Belastingrechter houdt naheffingsaanslag BPM voor Kia Sportage in stand — RBZWB:2026:7542
naheffingsaanslag BPM: afschrijvingsmethode en waardering geïmporteerde auto
Eiser / verzoeker
belanghebbende (autohandelaarster)
Verweerder / gedaagde
de inspecteur van de Belastingdienst
Rechtbank verklaart het beroep tegen de naheffingsaanslag BPM van € 5.462 ongegrond, maar kent € 1.500 immateriële schadevergoeding toe.
- Belanghebbende maakt niet aannemelijk dat de auto verder was afgeschreven dan blijkt uit de aankoopprijs op de afhaalbon
- Marktprijs van een specifiek voertuig die blijkt uit een aankoopbewijs is bepalend voor de vraag of extra afschrijving aannemelijk is gemaakt
- Naheffingsaanslag BPM van € 5.462 blijft volledig in stand
- Redelijke termijn met 17 maanden overschreden: € 1.500 immateriële schadevergoeding toegekend, verdeeld tussen inspecteur en de Staat
- Griffierecht wordt niet vergoed omdat de redelijke termijn op het moment van het schadevergoedingsverzoek nog niet was overschreden
Samenvatting
Een autohandelaarster die de belasting op een Kia Sportage wilde laten verlagen omdat de auto volgens haar veel verder was afgeschreven dan de aankoopprijs deed vermoeden, krijgt bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant geen gelijk. Wel krijgt zij een schadevergoeding omdat haar zaak te lang heeft geduurd.
De vrouw had bij de registratie van een Kia Sportage op basis van een taxatierapport € 607 aan belasting van personenauto's en motorrijwielen, kortweg bpm, betaald. De inspecteur van de Belastingdienst liet de auto opnieuw taxeren door de Dienst Domeinen Roerende Zaken en concludeerde op basis daarvan dat in werkelijkheid € 9.069 aan bpm verschuldigd was. Het verschil, € 5.462, werd nageheven, met daarbovenop € 13 belastingrente. Haar bezwaar hiertegen werd ongegrond verklaard.
Bij de rechtbank betoogde de vrouw dat de auto veel verder was afgeschreven dan uit het aankoopbedrag bleek. Uit een afhaalbon in het dossier bleek dat zij de auto voor € 17.049,30 had gekocht, maar volgens haar was hij in werkelijkheid nog maar zo'n € 2.000 waard. Voor de berekening van de bpm mag een belastingplichtige de vermindering wegens afschrijving op drie manieren aannemelijk maken: met de forfaitaire afschrijvingstabel, de koerslijstmethode of, onder voorwaarden, een taxatierapport. De inspecteur had de aanslag berekend met de forfaitaire tabel, omdat die voor de vrouw het voordeligst uitpakte.
De rechtbank volgde de vrouw niet in haar standpunt dat de auto minder waard was dan de marktprijs die uit de afhaalbon bleek. Bepalend is de reële waardedaling van de auto, en wanneer de marktprijs van een specifiek voertuig bekend is via een aankoopbewijs, moet iemand die een lagere werkelijke waarde beweert dat ook aannemelijk maken. Dat is de vrouw niet gelukt: zij stelde wel dat de auto minder waard was, maar onderbouwde dit onvoldoende tegenover de prijs die tussen onafhankelijke partijen op de markt tot stand was gekomen. Een arrest van de Hoge Raad waarop zij zich beriep, hielp haar niet verder, omdat dat arrest ging over een geval waarin de aankoopprijs van de auto juist niet bekend was gemaakt, terwijl die hier wel vaststond via de afhaalbon. Omdat de inspecteur zijn berekening had gebaseerd op een afschrijving die aansloot bij deze marktprijs, oordeelde de rechtbank dat de naheffingsaanslag niet tot een te hoog bedrag was opgelegd.
De vrouw kreeg wel gelijk met haar afzonderlijke verzoek om een vergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn waarbinnen haar zaak had moeten worden afgehandeld. Tussen de ontvangst van haar bezwaarschrift op 15 maart 2023 en deze uitspraak zaten bijna 41 maanden, 17 maanden meer dan de daarvoor geldende termijn van twee jaar. Zij kreeg daarom in totaal € 1.500 aan immateriële schadevergoeding, waarvan € 166,67 voor rekening komt van de inspecteur, omdat de bezwaarfase twee maanden te lang duurde, en de rest, € 1.333,33, voor rekening van de Staat vanwege de duur van de beroepsfase. Voor het indienen van dat verzoek kreeg zij ook een proceskostenvergoeding van in totaal € 233,50, gelijk verdeeld tussen de inspecteur en de Staat. Het griffierecht kreeg zij niet terug, omdat op het moment van haar verzoek de redelijke termijn nog niet was overschreden.
De rechtbank verklaart het beroep tegen de naheffingsaanslag ongegrond, zodat deze in stand blijft, en veroordeelt de inspecteur en de Staat tot betaling van de immateriële schadevergoeding en de bijbehorende proceskosten.
Betrokken advocaten
mr. S.M. Bothof
belanghebbende
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:445, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/11087
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:446, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/12030
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:449, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/9553 en 23/9554
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:444, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/10768
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
BRE 23/11720
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.