Rechter spreekt man vrij van verkrachting collega bij winteropvang — RBZWB:2026:7579
vrijspraak van verkrachting wegens onvoldoende bewijs
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte vrijgesproken van verkrachting; schadevordering van € 10.520,61 niet-ontvankelijk verklaard
- Verdachte beschuldigd van verkrachting van een collega tijdens een nachtdienst bij een winteropvang voor dakloze arbeidsmigranten
- Aangeefster legt een consistente en betrouwbaar bevonden verklaring af; verdachte stelt dat het seksuele contact vrijwillig was
- Getuigen zoals een lerares, de moeder en de toenmalige vriend van aangeefster leveren enige steun voor haar verklaring
- Rechtbank kan ondanks dat steunbewijs niet buiten redelijke twijfel vaststellen dat instemming ontbrak
- Verdachte vrijgesproken; schadevordering van € 10.520,61 van aangeefster niet-ontvankelijk verklaard
Samenvatting
Een man die ervan werd verdacht een collega te hebben verkracht tijdens een nachtdienst bij een winteropvang voor dakloze arbeidsmigranten, is door de rechtbank Zeeland-West-Brabant vrijgesproken. De rechtbank kon niet buiten redelijke twijfel vaststellen dat de seksuele handelingen tussen hen zonder instemming van de aangeefster hebben plaatsgevonden.
De twee werkten in de nacht van 7 op 8 april 2023 samen via een beveiligingsbedrijf bij de winteropvang. Volgens de aangifte van de vrouw liet zij de man op het kantoor een grappig filmpje zien, waarna hij dichterbij kwam en haar zoende terwijl hij haar bij haar haar vastpakte. Zij zegt hem te hebben gezegd dat hij moest stoppen, waarna hij haar meenam naar een hoekje tussen de deur en de muur, haar broek en onderbroek naar beneden trok en haar vaginaal en anaal penetreerde. Zij voelde daarbij scherpe pijn en liep vervolgens weg naar het toilet.
De man erkende dat er seksueel contact was geweest, maar stelde dat dit op initiatief van de vrouw en met wederzijds goedvinden gebeurde. Volgens zijn verklaring begon het bij de vensterbank van het kantoortje, waarbij de vrouw hem zou hebben uitgedaagd en verteld dat zij ontevreden was over de seks met haar vriend. Hij verklaarde dat zij hem heeft gepijpt en dat zij, toen zij tussen de deur en de muur belandden, zelf haar broek en onderbroek uittrok en hem uitnodigde om haar te penetreren.
De rechtbank overwoog dat het in zaken als deze vaak gaat om het woord van de aangeefster tegen het woord van de verdachte, en dat de wet bepaalt dat een bewezenverklaring niet alleen op de verklaring van één getuige mag berusten. Er moet dus steunbewijs zijn uit een andere bron dan het vermeende slachtoffer zelf, al kan volgens vaste rechtspraak een geringe mate van steunbewijs samen met een betrouwbare verklaring van het slachtoffer voldoende zijn.
De rechtbank beoordeelde de verklaring van de aangeefster eerst op betrouwbaarheid en vond die authentiek, consistent en niet aangedikt: zij vertelde bij de politie en in haar aangifte in grote lijnen hetzelfde verhaal. Verschillende getuigen leverden daarnaast enige steun voor haar verklaring. Haar lerares vertelde dat de vrouw na een schoolworkshop ingetogen en aangedaan overkwam toen zij vertelde wat haar was overkomen. Haar moeder merkte op dat haar dochter voor die tijd was veranderd en licht ontvlambaar was geworden, en was zichtbaar verdrietig toen zij hoorde wat er was gebeurd. Ook de toenmalige vriend van de vrouw merkte een gedragsverandering op en beschreef haar als overstuur en teruggetrokken.
Ondanks deze aanwijzingen kon de rechtbank niet de overtuiging krijgen die nodig is voor een bewezenverklaring. De man had namelijk een gedetailleerde en op punten consistente verklaring afgelegd, zowel bij de politie als op de zitting, waarin hij zichzelf ook belastte met een seksuele handeling waarover de vrouw zelf niet had verklaard. Zijn lezing van de gebeurtenissen werd door niets in het dossier weersproken, behalve door de aangifte zelf, en was volgens de rechtbank niet zo ongeloofwaardig dat die zonder meer terzijde kon worden geschoven. Omdat geen van beide verklaringen zwaarder mocht wegen dan de andere, kon de rechtbank niet buiten redelijke twijfel vaststellen dat de seksuele handelingen zonder instemming hadden plaatsgevonden.
