Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBZWB:2026:7653Bestuursrecht; Belastingrecht

Rechtbank verlaagt BPM-naheffing voor Kia Sportage na rekenfout — RBZWB:2026:7653

BPM-naheffingsaanslag en overschrijding redelijke termijn

Eiser / verzoeker

koper van de auto (belanghebbende)

VS

Verweerder / gedaagde

inspecteur van de Belastingdienst

De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vermindert de BPM-naheffingsaanslag van € 4.967 naar € 4.951.

  • Geen schending van het vertrouwensbeginsel: de naheffingstermijn van vijf jaar is niet overschreden en er bestaat geen beleid dat snellere aanslagoplegging voorschrijft
  • De kostenvergoeding in de bezwaarfase was te laag vastgesteld, wat het beroep al gegrond maakt
  • Op basis van de eigen koerslijst van de inspecteur (XRAY) moet de naheffingsaanslag naar € 4.951 worden verlaagd
  • Geen aanwijzing voor meer dan normale gebruiksschade aan de auto
  • De redelijke termijn is met twintig maanden overschreden, wat leidt tot € 2.000 schadevergoeding, verdeeld tussen de inspecteur en de Staat

Samenvatting

De koper van een Kia Sportage deed in november 2021 aangifte voor de belasting van personenauto's en motorrijwielen (BPM) en betaalde op basis van een eigen taxatierapport € 1.177. De Belastingdienst liet de auto echter herkeuren door de Dienst Domeinen Roerende Zaken (DRZ) en berekende de verschuldigde BPM vervolgens op € 5.945. Ruim een jaar na die herkeuring, in december 2022, legde de inspecteur de automobilist een naheffingsaanslag van dat bedrag op, plus € 25 belastingrente. Na bezwaar verlaagde de inspecteur de aanslag al tot € 4.967 en kende hij een kostenvergoeding van € 592 toe, maar de automobilist ging toch in beroep bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant.

De automobilist voerde eerst aan dat de inspecteur, door pas ruim een jaar na de herkeuring een naheffingsaanslag op te leggen, het vertrouwen had gewekt dat het aangegeven bedrag klopte en dat daar niet meer op zou worden teruggekomen. De rechtbank ging daar niet in mee: de wettelijke termijn om na te heffen is vijf jaar na het einde van het betreffende kalenderjaar, en die termijn was niet overschreden. Ook was niet gebleken van beleid dat de inspecteur zou verplichten om sneller na de schouw een aanslag op te leggen. Van schending van het vertrouwensbeginsel was dan ook geen sprake.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Wel kreeg de automobilist op twee andere punten gelijk. Ten eerste stelde hij dat de kostenvergoeding die de inspecteur in de bezwaarfase had toegekend te laag was vastgesteld, in strijd met een arrest van de Hoge Raad van 12 juli 2024. Alleen al om die reden was het beroep gegrond. Ten tweede bleek uit de eigen uitspraak op bezwaar van de inspecteur dat hij voor de waardebepaling was aangesloten bij de koerslijst van XRAY, waaruit volgde dat de naheffingsaanslag eigenlijk moest worden verminderd tot € 4.951. Ook op dat punt was het beroep dus gegrond.

Een derde argument van de automobilist, dat de auto schade had die de waarde zou drukken, hield geen stand: zowel bij de keuring door de RDW als bij de hertaxatie door DRZ was geen schade geconstateerd, zodat de rechtbank niet aannemelijk vond dat er meer dan normale gebruiksschade was.

Omdat de naheffingsaanslag werd verlaagd, verlaagde de rechtbank ook de daaraan gekoppelde belastingrente naar evenredigheid. Daarnaast kreeg de automobilist een schadevergoeding toegekend wegens de te lange duur van de procedure. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 10 januari 2023 tot de uitspraak van de rechtbank was de redelijke termijn van twee jaar met ongeveer twintig maanden overschreden, goed voor een schadevergoeding van € 2.000. Omdat de vertraging in de bezwaarfase vijf maanden bedroeg en de rest in de beroepsfase optrad, komt € 500 van dat bedrag voor rekening van de inspecteur en € 1.500 voor rekening van de Staat.

Omdat het beroep gegrond is, moet de inspecteur ook het griffierecht van € 184 en de volledige proceskosten vergoeden. Die proceskosten zijn opgebouwd uit punten voor het bezwaarschrift, het hoorgesprek, het beroepschrift en het bijwonen van de zitting, en komen in totaal uit op € 3.200.

De rechtbank verklaart het beroep gegrond, vernietigt de uitspraak op bezwaar, vermindert de naheffingsaanslag tot € 4.951 en past de belastingrente daarop aan, en veroordeelt de inspecteur en de Staat samen tot € 2.000 immateriële schadevergoeding, naast € 3.200 proceskosten en € 184 griffierecht voor rekening van de inspecteur.

Betrokken advocaten

mr. M.U. Sahin

belanghebbende

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

BRE 23/12046

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBZWB:2026:10954
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10945
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10782
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10784
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBZWB:2026:10757
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht