Belastingrechter verwerpt beroep tegen invorderingskosten parkeerboete — RBZWB:2026:7590
invorderingskosten bij naheffingsaanslag parkeerbelasting
Eiser / verzoeker
belanghebbende met een naheffingsaanslag parkeerbelasting
Verweerder / gedaagde
Invoned, de invorderingsambtenaar
Rechtbank verklaart het beroep ongegrond; de invorderingskosten van € 62 voor de naheffingsaanslag parkeerbelasting blijven in stand.
- Belanghebbende ontving een naheffingsaanslag parkeerbelasting van 9 oktober 2025 en betaalde deze niet op tijd
- Na een aanmaning en een dwangbevel werd in totaal € 62 aan invorderingskosten in rekening gebracht
- Belanghebbende stelde de aanslag nooit te hebben ontvangen, maar had zelf een foto van diezelfde aanslag als bijlage bij zijn eerdere bezwaarschrift gevoegd
- De rechtbank oordeelt dat de invorderingsambtenaar daarmee aannemelijk heeft gemaakt dat de aanslag wel is ontvangen
- Het beroep wordt ongegrond verklaard; belanghebbende krijgt geen griffierecht of proceskostenvergoeding
Samenvatting
Een automobilist moet alsnog € 62 aan invorderingskosten betalen bovenop zijn naheffingsaanslag parkeerbelasting, ook al hield hij vol dat hij de aanslag nooit had ontvangen. De rechtbank verklaarde zijn beroep tegen die kosten ongegrond.
De naheffingsaanslag parkeerbelasting werd op 9 oktober 2025 opgelegd, met een uiterste betaaldatum van 10 november 2025. Omdat de aanslag niet werd betaald, stuurde de invorderingsambtenaar op 17 november 2025 een aanmaning met een nieuwe betaaltermijn tot 2 december 2025. Ook die termijn liet de man ongebruikt verstrijken, waarna op 15 december 2025 een dwangbevel volgde. Voor deze stappen bracht de invorderingsambtenaar eerst € 9 aan aanmaningskosten en daarna € 53 aan dwangbevelkosten in rekening.
De man maakte bezwaar tegen deze invorderingskosten, dat de invorderingsambtenaar in januari 2026 ongegrond verklaarde. Daarop stelde hij beroep in bij de rechtbank. Zijn belangrijkste argument was dat hij de oorspronkelijke naheffingsaanslag nooit had ontvangen, en dat de verzendadministratie die de invorderingsambtenaar had overgelegd onvoldoende bewees dat de aanslag daadwerkelijk was verstuurd.
De rechtbank stelde voorop dat de betalingstermijn op een aanslag pas ingaat nadat deze daadwerkelijk aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Omdat de man stelde de aanslag niet te hebben ontvangen, lag het aan de invorderingsambtenaar om aannemelijk te maken dat de aanslag hem toch had bereikt.
Dat lukte de invorderingsambtenaar. Bij het verweerschrift had hij namelijk het eerdere bezwaarschrift van de man tegen de naheffingsaanslag zelf overgelegd, met als bijlage een foto van diezelfde aanslag. Volgens de rechtbank kon dit maar tot één conclusie leiden: de man moest de aanslag wel degelijk hebben ontvangen, anders had hij er nooit een foto van kunnen maken en meesturen met zijn bezwaar.
De man verscheen zelf niet op de zitting, ook niet via een vertegenwoordiger. De rechtbank stelde vast dat hij correct en tijdig was uitgenodigd, via een bericht in zijn digitale dossier waarvan hij ook een notificatie per e-mail had ontvangen.
Omdat de rechtbank oordeelde dat de invorderingskosten terecht in rekening waren gebracht, verklaarde zij het beroep ongegrond. De invorderingskosten van in totaal € 62 blijven daarmee in stand. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en heeft ook geen recht op een vergoeding van zijn proceskosten.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
BRE 26/1556
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.