De rechtbank sprak de man daarom vrij van de tenlastegelegde verkrachting. Omdat hij is vrijgesproken van het feit waaruit de gestelde schade zou zijn ontstaan, verklaarde de rechtbank ook de vordering van de vrouw tot een schadevergoeding van € 10.520,61 niet-ontvankelijk.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:10650, Rechtbank Limburg, 29-10-2025, 03.201379.22
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:5328, Rechtbank Den Haag, 24-03-2025, 09-182526-24, tul 10-237369-23
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:1069, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 26-02-2025, 02-267325-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2024:9614, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-12-2024, 429631 FARK 24-2207
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
02-282705-24
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een jongen van 16 trapte op 21 maart 2025 op het perron van station Oost-Souburg een man van achteren in de zij. Het slachtoffer viel van het perron op het spoor. De verdachte liep daarna weg en bekommerde zich niet meer om het slachtoffer. Dat er op dat moment geen trein naderde, was puur geluk. De rechtbank Zeeland-West-Brabant beoordeelde in totaal zeven zaken, die ter zitting zijn gevoegd. Naast de trap op het spoor ging het om openlijke geweldpleging op 27 april 2025 in Middelburg. Een groep van zes jongens sloeg daar twee mannen met een lange wapenstok, een riem en vuisten en schopte hen. Verdachte is volgens de rechtbank een van die zes. De rechtbank baseerde dat op de verklaring van een medeverdachte, die hem als lid van de groep aanwees. Verdachte had dat zelf bij de politie ontkend. Bij die geweldpleging werd ook een telefoon, een bankpas, een OV-kaart, contant geld en een hotelpas van een van de slachtoffers gestolen. Dat bleef wel een gewone diefstal in vereniging: de rechtbank kon niet vaststellen dat het geweld met die diefstal verband hield. De rechtbank achtte de poging tot zware mishandeling bewezen op grond van voorwaardelijk opzet. Een onverhoedse val van een perron op het spoor brengt volgens de rechtbank een reële kans op zwaar lichamelijk letsel met zich mee. Door iemand uit het niets van achteren te trappen, aanvaardde verdachte die kans bewust. Van vol opzet was geen sprake. Verder bewees de rechtbank een winkeldiefstal in Goes (27 juni 2025), een winkeldiefstal bij Albert Heijn in Harderwijk (7 oktober 2025), het vernielen van een winkelruit in Middelburg (5 november 2025) en twee fatbike-diefstallen (25 januari en 29 augustus 2026). Bij de eerste fatbike-diefstal werden twee fatbikes, gereedschap en sleutels meegenomen. Een gestolen fiets met een AirTag werd teruggevonden bij een azc, waar camerabeelden verdachte en een medeverdachte op fatbikes toonden. De tweede diefstal ging gepaard met verbreking. Verdachte bekende een deel van de feiten. De Raad voor de Kinderbescherming schat het recidiverisico hoog in. Er zijn grote zorgen op alle leefgebieden en verdachte onttrekt zich aan hulpverlening. Hij is op 5 september 2026 weggelopen bij de jeugdzorginstelling en verblijft op een onbekend adres; zijn ouders weten waar hij is maar delen dat niet. Verdachte was niet op de zitting en tegen hem is verstek verleend. De rechtbank vond de eis van de officier van justitie passend, ook omdat die de hulpverlening tot uiting brengt. De rechtbank legde een jeugddetentie van 180 dagen op, waarvan 115 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Het voorarrest wordt in mindering gebracht, zodat verdachte niet terug hoeft naar een justitiële jeugdinrichting. De bijzondere voorwaarden zijn medewerking aan diagnostiek en behandeladviezen en naleving van de aanwijzingen van de jeugdreclassering en de jeugdzorginstelling. Verdachte moet het slachtoffer van de geweldpleging en diefstal € 750 betalen (€ 100 materiële en € 650 immateriële schade), hoofdelijk met zijn mededaders, en het slachtoffer van de spoortrap € 1.500 immateriële schade, beide met wettelijke rente. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op; omdat verdachte minderjarig was, is de gijzeling vastgesteld op 0 dagen.
