en moest worden verlaagd naar € 200.000. Ter zitting bevestigde de gemachtigde van de belanghebbende dat de waarde daarmee niet langer in geschil was, zodat het beroep op dit punt al gegrond was en de daarop gebaseerde aanslagen onroerendezaakbelasting dienovereenkomstig verminderd moesten worden. Klachten over schending van het motiveringsbeginsel en van het inzagerecht in taxatiegegevens hoefden daardoor niet meer apart te worden beoordeeld, omdat de belanghebbende via de gegrondverklaring al recht kreeg op vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De belanghebbende betoogde verder dat de gemeente en het waterschap bij de rioolheffing, de watersysteemheffing en de zuiveringsheffing meer geld hadden geheven dan de wettelijke opbrengstlimiet toestaat. De rechtbank verwierp deze klachten: voor de rioolheffing had de heffingsambtenaar per onderdeel van de begroting toegelicht welke lasten waren meegenomen, zonder dat de belanghebbende dit inhoudelijk weersprak, en voor de watersysteemheffing en de zuiveringsheffing waren de bezwaren van de belanghebbende te algemeen en deels tegenstrijdig geformuleerd om als voldoende gemotiveerd te gelden.

Ook over de twee dwangsombeschikkingen deed de rechtbank uitspraak. De eerste, waarbij een dwangsom werd geweigerd omdat de beslistermijn nog niet was verstreken, bleef in stand. Bij de tweede dwangsombeschikking oordeelde de rechtbank dat de belanghebbende recht had op tweemaal het bedrag van € 299 in plaats van eenmaal, omdat de te late beslissingen op twee afzonderlijke groepen aanslagen elk afzonderlijk een dwangsom deden ontstaan; de dwangsom werd daarom verhoogd naar € 598. Een verzoek om vergoeding van immateriële schade wegens de duur van de procedure, inmiddels 52 maanden, wees de rechtbank af omdat het financiële belang van de zaak onder de drempel van € 1.000 bleef, ook al stelde de rechtbank vast dat de redelijke termijn met 28 maanden was overschreden.

De rechtbank verklaart het beroep gegrond voor zover het de WOZ-waarde en de tweede dwangsombeschikking betreft, vermindert de waarde naar € 200.000 met de daaruit voortvloeiende lagere aanslagen, verhoogt de dwangsom naar € 598 en verklaart het beroep voor het overige ongegrond. De heffingsambtenaar moet het griffierecht van € 365 en een volledige proceskostenvergoeding van € 3.866 aan de belanghebbende betalen.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

BRE 23/1959

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank houdt naheffing van € 1,34 miljoen btw op smeerolie in stand, boete € 20.000 lager wegens traag proces

