Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBZWB:2026:7540Bestuursrecht; Belastingrecht

Belastingrechter houdt aanslag in stand en verhoogt kostenvergoeding bezwaar — RBZWB:2026:7540

naheffingsaanslag BPM: WOK-status en kostenvergoeding bezwaarfase

Eiser / verzoeker

belanghebbende (autobezitter)

VS

Verweerder / gedaagde

de inspecteur van de Belastingdienst

Rechtbank verklaart het beroep gegrond wegens een te lage kostenvergoeding in bezwaar, maar laat de naheffingsaanslag BPM van € 13.175 in stand.

  • Beroep op schending van het mandaatverbod verworpen omdat verschillende medewerkers de aanslag en de bezwaarbeslissing behandelden
  • Auto had al een WOK-status op het moment van aangifte, wat volgens de rechtbank een essentieel gebrek oplevert waarbij geen afschrijvingsvermindering mag worden toegepast
  • Naheffingsaanslag is daardoor eerder te laag dan te hoog vastgesteld, zodat het beroep tegen de hoogte van de aanslag zelf faalt
  • Kostenvergoeding voor de bezwaarfase wordt alsnog verhoogd van € 592 naar € 1.332 na erkenning door de inspecteur
  • Redelijke termijn met 15 maanden overschreden: € 1.500 immateriële schadevergoeding toegekend ten laste van de Staat

Samenvatting

Een man die een naheffingsaanslag voor de belasting op zijn Audi Q7 wilde laten verlagen, krijgt bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant ongelijk over de hoogte van de aanslag zelf. Wel moet de Belastingdienst hem alsnog een hogere vergoeding betalen voor de kosten van zijn bezwaarprocedure.

De man had bij de registratie van zijn Audi Q7 in juli 2022 op basis van een taxatierapport € 11.508 aan belasting van personenauto's en motorrijwielen, kortweg bpm, betaald. Kort na de aangifte keurde de RDW de auto en gaf hem de zogenoemde WOK-status, wat betekent dat het voertuig wachtte op een (her)keuring. Die status werd pas drie maanden later weer opgeheven. De inspecteur van de Belastingdienst liet de auto intussen opnieuw taxeren door de Dienst Domeinen Roerende Zaken en concludeerde dat in werkelijkheid € 29.010 aan bpm verschuldigd was. Het verschil, € 17.502, werd nageheven, met daarbovenop € 105 belastingrente. Na bezwaar verlaagde de inspecteur dit bedrag naar € 13.175 aan naheffing en € 89 aan rente, en kende hij daarbij een vergoeding van € 592 toe voor de kosten van de bezwaarprocedure.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

In beroep bij de rechtbank voerde de man eerst aan dat de uitspraak op bezwaar mogelijk door dezelfde ambtenaar was gedaan als degene die de aanslag had opgelegd, in strijd met het zogenoemde mandaatverbod. De rechtbank verwierp dit: de inspecteur toonde met interne gebruikersgegevens aan dat verschillende medewerkers de kennisgeving, de aanslag en de bezwaarbeslissing hadden behandeld. Ook een beroep op de zogenoemde herleidingsmethode haalde niets uit, gelet op eerdere rechtspraak van de Hoge Raad hierover.

De kern van het geschil ging over de vraag of de taxatiemethode mocht worden toegepast om een lagere waarde, en dus een lagere aanslag, aannemelijk te maken vanwege meer dan normale gebruiksschade aan de auto. Hier liep het voor de man juist averechts uit. De rechtbank stelde vast dat de auto op het moment van de aangifte, 20 juli 2022, al de WOK-status had, omdat de RDW-keuring die tot die status leidde al op 11 juli 2022 had plaatsgevonden. Bij een auto met deze status geldt volgens de regelgeving een zogenoemd essentieel gebrek, waardoor helemaal geen vermindering wegens afschrijving mag worden toegepast en de volledige, hogere brutoprijs verschuldigd is. Omdat de inspecteur toch, in het voordeel van de man, de gunstigere forfaitaire afschrijvingstabel had toegepast, was de naheffingsaanslag naar het oordeel van de rechtbank eerder te laag dan te hoog. Aan de vraag hoe de afschrijving dan precies had moeten worden berekend, kwam de rechtbank daardoor niet meer toe.

Op één punt kreeg de man wel gelijk. Onder verwijzing naar recente rechtspraak van de Hoge Raad stelde hij dat de vergoeding van € 592 voor zijn bezwaarprocedure te laag was vastgesteld. De inspecteur erkende dit tijdens de zitting, waarna de rechtbank de vergoeding alsnog naar het hogere tarief berekende: € 1.332 in plaats van € 592. Omdat het beroep om deze reden slaagde, kreeg de man ook een proceskostenvergoeding voor de beroepsfase van € 467 en werd het griffierecht van € 184 terugbetaald.

Daarnaast kreeg de man een vergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn: tussen de ontvangst van zijn bezwaarschrift op 1 juni 2023 en deze uitspraak zaten ruim drie jaar, 15 maanden meer dan de termijn van twee jaar die daarvoor normaal geldt. Deze schadevergoeding van € 1.500 komt volledig voor rekening van de Staat.

De rechtbank verklaart het beroep gegrond vanwege de te lage kostenvergoeding in bezwaar, maar laat de naheffingsaanslag van € 13.175 en de belastingrente van € 89, zoals die na bezwaar al golden, ongewijzigd in stand.

Betrokken advocaten

mr. S.M. Bothof

belanghebbende

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

BRE 23/11409

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBZWB:2026:10954
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10945
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10782
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10784
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10757
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht