Belastingrechter verlaagt naheffingsaanslag BPM na correctie CO2-uitstoot — RBZWB:2026:7541
naheffingsaanslag BPM: CO2-uitstoot en taxatiemethode
Eiser / verzoeker
belanghebbende (autobezitter)
Verweerder / gedaagde
de inspecteur van de Belastingdienst
Rechtbank vermindert de naheffingsaanslag BPM van € 9.673 naar € 2.525 wegens een onjuiste CO2-uitstoot en kent € 1.500 immateriële schadevergoeding toe.
- Beroep op de taxatiemethode wegens meer dan normale gebruiksschade faalt: het taxatierapport bevat onverklaarbare en onlogische waarderingen
- Rechtbank oordeelt dat een belanghebbende de CO2-uitstoot rechtstreeks bij de inspecteur ter discussie mag stellen, zonder eerst een procedure bij de RDW te voeren
- Ongefundeerde stelling van de inspecteur dat met certificaten van overeenkomst wordt gefraudeerd, wordt gepasseerd bij gebrek aan onderbouwing
- Naheffingsaanslag BPM wordt verminderd van € 9.673 naar € 2.525 door toepassing van de juiste, lagere CO2-uitstoot
- De Staat moet € 1.500 immateriële schadevergoeding en € 226,75 proceskosten betalen wegens overschrijding van de redelijke termijn met dertien maanden
Samenvatting
Een automobilist die bijna € 10.000 aan belasting op personenauto's moest bijbetalen, hoeft daarvan uiteindelijk maar een fractie te voldoen. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelt dat de Belastingdienst bij de berekening van de naheffingsaanslag van een te hoge CO2-uitstoot was uitgegaan.
De man had bij de inschrijving van een Volkswagen T-Roc aangifte gedaan voor de belasting van personenauto's en motorrijwielen, kortweg bpm, en op basis van een taxatierapport € 387 betaald. De inspecteur van de Belastingdienst liet de auto opnieuw taxeren door de Dienst Domeinen Roerende Zaken en kwam op basis daarvan tot de conclusie dat in totaal € 10.060 aan bpm verschuldigd was. Het verschil met wat al was betaald, € 9.673, legde de inspecteur op als naheffingsaanslag. Het bezwaar van de man daartegen werd ongegrond verklaard.
Bij de rechtbank voerde de man twee argumenten aan. Ten eerste stelde hij dat de auto meer dan normale gebruiksschade had, wat via de taxatiemethode tot een lagere waarde en dus een lagere aanslag had moeten leiden. Dit argument sneuvelde. De rechtbank vond het overgelegde taxatierapport ongeloofwaardig: daarin werd zonder enige onderbouwing een handelsinkoopwaarde van € 1.498 gehanteerd voor een auto die € 14.800 had gekost, en de opgevoerde schadeposten waren door de hertaxatie van de Dienst Domeinen niet bevestigd, maar juist aangemerkt als normale gebruikssporen. Foto's die de man in beroep overlegde, waren volgens de rechtbank onvoldoende om alsnog aannemelijk te maken dat er meer dan normale schade was.
Het tweede argument, over de CO2-uitstoot van de auto, had wel succes. De inspecteur had de aanslag gebaseerd op een door de RDW geregistreerde uitstoot van 218 gram per kilometer, terwijl de man met het certificaat van overeenkomst van de fabrikant aantoonde dat de uitstoot volgens dat document 155 gram per kilometer was. De inspecteur meende dat de man voor discussie over de geregistreerde uitstoot alleen bij de RDW terecht kon, en dat het enkel overleggen van dit certificaat onvoldoende was, mede omdat daarmee volgens de inspecteur vaker zou worden gefraudeerd. De rechtbank ging hier niet in mee: uit de toelichting op de betreffende regeling volgt juist dat een belanghebbende ook rechtstreeks bij de inspecteur de uitstootgegevens ter discussie mag stellen, zonder eerst naar de RDW te hoeven stappen. Omdat de inspecteur zijn algemene stelling over fraude met dit soort certificaten niet had onderbouwd, nam de rechtbank aan dat het overgelegde document wel degelijk bij deze auto hoorde en dat moest worden uitgegaan van de lagere uitstoot van 155 gram per kilometer.
Door deze correctie moest de zogenoemde historische bruto bpm worden vastgesteld op € 10.990 in plaats van het hogere bedrag waarvan de inspecteur was uitgegaan. Toegepast op de forfaitaire afschrijvingstabel, die voor de man voordeliger uitpakte dan de taxatiemethode, kwam de rechtbank uit op een verschuldigd bpm-bedrag van € 2.912. Na aftrek van de al betaalde € 387 restte een naheffingsaanslag van € 2.525, in plaats van de oorspronkelijke € 9.673.
De man kreeg ook gelijk met zijn verzoek om een vergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn: tussen de ontvangst van zijn bezwaarschrift op 10 augustus 2023 en deze uitspraak van 11 augustus 2026 zaten bijna drie jaar, dertien maanden langer dan de daarvoor geldende termijn van twee jaar. De Staat moet hem daarom € 1.500 aan immateriële schadevergoeding betalen, plus € 226,75 aan proceskosten voor dat verzoek. Voor het beroepschrift zelf kreeg de man geen proceskostenvergoeding, omdat zijn succes daarin beperkt bleef tot de CO2-correctie en hij het beslissende certificaat pas laat in de procedure had ingebracht.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond, vernietigt de uitspraak op bezwaar en vermindert de naheffingsaanslag tot € 2.525. De inspecteur moet het griffierecht van € 184 aan de man terugbetalen.
Betrokken advocaten
mr. S.M. Bothof
belanghebbende
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:445, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/11087
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:446, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/12030
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:449, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/9553 en 23/9554
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:444, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/10768
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
BRE 23/11632
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.