Rechtbank houdt bpm-naheffing van € 608 in stand, schadeclaim afgewezen — RBZWB:2026:7652
Bpm-naheffingsaanslag
Eiser / verzoeker
belanghebbende B.V., eigenaar van een Opel Crossland X
Verweerder / gedaagde
de inspecteur van de Belastingdienst
Beroep tegen bpm-naheffingsaanslag van € 608 ongegrond verklaard; verzoek om schadevergoeding wegens trage procedure afgewezen
- Interne compensatie toegestaan: gelijk op CO2-uitstoot compenseert de inspecteur door de aanslag op een ander punt te handhaven
- Beroep op vertrouwensbeginsel verworpen omdat de inspecteur nooit bewust een standpunt over de schade had bepaald
- Schade aan de auto niet aannemelijk gemaakt: inkoopfactuur kwam overeen met onbeschadigde waarde en schadeposten waren niet onderbouwd
- Forfaitaire tabel bleek voordeliger dan de eigen taxatie, dus naheffingsaanslag niet te hoog vastgesteld
- Redelijke termijn met negentien maanden overschreden, maar geen schadevergoeding vanwege beperkt financieel belang onder € 1.000
Samenvatting
Een bedrijf dat een Opel Crossland X liet inschrijven, moet de naheffingsaanslag voor de belasting van personenauto's en motorrijwielen (bpm) van € 608 toch betalen. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vond dat het bedrijf niet aannemelijk had gemaakt dat de auto meer dan normale gebruiksschade had, en verwierp ook de andere bezwaren tegen de aanslag.
Het bedrijf deed in maart 2022 aangifte voor de inschrijving van de auto en betaalde toen € 789 aan bpm, op basis van de taxatiemethode met een bijgevoegd taxatierapport. De inspecteur van de Belastingdienst vond dat het bedrijf in de aangifte was uitgegaan van een onjuiste CO2-uitstoot en berekende de verschuldigde bpm op € 1.397, wat leidde tot een naheffingsaanslag. In de bezwaarfase kreeg het bedrijf op het punt van de CO2-uitstoot gelijk, maar de inspecteur handhaafde de naheffingsaanslag toch, door zich te beroepen op interne compensatie: een fout op het ene punt mag worden gecompenseerd met een correctie op een ander punt, zolang het uiteindelijke bedrag van de aanslag maar klopt.
Het bedrijf betoogde dat de inspecteur daarmee in strijd handelde met het vertrouwensbeginsel, omdat hij bij het opleggen van de naheffingsaanslag eerder wel de handelsinkoopwaarde en de door het bedrijf berekende schade had geaccepteerd. De rechtbank ging daar niet in mee: van gewekt vertrouwen is pas sprake als de inspecteur bewust een standpunt heeft bepaald, en dat was hier niet het geval. De inspecteur had de naheffingsaanslag destijds uitsluitend gemotiveerd met de onjuiste CO2-uitstoot en had de schade toen niet beoordeeld, zodat het bedrijf niet redelijkerwijs kon aannemen dat ook dat onderdeel al was gecontroleerd. Ook het argument dat de inspecteur onzorgvuldig had gehandeld door geen hertaxatie te laten uitvoeren door een deskundige van de Dienst Roerende Zaken (DRZ), verwierp de rechtbank: het is aan het bedrijf zelf om een lagere waarde vanwege schade aannemelijk te maken, niet aan de inspecteur om dat te weerleggen met een tegenonderzoek.
Over de schade zelf oordeelde de rechtbank dat het bedrijf niet aannemelijk had gemaakt dat de auto meer dan normale gebruiksschade had. De inkoopfactuur van de auto kwam vrijwel overeen met de handelsinkoopwaarde van een onbeschadigde auto volgens de koerslijst, en op de factuur was geen schade vermeld. Voor vier extra schadeposten van in totaal € 1.385 had het bedrijf geen enkele specificatie of onderbouwing overgelegd. Omdat de forfaitaire tabel in dit geval bovendien het voordeligst was voor het bedrijf, concludeerde de rechtbank dat de inspecteur de naheffingsaanslag niet te hoog had vastgesteld.
Ter zitting vroeg het bedrijf nog om een schadevergoeding wegens de lange duur van de procedure. Tussen de ontvangst van het bezwaarschrift in januari 2023 en de uitspraak in augustus 2026 zat inderdaad meer tijd dan de redelijke termijn van twee jaar toestaat, een overschrijding van ongeveer negentien maanden. Volgens recente rechtspraak van de Hoge Raad hoeft een schadevergoeding echter niet te worden toegekend als het financiële belang van de procedure minder dan € 1.000 bedraagt en de overschrijding niet meer dan twaalf maanden is. Omdat de naheffingsaanslag hier € 608 bedroeg, maar de overschrijding met negentien maanden wel langer was dan twaalf maanden, zag de rechtbank geen bijzondere omstandigheid om toch een vergoeding toe te kennen en volstond zij met de constatering dat de termijn was overschreden.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, zodat de naheffingsaanslag van € 608 in stand blijft, en wees het verzoek om immateriële schadevergoeding af. Het bedrijf krijgt het griffierecht niet terug en er is geen proceskostenveroordeling.
Betrokken advocaten
mr. M.U. Sahin
belanghebbende
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:446, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/12030
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:445, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/11087
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:449, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/9553 en 23/9554
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:444, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-01-2026, 23/10768
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
BRE 23/10248
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.