Op 30 augustus 2025 raakten in Hulst twee groepen jonge mannen slaags. Eerst werd er enkele minuten gepraat, daarna volgde duw- en trekwerk. Een mededader sloeg een jongeman, die op de grond viel. Toen rende de verdachte, destijds minderjarig, naar die jongeman toe en schopte hem met kracht tegen het gezicht terwijl hij op de grond lag. Het slachtoffer bleef na de schop bewegingsloos liggen. Hij liep een gebroken kaak, een gebroken neus en tandletsel op: beschadigde, afgebroken en missende tanden. De officier van justitie zag in de schop een poging tot doodslag. Volgens hem had de verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde anders. Er was geen aanwijzing dat de verdachte het slachtoffer wilde doden. Ook was niet bewezen dat hij de dood bewust op de koop toenam. De rechtbank vond dat een enkele schop tegen het gezicht niet zonder meer een aanmerkelijke kans op de dood oplevert. In de medische informatie stond niet dat de schop potentieel dodelijk was. Het letsel zat aan de voorkant van het hoofd en niet bij de slaap, en de verdachte schopte zonder schoen. Ook zware mishandeling achtte de rechtbank niet bewezen, omdat er geen zwaar lichamelijk letsel was in juridische zin. Een operatie of ander nader medisch ingrijpen was niet nodig, de breuken waren niet complex en de hersteltermijn bleef relatief kort. Wel bewees de rechtbank een poging tot zware mishandeling. Wie met kracht tegen het gezicht van iemand op de grond schopt, neemt volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans op ernstig letsel op de koop toe, bijvoorbeeld breuken in het aangezicht. De verdachte is daarnaast schuldig aan openlijke geweldpleging in vereniging tegen drie slachtoffers. Samen met mededaders sloeg en schopte hij tegen het gezicht, het hoofd en het lichaam van twee van hen. Dat gebeurde op straat in Hulst, waar omstanders onverwacht met het geweld werden geconfronteerd. De rechtbank rekende hem dat zwaar aan. Bij de straf woog zwaar dat de verdachte twee keer eerder was veroordeeld voor openlijke geweldpleging en dat hij de feiten pleegde tijdens een proeftijd. Dat is recidive. Positief was dat de schorsing van zijn voorlopige hechtenis goed verliep. De Raad voor de Kinderbescherming en de jeugdreclassering meldden dat hij goed meewerkte, het traject bij Stichting OpenDoor positief afrondde en leerde omgaan met agressie. Hij werkt fulltime, en de rechtbank wilde hem niet overvragen. Omdat de officier was uitgegaan van een poging tot doodslag, legde de rechtbank een lagere straf op dan geëist. De officier eiste 160 uren werkstraf en 137 dagen jeugddetentie, waarvan 120 dagen voorwaardelijk. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 60 dagen jeugddetentie, waarvan 43 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en tot een werkstraf van 60 uren. Het onvoorwaardelijke deel van 17 dagen is gelijk aan het voorarrest, dat hij al heeft uitgezeten. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis is opgeheven. Verder moet hij de voorwaardelijke werkstraf van 40 uren uit een eerdere uitspraak van de kinderrechter van 17 mei 2024 alsnog uitvoeren. Aan het eerste slachtoffer moet hij € 6.171,83 betalen, bestaande uit € 2.171,83 materiële en € 4.000 immateriële schade. Aan het tweede slachtoffer moet hij € 1.308,90 betalen, waarvan € 558,90 materiële en € 750 immateriële schade. Beide bedragen worden vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 augustus 2025 en hoofdelijk met de mededaders verschuldigd. De rechtbank legt ook een schadevergoedingsmaatregel op, zonder vervangende gijzeling.
Een man die op 28 april 2026 in zijn auto werd gecontroleerd, reed samen met een medeverdachte met 4,8 kilo cocaïne en 3,9 kilo heroïne richting het buitenland. De harddrugs zaten in een verborgen ruimte in de auto. De navigatie stond ingesteld op Straatsburg. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt hem nu tot 42 maanden gevangenisstraf. De man woont in Duitsland en reed zelf als bestuurder. Hij zei dat hij van niets wist. Volgens zijn verhaal had een bekende, wiens naam hij niet wil noemen, hem gevraagd naar de vorige eigenaar van de auto in Nederland te rijden. Die bekende zou een blauwe zak in de auto hebben gezet, die in de bagageruimte bleef staan. In de zak keek hij niet. De politie vond de drugs op 29 april 2026 echter niet in de bagageruimte maar in een verborgen ruimte. De rechtbank gelooft het verhaal niet. Een bestuurder wordt in beginsel geacht te weten wat er in zijn auto zit. Bovendien had de man bij de politie een andere verklaring afgelegd dan op de zitting. Op de zitting gaf hij toe dat hij die eerdere verklaring vooraf had afgestemd met zijn medeverdachte, voor het geval ze door de politie werden aangehouden. De medeverdachte heeft zelf bekend dat hij meereed om de uitvoer van de drugs te controleren. Volgens de rechtbank past het gedrag van de man niet bij iemand die van niets weet, maar bij iemand die zijn wetenschap probeert te verhullen. De verdediging voerde ook aan dat de politie fouten had gemaakt, die tot uitsluiting van bewijs zouden moeten leiden. Ten eerste was er volgens haar onvoldoende reden om de auto in het ANPR-systeem te plaatsen, het camerasysteem dat op hoofdwegen kentekens registreert. Ten tweede zouden kentekengegevens zijn geraadpleegd zonder schriftelijk bevel. Ten derde was de man op 28 april niet gewezen op zijn zwijgrecht en was er geen tolk bij toen hem toestemming werd gevraagd de auto te doorzoeken. De rechtbank wijst alle verweren af. Het plaatsen van een auto in het ANPR-systeem valt volgens haar onder de algemene bevoegdheden van de politie. Daarvoor is geen concrete verdenking nodig. Uit het dossier blijkt niet dat de politie ook in bewaarde gegevens heeft teruggekeken, dus een schriftelijk bevel was niet nodig. De controle van 28 april vond plaats op grond van de Wegenverkeerswet en niet als verhoor, zodat de man niet op zijn zwijgrecht hoefde te worden gewezen. Uit het proces-verbaal bleek bovendien dat hij de verbalisant verstond en begreep, en hij gaf zelf toestemming voor de doorzoeking. Bij de straf kijkt de rechtbank naar de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Voorzitters Strafrecht. Voor deze hoeveelheid is dat 44 tot 46 maanden cel. De rechtbank rekent de man zwaar aan dat de harddrugs, bij een gemiddelde gebruikershoeveelheid van 0,5 gram, goed zijn voor 17.400 keer gebruik. De straatwaarde schat zij op € 400.000 tot € 450.000. Ook weegt mee dat de man, anders dan zijn medeverdachte, geen inzicht toonde en geen verantwoordelijkheid nam. Aan de andere kant houdt de rechtbank rekening met zijn persoonlijke omstandigheden en zijn blanco strafblad in Nederland. De rechtbank veroordeelt de man voor het medeplegen van de uitvoer van harddrugs tot een gevangenisstraf van 42 maanden, waarbij het voorarrest wordt afgetrokken. De officier van justitie had 46 maanden geëist. Een deel van de tenlastelegging acht de rechtbank niet bewezen, en daarvan wordt de man vrijgesproken.
Op 29 april 2026 werd in Zevenbergschen Hoek, gemeente Moerdijk, een auto met twee mannen aangehouden. In een verborgen ruimte lagen 4800 gram cocaïne en 3900 gram heroïne. De twee waren onderweg naar Frankrijk. De straatwaarde van de partij werd geschat op € 400.000 tot € 450.000. Een van de twee, een man van 25 die nu in de gevangenis zit, stond terecht voor medeplegen van de verlengde uitvoer van die harddrugs. Hij bekende dat hij van de drugs in de auto wist. Volgens hem ging het alleen om één kilo. Hij reed mee om toezicht te houden op het transport, zodat niemand de drugs zou stelen, en zou daarvoor € 600 krijgen. De officier van justitie vond de uitvoer van beide soorten harddrugs bewezen en eiste 46 maanden gevangenisstraf. De verdediging vroeg om vrijspraak. Volgens de raadsman was het opzet van zijn cliënt niet gericht op de uitvoer van 8,7 kilo harddrugs, en kon het bovendien om softdrugs gaan. Primair vroeg hij om een straf gelijk aan het voorarrest, aangevuld met een taakstraf van 240 uur en een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden. De rechtbank volgde het verweer niet. De man had niet gezegd dat hij dacht aan softdrugs, en niet benoemd om welk soort drugs het zou gaan. Harddrugs zijn kostbaar, waardoor het risico op diefstal groot is, en juist daarom werd toezicht gevraagd. Wie onder die omstandigheden instemt met het bewaken van een drugstransport, aanvaardt volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans dat het om harddrugs gaat. De man had ook niet gecontroleerd hoeveel drugs er in de auto lagen. Daarmee aanvaardde hij bewust de kans dat de hoeveelheid groter was dan afgesproken. De rechtbank achtte de uitvoer van beide middelen daarom bewezen. Bij de straf wees de rechtbank op de schade van harddrugs. Uit 8,7 kilo zijn op basis van de gemiddelde gebruikershoeveelheid van 0,5 gram ongeveer 17.400 doses te halen. De rechtbank noemde de handel in harddrugs zeer winstgevend voor criminele organisaties, met geweld in de keten. De oriëntatiepunten van het LOVS noemen bij deze hoeveelheid 44 tot 46 maanden. Toch bleef de rechtbank daar onder, omdat de man ter zitting inzicht toonde en verantwoordelijkheid nam, en vanwege zijn persoonlijke omstandigheden. Een voorwaardelijk strafdeel legde de rechtbank niet op. Zo'n deel zou de kans op voorwaardelijke invrijheidstelling kunnen verkleinen, waardoor de man effectief langer zou kunnen vastzitten. De door hem gewenste ondersteuning kan binnen de gevangenis worden geboden. Het verzoek om opheffing of schorsing van de voorlopige hechtenis wees de rechtbank af, omdat de ernstige bezwaren en de gronden nog bestaan. De rechtbank veroordeelde de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 36 maanden, met aftrek van het voorarrest. Van het meer of anders tenlastegelegde sprak zij hem vrij.
Een jongeman werd verdacht van betrokkenheid bij een ernstige gijzeling en gewapende diefstal in november 2022 in en rond Tilburg. Het slachtoffer zou op klaarlichte dag zijn ontvoerd, met machetes bedreigd en gedwongen om geld van zijn bankrekeningen op te nemen. Ook zou zijn telefoon en portemonnee zijn gestolen. De officier van justitie vroeg zelf om vrijspraak, omdat hij de aangifte van het slachtoffer niet betrouwbaar genoeg achtte om als bewijs te dienen. De verdediging sloot zich daarbij aan. De rechtbank dacht daar echter anders over: zij achtte de verklaring van het slachtoffer juist geloofwaardig en gedetailleerd genoeg, en zag voldoende steun in objectieve bewijsmiddelen. Dat het slachtoffer tweeëneenhalf jaar later bij de rechter-commissaris op onderdelen anders verklaarde, deed daar volgens de rechtbank niet aan af. Toch leidde dat niet tot een veroordeling. De rechtbank stelde vast dat de verdachte fysiek niet aantoonbaar aanwezig was bij de gijzeling zelf. Er kon ook geen andere betrokkenheid bij de vrijheidsberoving of de gewapende diefstal worden vastgesteld. Weliswaar doken er opvallende aanwijzingen op die de verdachte in de buurt van het misdrijf plaatsten: kort na de gijzeling werd er een nieuw apparaat gekoppeld aan de digitale bankrekening van het slachtoffer, dat verbinding maakte via een IP-adres dat terug te leiden was naar het adres voor begeleid wonen waar de verdachte op dat moment verbleef. Op een iPhone van de verdachte werd bovendien een foto gevonden van de bankomgeving van het slachtoffer. Ook zijn er aanwijzingen dat hij de inloggegevens heeft gebruikt en contact had met het slachtoffer. Die aanwijzingen waren voor de rechtbank echter niet voldoende om te concluderen dat de verdachte als medepleger betrokken was bij de in de tenlastelegging genoemde feiten. Onduidelijk bleef welke rol hij precies speelde en of hij zelf wegnemingshandelingen had verricht die in het tenlastegelegde pasten. De rechtbank sprak de verdachte dan ook vrij van zowel de gijzeling als de gewapende diefstal. Het slachtoffer had een schadevergoeding gevorderd van € 6.500. Omdat de verdachte werd vrijgesproken, kon de rechtbank de vordering inhoudelijk niet behandelen en verklaarde zij het slachtoffer niet-ontvankelijk in zijn claim.