Een in Spanje gevestigd bedrijf verkocht in 2017 voor ruim € 8,6 miljoen aan smeermiddel (Low Viscosity Lubricant Oil, een mengsel van onder meer diesel en koolzaadolie) aan afnemers in Oostenrijk en Tsjechië. De olie werd gemengd en opgeslagen bij een bedrijf in Nederland en daar door de kopers afgehaald, onder de leveringsvoorwaarde Ex Works: de kopers regelden en betaalden het vervoer. Het bedrijf rekende geen btw, omdat het de leveringen opgaf als intracommunautaire leveringen, leveringen aan een afnemer in een andere EU-lidstaat waarvoor een nultarief geldt. Wie dat nultarief wil toepassen, moet aannemelijk maken dat de goederen daadwerkelijk naar een ander EU-land zijn vervoerd. De Belastingdienst onderzocht de aangiften over 2017 en vond dat dit niet was aangetoond. Voor een deel van de leveringen waren helemaal geen vervoersdocumenten ingeleverd. Bij de leveringen met CMR-vrachtbrieven stond het Spaanse bedrijf zelf als afzender van het vervoer vermeld, terwijl uit de leveringsovereenkomsten blijkt dat de kopers voor het vervoer zorgden. Verder waren er veel onregelmatigheden: bestemmingen die niet pasten bij de vestigingsplaats van degene die voor ontvangst tekende, adressen in een woonwijk of wooncomplex waar geen olie kan worden opgeslagen, meerdere bestemmingen op één vrachtbrief, onleesbare handtekeningen, handtekeningen van de transporteur die op kopieën van dezelfde vrachtbrief verschilden en vrachtbriefnummers die dubbel waren gebruikt. De inspecteur legde een naheffingsaanslag omzetbelasting op van € 1.340.629, bracht € 252.082 belastingrente in rekening en legde een vergrijpboete van 25 procent op, € 335.157. Het bezwaar werd ongegrond verklaard, waarna het bedrijf in beroep ging. Op de zitting bij de rechtbank verscheen niemand namens het bedrijf. De rechtbank stelde vast dat het bedrijf correct was uitgenodigd: de toenmalige gemachtigde had de oproep ontvangen en trok zich pas daarna terug uit de procedure. De rechtbank oordeelt dat het aan het bedrijf is om aannemelijk te maken dat het nultarief van toepassing is. Voor een deel van de leveringen ontbraken alle vervoersdocumenten (€ 176.227 aan nageheven btw). Voor de rest heeft het bedrijf de onregelmatigheden grotendeels niet verklaard. Het argument dat de ontvanger elders is gevestigd dan de plaats van bestemming, en dat een adres in Italië een terminal was waar de olie werd overgedragen, overtuigde niet: volgens de inspecteur was daar geen van de betrokken partijen gevestigd. Volgens de rechtbank kan de olie best naar het buitenland zijn gegaan, maar door de vele gebreken in de documenten is dat niet vast te stellen, en kan het ook dat de olie in Nederland is gebleven. De vraag of het bedrijf wist of had moeten weten dat het meedeed aan btw-fraude in de keten, beantwoordt de rechtbank daarom niet meer. Ook de vergrijpboete houdt stand. Het ging om een nieuwe samenwerking voor zeer grote bedragen aan een fraudegevoelig product, de verantwoordelijkheid voor het vervoer lag bij de afnemers en het bedrijf had de gebreken in de documenten moeten zien. Dat is grove schuld, een in laakbaarheid aan opzet grenzende onachtzaamheid. Het beroep op het rechtszekerheidsbeginsel, omdat de inspecteur lang over de naheffing deed, slaagt niet: de inspecteur mocht de wettelijke termijn van vijf jaar gebruiken. Wel stelt de rechtbank vast dat de redelijke termijn voor de behandeling van de zaak met afgerond 25 maanden is overschreden, gerekend vanaf het rapport van 21 oktober 2022 tot de uitspraak. Daarom matigt zij de boete met 20 procent, met een maximum van € 20.000. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond, vernietigt de uitspraak op bezwaar voor zover die de boete betreft en vermindert de boete tot € 315.157. De naheffingsaanslag van € 1.340.629 en de belastingrente van € 252.082 blijven ongewijzigd. Het bedrijf krijgt het griffierecht niet terug en er is geen proceskostenvergoeding.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Rechtbank vernietigt naheffing van € 831.912 omzetbelasting voor huisartsenlab: medische vrijstelling geldt

Een organisatie die laboratoriumonderzoek verzorgt voor patiënten van huisartsen kreeg van de Belastingdienst een naheffingsaanslag omzetbelasting over 2019 van € 831.912, plus € 194.256 aan belastingrente. De Belastingdienst vond dat het bedrijf btw had moeten afdragen over zijn diensten. Het bedrijf verzorgt eerstelijnsdiagnostiek: huisartsen sturen lichaamsmateriaal van patiënten op voor klinisch chemisch, pathologisch of microbiologisch onderzoek, zodat zij een diagnose kunnen stellen. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vindt dat de aanslag ten onrechte is opgelegd. De structuur achter de dienstverlening is ingewikkeld. Het bedrijf heeft zelf geen AGB-code en kan daarom niet rechtstreeks contracteren met zorgverzekeraars. Daarom sluit een stichting die wel over zo'n code beschikt de contracten met de verzekeraars. Die stichting besteedt het onderzoek uit aan het bedrijf, dat op zijn beurt de laboratoriumdiensten inkoopt bij een andere stichting. Bij die laatste stichting werken pathologen en arts-microbiologen die in het BIG-register staan, het wettelijke register van gezondheidszorgberoepen. Ook werken er klinisch chemici. De zorgverzekeraars betalen aan de eerste stichting, en die stuurt het geld, na aftrek van eigen kosten, door naar het bedrijf. Dat bedrijf wil winst maken met zijn diensten, en dat staat niet ter discussie. Het geschil draaide om de vraag of de diensten zijn vrijgesteld van btw. De Belastingdienst vond dat de diensten onder een vrijstelling voor het verzorgen van opgenomen personen vallen, maar dat die niet geldt omdat het bedrijf winst beoogt. Volgens de Belastingdienst kon het bedrijf dan ook niet terugvallen op de vrijstelling voor medische beroepsbeoefenaren. De rechtbank wijst dat af. Zij verwijst naar het arrest Wolf-Henning Peters van het Hof van Justitie van 18 september 2019. Daaruit volgt dat medische verzorging die niet aan alle voorwaarden van de ene vrijstelling voldoet, nog steeds onder de andere vrijstelling kan vallen. De werkingssfeer van beide vrijstellingen verschilt in beginsel, maar medische diensten zoals die van dit bedrijf kunnen onder allebei vallen. Daarna keek de rechtbank of aan de voorwaarden van de vrijstelling voor medische beroepen was voldaan. Die vereist dat de diensten worden verricht door beroepsbeoefenaren met een BIG-opleiding, of door beroepsbeoefenaren met een gelijkwaardig kwaliteitsniveau. Het bedrijf legde afschriften uit het BIG-register over waaruit blijkt dat in 2019 geregistreerde pathologen en arts-microbiologen bij de laboratoriumstichting werkten. Voor de klinisch chemici, die niet in het BIG-register staan, oordeelt de rechtbank dat zij een gelijkwaardig niveau hebben. Zij hebben een natuurwetenschappelijke master gevolgd, gecombineerd met een vierjarige opleiding. Volgens de rechtbank wijst een advies van het Zorginstituut uit 2020 dezelfde kant op, onder meer omdat ISO-normen eisen stellen aan opleiding en deskundigheid van laboratoriumpersoneel. De eisen uit het beleidsbesluit van de staatssecretaris kunnen het bedrijf niet worden tegengeworpen, omdat een beleidsbesluit geen verplichtingen kan opleggen. Ook de vraag wie de diensten verricht, beantwoordt de rechtbank in het voordeel van het bedrijf. Het bedrijf lichtte ter zitting toe dat de klinisch chemicus, patholoog of arts-microbioloog aan de huisarts rapporteert over de uitslagen en verantwoordelijk is voor de kwaliteit, ook als computers een deel van de analyse doen. De overgelegde laboratoriumuitslagen bevatten de beroepscodes en bevindingen van deze specialisten. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt de uitspraak op bezwaar, de naheffingsaanslag en de belastingrentebeschikking. De Belastingdienst moet het griffierecht van € 385 vergoeden en € 1.868 aan proceskosten betalen.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Rechtbank houdt beroep van WOZ-gemachtigde tegen dwangsomjacht ongegrond: misbruik van recht

