Rechtbank verklaart beroep tegen UWV over Ziektewet-beoordeling niet-ontvankelijk — RBZWB:2026:7267
beroep tegen het niet tijdig nemen van een Eerstejaars Ziektewet-beoordeling
Eiser / verzoeker
werkgever (B.V.)
Verweerder / gedaagde
UWV
Beroep tegen het niet tijdig nemen van de Eerstejaars Ziektewet-beoordeling kennelijk niet-ontvankelijk verklaard, omdat voor dit ambtshalve besluit geen wettelijke beslistermijn geldt
- Beroep gericht tegen het niet tijdig nemen van een Eerstejaars Ziektewet-beoordeling (EZWB) door het UWV
- Rechtbank: zo'n beoordeling is een ambtshalve te nemen besluit, geen besluit op een aanvraag, en daarvoor geldt geen wettelijke beslistermijn
- Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kan tegen het niet tijdig nemen van zo'n ambtshalve besluit geen beroep worden ingesteld
- De vraag of de gemachtigde rechtsgeldig gemachtigd was, liet de rechtbank onbeantwoord omdat het beroep al om een andere reden niet-ontvankelijk was
- Beroep kennelijk niet-ontvankelijk verklaard zonder zitting en zonder proceskostenveroordeling
Samenvatting
Een werkgever stelde beroep in tegen het UWV, omdat de uitvoeringsinstantie volgens haar niet op tijd had beslist over de Eerstejaars Ziektewet-beoordeling van een voormalig werknemer. Zo'n beoordeling bepaalt of iemand die ziek uit dienst is gegaan, na een jaar nog recht heeft op een Ziektewetuitkering en in hoeverre de werkgever daarvoor financieel verantwoordelijk blijft, bijvoorbeeld via een hogere gedifferentieerde premie. Voor werkgevers is de uitkomst van zo'n beoordeling dus geen formaliteit, maar kan die rechtstreeks invloed hebben op de eigen lasten.
De rechtbank deed uitspraak zonder zitting, omdat de wet dat toestaat als een beroep kennelijk niet-ontvankelijk is. Dat wil zeggen dat de rechtbank op basis van de stukken alleen al kan vaststellen dat het beroep niet verder in behandeling hoeft te worden genomen, zonder dat partijen daarvoor nog worden gehoord. Voordat op de inhoud van het beroep wordt ingegaan, keek de rechtbank eerst naar de vraag of de gemachtigde van de werkgever wel rechtsgeldig gemachtigd was om namens het bedrijf beroep in te stellen. Uit de overgelegde stukken kon dat niet worden vastgesteld: er ontbrak een deugdelijke machtiging. Normaal gesproken zou de rechtbank de werkgever dan de kans geven dit verzuim te herstellen met een aanvullende machtiging. De rechtbank sloeg die stap echter over, omdat het beroep sowieso om een andere, meer fundamentele reden niet kon slagen.
Die andere reden zat in de aard van het besluit waarover de werkgever klaagde. Bij een normale aanvraag geldt een wettelijke termijn waarbinnen een bestuursorgaan moet beslissen, en als die termijn wordt overschreden, kan de aanvrager het bestuursorgaan eerst schriftelijk in gebreke stellen en, als er dan nog steeds geen besluit komt, in beroep gaan tegen het niet tijdig beslissen. Dat is de gebruikelijke route om een bestuursorgaan tot spoed te dwingen. Een Eerstejaars Ziektewet-beoordeling is echter geen besluit dat het UWV neemt naar aanleiding van een aanvraag van de werkgever of de werknemer, maar een besluit dat het UWV uit eigen beweging, ambtshalve, moet nemen zodra de voorwaarden daarvoor zich voordoen. Voor dit soort ambtshalve besluiten bestaat geen wettelijk vastgestelde beslistermijn, en dat verschil bleek in deze zaak doorslaggevend.
De rechtbank verwees naar vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State uit 2010, waarin is bepaald dat tegen het niet tijdig nemen van een ambtshalve besluit geen beroep openstaat als de wet geen termijn stelt waarbinnen dat besluit moet zijn genomen. De regeling die het mogelijk maakt om tegen te trage besluitvorming op te komen, is namelijk toegesneden op besluiten die worden genomen naar aanleiding van een verzoek, met een kenbaar startmoment waarop de termijn gaat lopen. Bij een ambtshalve beoordeling ontbreekt zo'n startmoment. Omdat in dit geval geen aanvraag was gedaan, kon de werkgever zich ook niet beroepen op de algemene beslistermijn van acht weken uit de Algemene wet bestuursrecht, die normaal als vangnet geldt wanneer een bijzondere wet zelf geen termijn noemt. Die vangnetbepaling is namelijk evenmin geschreven voor besluiten die een bestuursorgaan uit eigen beweging neemt.
Omdat er dus geen enkele wettelijke grondslag was om tegen het uitblijven van deze beoordeling in beroep te gaan, kon de rechtbank niet anders dan het beroep kennelijk niet-ontvankelijk verklaren, zonder dat aan een inhoudelijke beoordeling van de vertraging werd toegekomen. Voor een proceskostenveroordeling zag de rechtbank geen aanleiding. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep open, maar wel de mogelijkheid van verzet bij dezelfde rechtbank.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
BRE 26/2542
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.