Een belanghebbende uit Steenbergen diende in 2023 bezwaar in tegen de WOZ-beschikking voor zijn woning. Zijn gemachtigde stuurde dat bezwaarschrift op 30 maart 2023 per e-mail naar de gemeente. De e-mail kwam nooit bij een ambtenaar terecht: het spamfilter hield hem tegen en zette hem in quarantaine. De gemeente wist dus niet dat er bezwaar was gemaakt en beslisste er niet op. De heffingsambtenaar van de gemeente Steenbergen vroeg de gemachtigde in de maanden daarna meermaals om het bezwaarschrift opnieuw op te sturen of om de verzendgegevens door te geven. Dat gebeurde niet. Op 26 januari 2024 stelde de belanghebbende de gemeente in gebreke wegens het niet tijdig beslissen. Op 12 september 2024 ging hij in beroep bij de rechtbank, met het verzoek om een bestuurlijke en een rechterlijke dwangsom en een proceskostenvergoeding. Pas bij dat beroep leverde de gemachtigde een afschrift van het bezwaarschrift en de verzendgegevens aan. Daarna kon de gemeente zelf onderzoeken waar de e-mail was gebleven. Op 2 april 2026 verklaarde de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk. Daartegen kwam de belanghebbende in verzet. De zitting daarover vond plaats op 22 oktober 2026. De belanghebbende meldde zich een dag eerder af, de gemeente verscheen zonder bericht niet, hoewel zij correct was uitgenodigd. De rechtbank oordeelt dat de eerdere uitspraak terecht is gedaan. Er is sprake van misbruik van procesrecht. De gemachtigde diende het bezwaarschrift op een onjuiste wijze in en weigerde negen maanden lang om duidelijkheid of bewijs te geven. Pas toen er een beroep met een dwangsomverzoek lag, kwamen de stukken boven water. Ook speelt mee dat de gemachtigde zich op het standpunt stelt dat de dwangsom hem toekomt op grond van een overeengekomen cessie. Volgens de rechtbank is dit gedrag bezwaarlijk anders te duiden dan als calculerend, gericht op het incasseren van een dwangsom. De verklaring van de gemachtigde dat er 'wat meer medewerking verleend had kunnen worden' en dat het door de drukte op een lager niveau lag, vindt de rechtbank 'compleet ontoereikend'. Voor een professionele rechtsbijstandverlener is het een kleine moeite om een eigen stuk nogmaals te sturen. De rechtbank wijst erop dat de belanghebbende op de zitting alsnog uitleg had kunnen geven, maar ervoor koos niet te komen. Voor nader onderzoek ter zitting was volgens de rechtbank geen aanleiding. Het oordeel stond op basis van het dossier buiten redelijke twijfel. Voor het geval dat toch anders moet worden geoordeeld, wijst de rechtbank erop dat zij het beroep dan zelf direct niet-ontvankelijk zou verklaren wegens misbruik van procesrecht. Een kostenvergoeding voor de gegrondverklaring van het verzet zou dan ook niet gerechtvaardigd zijn, omdat de hele rechterlijke procedure voortkomt uit het misbruik. Ook het verzoek om een vergoeding voor immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn wijst de rechtbank af. Het misbruik van recht rechtvaardigt een uitzondering op de aanname dat er spanning en frustratie is. Bovendien is het financiële belang niet aannemelijk gemaakt en dus lager dan € 1.000. De Hoge Raad bepaalde op 14 juni 2024 dat de rechter dan beslist naar bevind van de zaak. Het overgangsrecht is niet van toepassing, omdat de redelijke termijn op die datum nog niet was overschreden. De rechtbank verklaart het verzet ongegrond, waardoor de uitspraak van 2 april 2026 in stand blijft, en wijst het verzoek om immateriële schadevergoeding af. Een proceskostenveroordeling volgt niet.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Rechtbank herstelt beroep na te laat bezwaar tegen overdrachtsbelasting: Belastingdienst gaat akkoord

Een belastingplichtige uit Zeeland-West-Brabant betaalde op 24 september 2024 overdrachtsbelasting op aangifte. Pas op 26 juni 2025 maakte hij bezwaar tegen die voldoening, ruim negen maanden later. De inspecteur van de Belastingdienst verklaarde dat bezwaar op 21 juli 2025 niet-ontvankelijk, omdat het te laat was ingediend. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, ging daarin eerst mee. Op 7 september 2026 oordeelde zij zonder zitting dat het bezwaar te laat was en dat die termijnoverschrijding niet verschoonbaar was. Het beroep werd daarom kennelijk ongegrond verklaard. Daarmee kwam een inhoudelijke beoordeling van de overdrachtsbelasting niet aan bod. De man liet het daar niet bij zitten en kwam in verzet tegen die uitspraak. Op 22 oktober 2026 behandelde de rechtbank het verzet op zitting. Daar gebeurde wat eerder ontbrak: de belanghebbende en de twee vertegenwoordigers van de inspecteur kwamen overeen dat het te laat indienen van het bezwaarschrift wel verschoonbaar was. Volgens de inspecteur was het bezwaar op grond van de feiten en omstandigheden van het geval ontvankelijk. De rechtbank zag geen reden om partijen daarin niet te volgen. Zij concludeerde dat het bezwaarschrift ten onrechte niet-ontvankelijk was verklaard. Het verzet is daarom gegrond. De uitspraak van 7 september 2026 vervalt en het onderzoek wordt hervat in de stand van vóór die uitspraak. De rechtbank verklaarde het verzet gegrond. Het bezwaarschrift is ontvankelijk en de rechtbank gaat het beroep alsnog inhoudelijk behandelen. Een proceskostenveroordeling volgt niet. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10757
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht